Aquí nadie se rinde

Η αποκατάσταση του Μανουέλ Σελάγια «δεν πρόκειται να γίνει αν δεν υπάρξει στρατιωτική επέμβαση» δήλωνε το πρωί της Πέμπτης ο επικεφαλής των πραξικοπηματιών Ρομπέρτο Μιτσελέτι. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ανακοίνωνε ότι επιτεύχθηκε συμφωνία.

Ούρλιαζαν οι ειδήσεις: Συμφωνία για την επίλυση της πολιτικής κρίσης στην Ονδούρα—το πάγιο και εκ προθέσεως λεκτικό μασκάρεμα του πραξικοπήματος της 28ης Ιούνη σε «πολιτική κρίση» συνεχίστηκε.

«Ιστορική» χαρακτήρισε την «συμφωνία» η επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Χίλαρι Κλίντον. Θριαμβολόγησε η ΕΕ. Η Λατινική Αμερική σιώπησε.

Μόλις 48 ώρες χρειάστηκε η «υψηλόβαθμη» αμερικανική αντιπροσωπεία —ο Τόμας Σάνον, υφυπουργός Εξωτερικών ειδικός για θέματα Δυτικού Ημισφαιρίου, ο βοηθός του, Κρεγκ Κέλι, και οι δύο γνωστά στελέχη της κυβέρνησης Μπους και διαπυρύσιοι επικριτές της Κούβας και του Ούγο Τσάβες, καθώς και ο ειδικός σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα και μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου Νταν Ρεστρέπο, και φυσικά ο γνωστός σε όλους πρέσβης των ΗΠΑ Ούγο Γιόρενς— για να κάμψει τις αντιρρήσεις των Γκοριλέτι.

Και μόνο αυτό το γεγονός μας δίνει μια σαφή ένδειξη για το ποιος πραγματικά κινεί τα νήματα.

Οι ΗΠΑ εάν δεν ενορχήστρωσαν το πραξικόπημα παρείχαν το αναγκαίο οξυγόνο για να διαρκέσει 18 εβδομάδες. Για 126 ημέρες, οι Γκοριλέτι, αυτή η πραγματικά εγκληματική συμμορία αφεντάδων, with a little help from their friends, όπως της Mossad, των παραστρατιωτικών από την Κολομβία και γειτονικές χώρες, του Billy Hoya, του Lanny Davis και τόσων άλλων, έκαναν ό,τι μπορούσαν προκειμένου να συντρίψουν το λαϊκό ηφαίστειο που ξύπνησε εντελώς ξαφνικά το μοιραίο πρωϊνό της τελευταίας Κυριακής του περασμένου Ιούνη.

Εκατόν είκοσι έξι ημέρες, στην διάρκεια των οποίων 13 παιδιά την ημέρα έχαναν τη ζωή τους. Χιλιάδες οι συλληφθέντες. Άγνωστος παραμένει ο αριθμός των νεκρών από την δράση των οργάνων της χούντας. Σύμφωνα με το Εθνικό Μέτωπο ενάντια στο Πραξικόπημα ο πραγματικός αριθμός των νεκρών ενδεχομένως φτάνει τους 100· ο αριθμός βασίζεται σε στοιχεία μέχρι την 21η Σεπτεμβρίου, ημέρα που επέστρεψε κρυφά ο Μελ στην Τεγκουσιγκάλπα και κατέφυγε στην πρεσβεία της Βραζιλίας. Ημέρα που οι Γκοριλέτι ανέστειλαν τις συνταγματικές ελευθερίες και έκλεισαν τους μόνους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, το Radio Globo και το Canal 36, που δεν μετέδιδαν την προπαγάνδα του μεταπραξικοπηματικού καθεστώτος.

Η συμφωνία υπεγράφη και πλέον είναι στα χέρια του Κοινοβουλίου να την εγκρίνει ασχέτως εάν ο Μιτσελέτι πρόσθεσε κατά το δοκούν και το Ανώτατο Δικαστήριο. Ο Μελ κατήγγειλε τον Μιτσελέτι για το αυτονόητο, «για βρώμικο παιχνίδι». Το Μέτωπο, ο πραγματικός πρωταγωνιστής αυτών των 126 ημερών, ο παίκτης που έβαλε τη μπάλα στο σημείο του πέναλτι εκεί που δεν το περίμενε κανένας, προφανώς δέχτηκε την συλλογιστική και εμπιστεύτηκε τον Μελ, θεωρώντας πως «ό,τι κατοχυρώνεται με νόμο, μπορεί να ανακληθεί με νόμο». Η αποκατατάσταση του Μελ είναι νίκη δηλώνει σημειώνοντας ότι η υπογραφή της συμφωνίας από τους Γκοριλέτι σημαίνει παραδοχή ότι όντως υπήρξε πραξικόπημα. Και διευκρινίζει πως «επειδή εδώ κανείς δεν παραδίδεται» θα συνεχίσει να πιέζει για την έγκριση της συμφωνίας από το ίδιο Κοινοβούλιο που 4 μήνες πριν είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή του Μελ προκειμένου να νομιμοποιήσει το πραξικόπημα. Θα συνεχίσει να μάχεται για τη σύσταση συντακτικής συνέλευσης.

Μέχρι σήμερα η Ονδούρα μας ξαφνιάζει και μας αφήνει μόνιμα μια απορία. Απορία που μπορεί να γίνει η αρχή της κατανόησης.

Είμαστε και πάλι στο σημείο μηδέν με τους Γκοριλέτι να προσπαθούν να σπρώξουν με βία για άλλη μία φορά τους δείκτες του ρολογιού αυτή τη φορά προς την 29η Νοέμβρη. Παραμένει άγνωστο εάν ο Μελ θα αφήσει την πρεσβεία της Βραζιλίας με προορισμό το προεδρικό μέγαρο. Παραμένει άγνωστο τι θα γίνει με τις εκλογές. Το Μέτωπο έχει θέσει ως όρο για τη συμμετοχή του την αποκατάσταση του Σελάγια ενώ υπάρχουν διάφορες σκέψεις όσον αφορά τους υποψήφιους όπως το δίδυμο Κάρλος Ρέγιες και Σέσαρ Αμ. Όμως ο χρόνος είναι ελάχιστος για το Μέτωπο, που οφείλει να λάβει μέρος στις εκλογές γιατί μπορεί να πράξει το αδύνατο μέχρι σήμερα, να αλλάξει τον πολιτικό χάρτη, αλλά θα πρέπει να βρει και να στείλει 26.οοο εθελοντές στα εκλογικά τμήματα ώστε να μπορέσει να αποτρέψει, εάν είναι δυνατόν, τη νοθεία που είναι δεδομένο ότι ετοιμάζεται, να χαράξει στρατηγική και το κυριότερο να μπορέσει να καταλήξει σε μια προγραμματική συμφωνία μεταξύ των τμημάτων που την απαρτίζουν, δηλαδή από τους βουλευτές του Φιλεύθερου Κόμματος ως τις ιθαγένικες οργανώσεις. Εκείνο που σίγουρα τους έμαθε το πραξικόπημα είναι ότι μπορούν να πάψουν να είναι αντικείμενα της ιστορίας και να γίνουν το υποκείμενο—οι πρωταγωνιστές της.

“Schlampe”.

Άρχισε σήμερα η δίκη του “επαναπατρισθέντος” από τη Ρωσία Alex W., για την απίστευτη υπόθεση της δολοφονίας μιας μαντιλοφορούσας στην Δρέσδη—να, σαν κι αυτή στη φωτογραφία.

Ευνομούμενη πολιτεία.

“Τα πήγαμε πολύ καλά”. Την δήλωση έκανε ο Τζιμ Γκρήνγουντ, πρώην μέλος του Κογκρέσου με τους Ρεπουμπλικάνους και σήμερα λομπίστας των φαρμακευτικών εταιριών, οι οποίες στην μανιασμένη προσπάθειά τους να αποτρέψουν την μεταρρύθμιση του τομέα υγείας και πρόνοιας στις Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν 110 εκατ. δολάρια, με τη βοήθεια μιας λεγεώνας 1.228 ανθρώπων μέσα στο Κογκρέσο — δηλαδή, κατά μέσον όρο, 2,3 ανά κάθε μέλος του σώματος.

Κάτι που μάλλον εξηγεί διάφορα.

Καράμπα!

Οι Μεξικάνοι ενήλικες, λέει σχετική έρευνα, βρίζουν κατά μέσον όρο 20 φορές την ημέρα, πράγμα που σημαίνει πως καθημερινά στη χώρα ακούγονται 1,3 δις βρισιές.

Φακ δε φάκιν φάκερς, που έλεγε και ο άλλος.

Τόμπολα.

Το Σάββατο το βράδυ, ένα πολύχρωμο πλήθος φορώντας τα καλά του είχε γεμίσει το μπαρ La Tombola στην Τόα Μπάχα, ένα προάστιο του Σαν Χουάν, όταν μια ομάδα εκτελεστών μπήκε μέσα κι άνοιξε πυρ αδιακρίτως. Αρκετοί από τους πελάτες τράβηξαν κι αυτοί όπλα κι ανταπάντησαν. Απολογισμός: 8 νεκροί, ανάμεσά τους το παιδί μιας εγκύου, και 20 τραυματίες, ανάμεσά τους ένα κορίτσι 9 ετών. Η αστυνομία εκτίμησε ότι επρόκειτο για ξεκαθάρισμα λογαριασμών λαθρεμπόρων ναρκωτικών που μάχονται για τον έλεγχο των διαμετακομιστικών οδών στη χώρα, που ως αποικία των Ηνωμένων Πολιτειών τα τελευταία 111 χρόνια έχει ασφαλώς “προνομιακή” πρόσβαση στην μεγαλύτερη αγορά παραισθησιογόνων του κόσμου. Το οργανωμένο έγκλημα τελευταία γνωρίζει ημέρες δόξας στο Πουέρτο Ρίκο, όπου οι κοινωνικές συνθήκες επιδεινώνονται ραγδαία, με την επίσημη ανεργία στο 15,8%. Και ο “πόλεμος” που διεξάγεται εναντίον του φυσικά προτάσσεται των εργασιακών εντάσεων—π.χ. των απεργιακών κινητοποιήσεων για τις απολύσεις σχεδόν 17 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων.

Photo by Ricardo Figueroa | SEIU (cc-nc-sa)

Ειδήσεις.

. . .από την Ονδούρα:

[via]

“Απειλές”.

Από το καλό στο καλύτερο πάνε τα πράγματα στη Νότια Αφρική: οι άνθρωποι που ψήφισαν τον Τζέηκομπ Ζούμα ελπίζοντας ότι εννοούσε όσα έλεγε προεκλογικά για την αποκατάσταση των τεράστιων κοινωνικών αδικιών εξακολουθούν να διαδηλώνουν, και συνεχίζουν ν’ αντιμετωπίζονται με τα πατροπαράδοτα χημικά, πλαστικές σφαίρες και αθρόες συλλήψεις. Στο μεταξύ, η δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού ανακοίνωσε ένα “αναπτυξιακό” πρόγραμμα τριετίας που περιλαμβάνει αύξηση της τιμής του ρεύματος για τους τελικούς καταναλωτές κατά 135%, πράγμα που η φτωχή πλειοψηφία είναι σίγουρο πως θα εκτιμήσει ιδιαίτερα, ενώ κατά πληροφορίες μπράβοι που σχετίζονται με το κυβερνών κόμμα δεν διστάζουν να σκοτώνουν κατοίκους παραγκουπόλεων σε περιοχές που πρόκειται να “αναπτυχθούν” εν όψει του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου του 2010 προκειμένου να τους κατατρομοκρατήσουν και να τους διώξουν. Συναφώς, κι όπως αναμενόταν, η κυβέρνηση Ζούμα θα έχει την πολύτιμη αρωγή και του διεθνούς χαφιεδότσουρμου ώστε να εξαλειφθεί οποιαδήποτε “απειλή” για την ασφάλεια της διοργάνωσης.

“Στον έβδομο ουρανό όλοι αδέρφια”, κατά την εμβληματική ατάκα αθλητικογράφου καταληφθέντος από παραισθήσεις εθνικού μεγαλείου.

Κλοιός.

Η Φάταχ απέρριψε την περαιτέρω συζήτηση στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών για την έκθεση Γκόλντστοουν σχετικά με τα εγκλήματα πολέμου του Ισραηλινού στρατού στη Γάζα. Ο καημένος ο Αμπάς δεν είναι προδότης: με τους άλλους είναι.

Στο μεταξύ, η Χαμάς απαγόρευσε στους οδηγούς μοτοσικλετών να μεταφέρουν γυναίκες στο πίσω κάθισμα, για “την προστασία των παραδόσεων” του Παλαιστινιακού λαού.

Οι Παλαιστίνιοι βρίσκονται παγιδευμένοι ανάμεσα σε μια ενδοτική δεξιά, στους ισλαμιστές και τα ιδεολογήματά τους και στις δυνάμεις κατοχής.

Μόρφωση.

“Αχ, το φθινόπωρο. Η αρχή της πανεπιστημιακής χρονιάς. Νέα μαθήματα. Νέοι καθηγητές. Νέες ιδέες. Απειλές. Εξαφανίσεις. Φόνοι”.

Απλά καθημερινά πράγματα, δηλαδή.

“Un símbolo de la lucha por la libertad”.

Αντίο, νεγρίτα.