Ζήτω το έθνος, ζήτω ο στρατός, κ.λπ.

Ενημέρωση: διαβάστε την ανάλυση για τα σενάρια όσον αφορά την εξέλιξη της κρίσης.

Οι ένοπλες δυνάμεις της Ονδούρας “συνέλαβαν”, πριν λίγη ώρα, τον πρόεδρο Μανουέλ Σελάγια, την ημέρα που ο “κεντροαριστερός” πολιτικός κι επιχειρηματίας ο οποίος ασπάστηκε στην πορεία πιο προοδευτικές ιδέες —εξοργίζοντας τους πρώην υποστηρικτές του, και προκαλώντας καχυποψία σε αρκετούς στην αριστερά για τις πραγματικές του προθέσεις— διοργάνωνε δημοψήφισμα στην πάμπτωχη χώρα της κεντρικής Αμερικής με στόχο να αλλάξουν οι πολιτικές δομές. Ο ακριβής λόγος δεν έγινε γνωστός, πάντως κάποια σχέση πρέπει να έχει με το ότι ο μυστακοφόρος “Μελ” έκανε κακές παρέες.

Προσθήκη: ευτυχώς που δικαιώθηκε ο απεσταλμένος του Οργανισμού Ηνωμένων Εχθρών εχμ, Εθνών.

Προσθήκη (2): στα σχόλια δίνουμε συνδέσμους για την παρακολούθηση των εξελίξεων, επιδοθήκαμε σε κάτι σαν liveblogging. Ίσως το εξελίξουμε.

Προσθήκη (3): το παρόν μετατράπηκε σε sticky post, συνεχίζουμε να παρακολουθούμε τις εξελίξεις όσο μπορούμε. Ευχαριστίες στους Μαύρο Πρόβατο και Juan Belmonte για τους συνδέσμους. Επίσης στους Παπούλη, Y, rocean, head charge, νοσφεράτο κι όποιον άλλον έκανε τον κόπο και δεν πήρα είδηση.

Επιχείρηση “Ατιμώρητο Μολύβι”.

Εν είδει επεξήγησης, η κρατική τρομοκρατία παράγει τρομοκράτες: σπέρνει μίσος και θερίζει άλλοθι.

*

Όλα δείχνουν ότι αυτή η σφαγή στη Γάζα, που σύμφωνα με τους θύτες θέλει να τελειώνει με τους τρομοκράτες, θα καταφέρει να τους πολλαπλασιάσει.

*

Από το 1948, οι Παλαιστίνιοι ζουν καταδικασμένοι σε αιώνιο εξευτελισμό. Δεν μπορούν ούτε να αναπνεύσουν χωρίς άδεια. Απώλεσαν την πατρίδα τους, τη γη τους, το νερό, την ελευθερία τους, ό,τι ήταν δικό τους. Στερούνται έως και του δικαιώματός τους να εκλέξουν αυτούς που θα τους κυβερνήσουν. Όταν ψηφίσουν αυτούς που δεν πρέπει, τιμωρούνται. Η Γάζα τιμωρείται. Έχει μετατραπεί σε μια ποντικοπαγίδα χωρίς διαφυγή από τότε που η Χαμάς κέρδισε με διαφανείς διαδικασίες τις εκλογές του 2006. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί στο Σαλβαδόρ το 1932, όταν το Κομμουνιστικό Κόμμα θριάμβευσε στις εκλογές. Λουσμένοι στο αίμα, οι Σαλβαδορένιοι ξέπλυναν τα κρίματα της κακής τους διαγωγής και από τότε έζησαν υπό τον ζυγό στρατιωτικών δικτατορικών καθεστώτων.

*

Είναι παιδιά της ανημπόριας οι πύραυλοι οικιακής κατασκευής που οι μαχητές της Χαμάς, εγκλωβισμένοι στη Γάζα, εκτοξεύουν, σημαδεύοντας αδέξια, προς τη γη που υπήρξε παλαιστινιακή και που η ισραηλινή κατοχή σφετερίστηκε. Και η απελπισία, στο χείλος της αυτοκτονικής παράνοιας, είναι η μητέρα των τσαμπουκαλίδικων απειλητικών κραυγών που αρνούνται το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ, κραυγών χωρίς κανένα αποτέλεσμα, τη στιγμή που η άκρως αποτελεσματική γενοκτονία αρνείται, εδώ και χρόνια, το δικαίωμα ύπαρξης παλαιστινιακού κράτους.

Απομένει πια λίγη Παλαιστίνη. Βήμα το βήμα, το Ισραήλ τη σβήνει από το χάρτη. Οι έποικοι εισβάλλουν, και πίσω τους οι στρατιώτες διορθώνουν τα σύνορα. Οι σφαίρες καθαγιάζουν την εκκένωση και την μεταμφιέζουν σε νόμιμη άμυνα.

*

Δεν υπάρχει επιθετικός πόλεμος που να μην αυτοαποκαλείται “αμυντικός”. Ο Χίτλερ εισέβαλε στην Πολωνία για να αποφύγει την εισβολή της Πολωνίας στη Γερμανία. Ο Μπους εισέβαλε στο Ιράκ για να αποτρέψει το Ιράκ να εισβάλλει στον πλανήτη. Σε κάθε έναν από τους αμυντικούς του πολέμους, το Ισραήλ τρώει κι ένα κομμάτι της Παλαιστίνης, και τα γεύματα συνεχίζονται. Η καταπάτηση επικυρώνεται μέσω των τίτλων ιδιοκτησίας που η Βίβλος παραδίδει σε αντάλλαγμα για τα δυο χιλιάδες χρόνια καταδίωξης που υπέστη ο εβραϊκός λαός και για τον πανικό που δημιουργούν οι υπό στενή παρακολούθηση παλαιστίνιοι.

*

Το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα που δε συμμορφώνεται ποτέ με τις συστάσεις ή τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, η χώρα που ποτέ δε σέβεται τις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων, η χώρα που μέμφεται τους νόμους του διεθνούς δικαίου, και είναι επίσης η μόνη χώρα που έχει νομιμοποιήσει το βασανισμό των ομήρων.

*

Ποιος της εκχώρησε το δικαίωμα να άρει όλα τα δικαιώματα; Από πού προκύπτει αυτό το πλεονέκτημα της ατιμωρησίας, η απουσία κυρώσεων υπό το καθεστώς της οποίας το Ισραήλ πραγματοποιεί τη σφαγή στη Γάζα; Η ισπανική κυβέρνηση δε θα μπορούσε να βομβαρδίσει να βομβαρδίσει ατιμωρητί τη Χώρα των Βάσκων για να τελειώνει με την ETA, ούτε η βρετανική κυβέρνηση θα μπορούσε να σαρώσει την Ιρλανδία για να εξολοθρεύσει τον IRA. Μήπως η τραγωδία του Ολοκαυτώματος συνοδεύεται από μια βούλα αιώνιας ατιμωρησίας; Ή μήπως όλο αυτό το πράσινο φως προέρχεται από τον παγκόσμιο δερβέναγα που βρίσκει στο Ισραήλ τον πιο υπάκουο ακόλουθό του;

*

Ο Ισραηλινός στρατός,ο πιο σύγχρονος και εξεζητημένος στον κόσμο, ξέρει ποιον σκοτώνει. Δεν σκοτώνει από λάθος. Σκοτώνει από τρόμο. Τα θύματα μεταξύ των αμάχων βαφτίζονται παράπλευρες απώλειες, κατά το λεξικό άλλων αυτοκρατορικών πολέμων. Στη Γάζα, σε κάθε δέκα παράπλευρες απώλειες, οι τρεις είναι παιδιά. Και ανέρχονται σε χιλιάδες οι ακρωτηριασμένοι, θύματα της τεχνολογίας του ανθρώπινου ξεκοκαλίσματος, που η στρατιωτική βιομηχανία δοκιμάζει με επιτυχία σ’ αυτήν την επιχείρηση εθνικής κάθαρσης.

*

Κι όπως πάντα, πάντα τα ίδια: εκατό προς ένας. Για κάθε εκατό Παλαιστίνιους νεκρούς, ένας Ισραηλινός.

*

Επικίνδυνοι άνθρωποι, προειδοποιεί ο άλλος βομβαρδισμός, αυτός των μέσων μαζικής χειραγώγησης, που μας προτρέπουν να πιστέψουμε ότι μια ισραηλινή ζωή αξίζει όσο εκατό παλαιστινιακές. . . Και αυτά τα μέσα μας καλούν επίσης να πιστέψουμε ότι είναι ανθρωπιστικού χαρακτήρα οι διακόσιες ατομικές βόμβες του Ισραήλ, και ότι μια πυρηνική δύναμη, που ονομάζεται Ιράν, ήταν αυτή που ισοπέδωσε τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

*

Η επονομαζόμενη “διεθνής κοινότητα” υπάρχει;

*

Είναι κάτι περισσότερο από μια λέσχη εμπόρων, τραπεζιτών και πολεμάρχων; Είναι κάτι περισσότερο από το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο που υιοθετούν οι ΗΠΑ όταν παίζουν θέατρο;

*

Μπροστά στην τραγωδία της Γάζας, η παγκόσμια υποκρισία λάμπει για μια ακόμη φορά. Όπως πάντα, η αδιαφορία, οι κενές ομιλίες, οι τρύπιες δηλώσεις, οι βαρύγδουπες καταγγελίες, οι αμφίρροπες θέσεις, απονέμουν φόρο τιμής στην ιερή ατιμωρησία.

*

Μπροστά στην τραγωδία της Γάζας, οι αραβικές χώρες νίπτουν τας χείρας τους. Όπως πάντα. Και, όπως πάντα, οι ευρωπαϊκές χώρες τρίβουν τα χέρια τους.

*

Η γηραιά Ευρώπη, τόσο επιδέξια σε ομορφιά και διαστροφή, χύνει κάνα-δυο δάκρυα, ενώ στα κρυφά χαιρετίζει αυτήν την εξαιρετική ζαριά. Γιατί το κυνήγι των Εβραίων υπήρξε ανέκαθεν ευρωπαϊκή συνήθεια, αλλά εδώ και μισό αιώνα αυτό το ιστορικό χρέος το πληρώνουν οι Παλαιστίνιοι, που είναι επίσης Σημίτες και ποτέ δεν ήταν ούτε είναι αντισημίτες. Αυτοί πληρώνουν, με αίμα τοις μετρητοίς, το λογαριασμό ενός άλλου.

*

(Αυτό το άρθρο αφιερώνεται στους Εβραίους φίλους μου που δολοφονήθηκαν από τις λατινοαμερικάνικες δικτατορίες στις οποίες το Ισραήλ παρείχε στήριξη.)

του Εδουάρδο Γαλεάνο

Μετάφραση: Άννα Θεοδωρίδου

Από την Αλάνα, τ. 10, Μάιος 2009, σσ. 3-4.

Αντίστροφη μέτρηση

O Micheleti δεν είναι πρόεδρός μου. Υπογραφή: ο λαός

Δεν νομίζω ότι έχει αποφύγει κανείς να παρακολουθήσει κάποια ταινία δράσης όπου οι «ήρωες» με αγωνία προσπαθούν να εξουδετερώσουν μία βόμβα. «Μην κόψεις το κόκκινο καλώδιο» είναι η ατάκα σήμα κατατεθέν των προσπαθειών των ηρώων να αφοπλίσουν την βόμβα ενόσω τα δευτερόλεπτα λιγοστεύουν, αποσυνδέοντας τα καλώδια με τη σωστή σειρά ώστε να αποφύγουν να ανατινάξουν ολόκληρη την πόλη…

Κάπως έτσι έχει διαμορφωθεί η κατάσταση σήμερα στην Ονδούρα καθώς οι ώρες ως την επιστροφή (;) του Μανουέλ Σελάγια λιγοστεύουν. Από την επιστροφή ή όχι θα κριθούν πολλά, όχι μόνο για την Ονδούρα και την Κεντρική Αμερική αλλά και για την ευρύτερη περιοχή.

Με βάση τα δεδομένα μέχρι στιγμής τέσσερις είναι οι πιθανές εκδοχές:

1. Ο Σελάγια τελικά αποφασίζει να μην επιστρέψει –προφανώς μετά από συμφωνία με το μεγάλο αφεντικό της περιοχής—, κα γίνεται ένας περιπλανώμενος πρόεδρος μέχρι τη λήξη της θητείας του, το Γενάρη του 2010,. Μετά βρίσκει καταφύγιο σε κάποια άλλη χώρα και είναι άλλος ένας εξόριστος, πρώην, ανατραπέντας πρόεδρος, όπως ο πρώην πρόέδρος της Αϊτής Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ, μετά την «απαγωγή» του, το Φλεβάρη του 2004.  Στην περίπτωση αυτή ουδείς θα νοιάζεται για τους «τίτλους» του Σελάγια, αλλά για το λουτρό αίματος που θα ακολουθήσει. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, που σχεδόν μία εβδομάδα βρίσκονται στους δρόμους, διακινδυνεύοντας τη ζωή τους, υπερασπιζόμενοι τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο και κυρίως την διαδικασία που προσπάθησε να προωθήσει, θα γίνουν βορά των πραξικοπηματιών και κυρίως του Μπίλυ Χόγια και των ταγμάτων θανάτου του… Εκατομμύρια άλλοι, οι φτωχοδιάβολοι που ίσως δεν τόλμησαν μέχρι σήμερα να αντιδράσουν, να στηρίξουν ή να πιστέψουν απλώς θα απογοητευτούν και όλα θα φτάσουν πάλι στο σημείο μηδέν. Αυτά όσον αφορά στην ίδια την Ονδούρα. Εντούτοις, η συνθηκολόγηση αυτή θα σημάνει την νομιμοποίηση των Γκοριλέτι. Συνεπώς ανοίγει η «πόρτα» και για άλλες χώρες καθώς πλέον όλοι οι νόμιμα εκλεγμένοι πρόεδροι της Λατινικής Αμερικής που «ενοχλούν» τίθενται υπό αμφισβήτηση. Ήδη η αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα προετοιμάζεται, το σκηνικό στήνεται και στη Νικαράγουα με τις «καταγγελίες» περί νοθείας του αποτελέσματος των δημοτικών εκλογών και στη Βολιβία τα μαχαίρια βγαίνουν για τα καλά αυτομάτως…
2. Ο Σελάγια επιστρέφει και συλλαμβάνεται. Η σύλληψη θα σημάνει ουσιαστικά εμφύλιο πόλεμο στην Ονδούρα. Στην περίπτωση δε που συνοδεύεται από αρχηγούς κρατών και επικεφαλείς Κοινοβουλίων, νομπελίστες κ.ά., όπως έχει ανακοινωθεί μέχρι σήμερα ώστε να σχηματιστεί ένας “κλοιός ασφαλείας”, η σύλληψη αυτή δεν πρόκειται να είναι «εύκολη», ενδεχομένως θα είναι και αιματηρή, ενώ θα σημάνει την εμπλοκή άλλων χωρών και μάλιστα νομίμως.  Σύμφωνα με πληροφορίες η Ριγκομπέρτα Μεντσού είναι ήδη στην Ονδούρα ενώ και οι Γκοριλέτι «ετοιμάζουν» όπως δηλώνουν 25.000 κόσμο –προφανώς και ενόπλους—, εκτός του στρατού της αστυνομίας,  ώστε οι εισαγγελείς να μπορέσουν να εκτελέσουν το ένταλμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Χοσέ Μιγκέλ Ινσούλσα  έφτασε την Παρασκευή με αεροσκάφος της πολεμικής αεροπορίας της Βραζιλίας στην στρατιωτική βάση της Τεγκουσιγκάλπα Ερνάν Ακόστα Μεχία όπου τον περίμενε ειδική ομάδα της αστυνομίας και εισαγγελείς με το ένταλμα σύλληψης ανά χείρας για την περίπτωση που γυρνούσε και ο Σελάγια μαζί του…
3. Ο Σελάγια να επιστρέψει και να μην συλληφθεί. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρξει «αιφνιδιασμός». Να επιστρέψει είτε από αέρος –εξαιρετικά δύσκολο— είτε να εισέλθει στη χώρα οδικώς, από κάποια γειτονική χώρα. Αναγκαιότητα για να μην συλληφθεί, η προστασία του από χιλιάδες διαδηλωτές –κάτι που μάλλον πρέπει να θεωρείται δεδομένο— και ενδεχομένως από κάποιες μονάδες του στρατού που θα δηλώσουν πίστη στον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο. Ίσως, εάν υπάρξει μεγάλη λαϊκή στήριξη, θα υπάρξει η αναγκαία ανταρσία τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων. Στην περίπτωση που ο Σελάγια κατορθώσει να μην συλληφθεί τοτε οι ώρες των «πραξικοπηματιών» θα είναι λίγες και μάλλον αυτοί, πλέον, θα ψάχνουν να βρουν πού θα καταφύγουν. Οι συνήθεις προορισμοί: Μαϊάμι και εσχάτως Περού. Η ανατροπή του πραξικοπήματος με αυτόν τον τρόπο θα είναι σημείο καμπής, παρά το γεγονός ότι η κατάσταση στην Ονδούρα θα είναι πολύ δύσκολη εσωτερικά, καθώς θα πρόκειται για νίκη όλων των χωρών που προωτοστάτησαν σε διπλωματικό επίπεδο στην καταδίκη, στην απομόνωση και στην ανατροπή τελικά του πραξικοπήματος. Θα είναι σαφές μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι το σκοτεινό παρελθόν είναι οριστικά παρελθόν.
4. Οι Γκοριλέτι τελικά να αποφασίσουν την τελευταία στιγμή να εγκαταλείψουν την εξουσία. Δεν πρόκειται να το κάνουν εξ αιτίας των πιέσεων του ΟΑΕ, ούτε του ΟΗΕ, ούτε οποιουδήποτε άλλου, αλλά εάν υπάρξουν ανυπέρβλητες εσωτερικές έριδες και διαφωνίες, ειδικά εάν οι ΗΠΑ τελικά εξαναγκαστούν να κάνουν την κίνηση και προχωρήσουν τελικά σε διακοπή της βοήθειας. Κλειδί σε αυτή την περίπτωση είναι ο στρατός, που ναι μεν δηλώνει «πιστός στα ιδεώδη», όμως καθώς ουδένα από τα στελέχη του προέρχεται από οικονομικές ελίτ αλλά από τη μεγάλη μάζα των φτωχών της Ονδούρας τελικά θα «υπακούσει» σε αυτούς από τους οποίους εξαρτάται η επιβίωσή του: τις ΗΠΑ.

Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα είναι ο μεγάλος χαμένος, όπως είναι σήμερα η διάταξη των δυνάμεων στη σκακιέρα, καθώς εάν φανεί ότι στηρίζει τους πραξικοπηματίες αυτό θα σημάνει πλήρη απομόνωσή της από τη Λατινική Αμερική, χώρο εξαιρετικά ζωτικό για την επιβίωση της χώρας ως μεγάλης δύναμης. Οικονομικά και πολιτικά.

Εκτός εάν υπάρχει ένα ευρύτερο σχέδιο για όλη τη Λατινική Αμερική, ανάλογο με αυτό της δεκαετίας ’60-’70. Φυσικά κανείς δεν μπορεί να απορρίψει αυτό το ενδεχόμενο. Εάν όντως υπάρχει ένα τέτοιο σχέδιο τότε  η Ονδούρα είναι απλώς το πρώτο επεισόδιο. Όπως ήταν η Γουατεμάλα το 1954.

Πάντως, όπως δείχνουν οι εξελίξεις η «ροζ παλίρροια της Λατινικής Αμερικής» όπως την αποκαλούν μετά το πρώτο 48ωρο του πραξικοπήματος προχωρά πολύ προσεκτικά με κινήσεις συντονισμένες ακόμη και σε «πολεμικό επίπεδο» γνωρίζοντας καλά τον αντίπαλο που προφανέστατα δεν είναι οι Γκοριλέτι. Εξ ου και οι λιγοστές και σχετικά χαμηλών τόνων παρεμβάσεις του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγο Τσάβες, οι πολύ προσεκτικές κινήσεις του πρόεδρου Έβο Μοράλες και του προέδρου της Νικαράγουας Ντανιέλ Ορτέγκα. Αποτελεί προφανώς προϊόν σοβαρού σχεδιασμού και συντονισμού, όλων σχεδόν, το ποιοι και πώς θα συνοδεύσουν τον Σελάγια. Οι κινήσεις του “Μελ” μετά τον Παναμά, όπου παρέστη στην ορκωμοσία του νέου προέδρου Ρικάρδο Μαρτινέλι, δείχνουν να αποτελούν και αυτές μέρος συντονισμένου σχεδίου, καθώς δεν ανακοινώνει πού μεταβαίνει, απλώς κάνει δηλώσεις όταν πλέον έχει φτάσει, όπως έγινε με το Ελ Σαλβαδόρ.

Η αναμέτρηση και η έκβαση της είναι εξαιρετικά κρίσιμη, ειδικά εάν τίθενται σε εφαρμογή ευρύτεροι σχεδιασμοί.

Λάθη.

Περίπου 100 κρατούμενοι πέθαναν από τα βασανιστήρια στα οποία τους υπέβαλαν πράκτορες των υπηρεσιών πληροφοριών και του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, κάτι που αναγνωρίζουν και πρώην στελέχη τους. Πώς αντιδρά ο πρόεδρος Ομπάμα; Δήλωσε, μπροστά στα 89 αστέρια που είναι χαραγμένα στον τοίχο του Λάνγκλεϋ, ότι ότι η CIA πρέπει να αναγνωρίσει τα “δυνητικά λάθη” της και “να πάει μπροστά”:

Μου φαίνεται πώς κάπου τό ’χω ξανακούσει αυτό.

In other news. . .

Iran—by Latuff

Στο Ιράν “η κυβερνώσα élite έχει διχαστεί”, σύμφωνα με μια εμβριθή ανάλυση (του προφανούς). Μια λίγο πιο σοβαρή εξέταση της τρέχουσας κρίσης, με έναν ενδιαφέροντα παραλληλισμό, καταλήγει στο συμπέρασμα πως μάλλον οι κινητοποιήσεις θα οδηγήσουν σε περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης για το λαό του Ιράν.

Ευφημισμοί.

“Ενθουσιασμένη” δήλωσε μετά τη συνάντησή της με τον Μπαράκ Ομπάμα —τον οποίο η δόκτωρ χαρακτήρισε “είδωλο” στη χώρα της—, η πρόεδρος της Χιλής Μισέλ Μπατσελέτ, αναφερόμενη στη συναφθείσα διμερή συμφωνία συνεργασίας για την ανάπτυξη εναλλακτικών, ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Η “κεντροαριστερή” πρόεδρος δήλωσε εξ άλλου χαρωπά νωρίτερα πως μετά την διμερή συμφωνία “ελεύθερου εμπορίου”, τα τελευταία πέντε χρόνια,

“το διμερές εμπόριο διπλασιάστηκε στα 19 δις δολάρια το 2008. . . Οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στη Χιλή, ενώ οι εξαγωγές της Χιλής προς τις Ηνωμένες Πολιτείες αυξήθηκαν κατά 121% από το 2003”.

Ο Ομπάμα και η Μπατσελέτ απέφυγαν να αναφερθούν καθ’ οιονδήποτε τρόπο στην ιστορία των διμερών σχέσεων, η οποία θα μπορούσε να τινάξει το “καλό” κλίμα της συνάντησής τους στον αέρα.

Όμως στην κοινή συνέντευξη τύπου, ένας από τους Χιλιανούς δημοσιογράφους διέπραξε το faux-pas. Μπουμπούνισε την ερώτηση αν ο Ομπάμα θα ήθελε να ζητήσει συγγνώμη για την “άλλη 11η Σεπτεμβρίου”, εκείνη του σωτήριου 1973. Όταν, δηλαδή, ο συνταγματάρχης Αουγκούστο Πινοτσέτ και τα παλικάρια του, εκτελώντας τις σχετικές εντολές από το Λευκό Οίκο, ανέτρεπαν το Σαλβαδόρ Αγιέντε και την κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας, οδηγώντας τη χώρα “γρηγορότερα από κάθε άλλη χώρα της Νοτίου Αμερικής προς την πραγματική ελεύθερη αγορά”, όπως το είχε θέσει ο Τζωρτζ Μπους ο πρεσβύτερος, και παράλληλα “ακρωτηριάζοντας τα άρρωστα μέλη” της χιλιάνικης κοινωνίας, όπως π.χ. τον τραγουδοποιό και συνθέτη Βίκτορ Χάρα και καμμιά 500αριά συλληφθέντες στο Στάδιο του Σαντιάγο (για αρχή, την πρώτη ημέρα μετά την επιβολή της χούντας). Στα χρόνια που ακολούθησαν, δεκάδες χιλιάδες “κομμουνιστές και συμπαθούντες”, περιλαμβανομένης και κάποιας Μισέλ Μπατσελέτ, φοιτήτριας της ιατρικής, συνελήφθησαν και βασανίστηκαν άγρια, πολλοί μέχρι θανάτου (στην τελευταία κατηγορία περιλαμβάνονται το αγόρι και ο πατέρας της, όπως άλλωστε είχε σημειώσει αθώα ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει “με φρίκη” τα βασανιστήρια, ο πάνω απ’ όλα λαοφιλής Βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν).

Τι απάντησε ο Ομπάμα; Απέφυγε την ερώτηση χαριτωμένα, υπογραμμίζοντας, όπως και στην πρόσφατη σύνοδο του Οργανισμού των Κρατών της Αμερικής, ότι θα προτιμούσε

“να πάμε μπροστά, όχι να κοιτάμε πίσω”,

σύμφωνα με σχετικό τηλεγράφημα του Γαλλικού Πρακτορείου, ενώ δεν παρέλειψε να αναφέρει πως οι Ηνωμένες Πολιτείες “υπήρξαν μια τεράστια δύναμη που προώθησε το καλό” (η υπογράμμιση δική μου) μολονότι “υπήρξαν περίοδοι που κάναμε λάθη”.

Ούτε η Μπατσελέτ ούτε ο Ομπάμα βρήκαν κάτι να πουν για τη χήρα του Αγιέντε, Ορτένσια Μπούσι, η οποία εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο πριν μια εβδομάδα. Μπρος στο “καλό” τι είναι μερικές παλιές ιστορίες, άλλωστε;

Οι ευφημισμοί των πρακτορείων για το θέμα υπήρξαν πάντως, ομολογουμένως, ξεκαρδιστικοί.

Ανθρωπιστική βοήθεια.

Γκιγιέρμο Λετελιέρ, στρατηγός ε.α., και Βισέντε Ροδρίγες, πτέραρχος ε.α.: την Τρίτη που μας πέρασε, ανακοινώθηκε ότι καταδικάστηκαν σε ποινές τριών ετών για παράνομο εμπόριο όπλων με πελάτη την Κροατία — εν έτει 1991, όταν ο τραγικός Γιουγκοσλαβικός εμφύλιος βρισκόταν στο αποκορύφωμά του. Στην υπόθεση σκόνταψαν Ούγγροι τελωνειακοί, οι οποίοι ανακάλυψαν 11 τόνους εκτοξευτών ρουκετών και αυτομάτων όπλων που προορίζονταν για τους κροάτες κι είχαν περιγραφή “ανθρωπιστική βοήθεια για τη Σρι Λάνκα”. Την εποχή εκείνη βρισκόταν σε ισχύ το εμπάργκο όπλων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Άγνωστο παραμένει σε ποιο σημείο βρίσκονται οι έρευνες όσον αφορά την δολοφονία του τότε επικεφαλής του εργοστασίου κατασκευής όπλων των χιλιάνικων ενόπλων δυνάμεων, λίγο μετά την ανάκρισή του για την υπόθεση.

“Συνεργάσου ή πέθανε”.

Είναι αποκλειστικά και μόνο οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ που ορίζουν ποιοι ασθενείς μπορούν να περάσουν τα σύνορα με τη Λωρίδα της Γάζας για νοσηλεία σε νοσοκομεία της χώρας, ανάμεσα στους χιλιάδες που εξαρτώνται απόλυτα από ιατρική βοήθεια για να ζήσουν—αφού, χάρη στον ανελέητο αποκλεισμό που επιβάλλεται στο θύλακα, τα Παλαιστινιακά νοσοκομεία (όσα έμειναν όρθια από την μαζική αεροπορική και χερσαία επίθεση του Δεκεμβρίου) αδυνατούν να παράσχουν αξιοπρεπή περίθαλψη. Κατά την κυνική “λογική” τους, όσο πιο βαριά είναι οι ασθενείς, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες να “σπάσουν”· οι ίδιοι, ή οι γονείς τους, αν πρόκειται για βρέφη.

[Πηγή, via].

Killer Kid.

Τουλάχιστον 542 είναι οι δολοφονίες που έχει επιβεβαιωθεί ότι διαπράχθηκαν από παιδιά κι εφήβους που δουλεύουν ως πληρωμένοι φονιάδες για λογαριασμό των καρτέλ των ναρκωτικών και των ακροδεξιών παραστρατιωτικών οργανώσεων στην Κολομβία τα τελευταία δυο χρόνια, σύμφωνα με άρθρο της κυριακάτικης έκδοσης της εφημερίδας El Tiempo. Οι λιλιπούτειοι εκτελεστές, όπως σημείωσε διαφωτιστικά το άρθρο, όχι μόνο είναι “πιο οικονομικοί”, αλλά και “εξ ίσου, αν όχι περισσότερο αποτελεσματικοί” σε σύγκριση με τους ενήλικες επαγγελματίες φονιάδες, αφού είναι πολύ πιο εύκολο να πλησιάσουν τα θύματά τους. Ένας από τους έφηβους που επιδόθηκαν στο άθλημα έλαβε 200 χιλιάδες πέσος, περίπου 68 και μισό ευρώ, για τον πρώτο του φόνο. Ήταν 13 ετών. Θύμα του ήταν ο πεθερός κάποιου.

Η διαβολεμένα ύπουλη πρακτική της χρησιμοποίησης παιδιών κι εφήβων για τον σκοπό αυτό ήταν μια καινοτομία, ποιου άλλου, του πάντοτε ευρηματικού στις μέρες του μακαρίτη Πάμπλο Εσκομπάρ. Όσο για την δήλωση του προέδρου Ουρίμπε —ο οποίος συνεχίζει να τα πηγαίνει τόσο θαυμάσια που αν βάλει υποψηφιότητα στις επόμενες εκλογές θεωρείται σχεδόν σίγουρο πως θα επανεκλεγεί—, με την οποία κάλεσε τις αρχές να καταδιώξουν τα “αφεντικά” των παιδιών δολοφόνων, μάλλον κακόγουστο αστείο αποτελεί παρά οτιδήποτε άλλο.

Ελπίδα.

Υπό τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, μέχρι στιγμής, καταγράφεται αύξηση 23% των ιδιωτών “συμβασιούχων” στο Ιράκ και 29% στο Αφγανιστάν το δεύτερο τρίμηνο του 2009, γράφει ο δημοσιογράφος Τζέρεμυ Σκάχιλ.