Έκτακτο παράρτημα.

Το Πεντάγωνο δαπανά δεκάδες εκατομμύρια δολάρια για το επόμενο υπερόπλο του αμερικάνικου στρατού. Εξασφαλίσαμε αποκλειστικές εικόνες από τις δοκιμές του.

Τσάι και συμπάθεια.

Τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία όσον αφορά την εκδήλωση στο Νάσβιλ του Τενεσί στην οποία η Σάρα Πέιλιν έκανε την πρώτη της πρόβα ως υποψήφια πρόεδρος της δεξιάς στις προσεχείς εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες, με αμοιβή 100.000 δολάρια, δεν σχετίζονται με την ομιλία της (διαρκείας 40:27, για όποιον άρρωστο θέλει να την δει, και γεμάτη με αναφορές στο Ρόναλντ Ρέιγκαν, στο ότι ο στρατός είναι “μια δύναμη που προωθεί το καλό στον κόσμο” και δεν πρέπει να υπάρξει “καμιά συγγνώμη” για όσα κάνει, ποτέ, στην σμίκρυνση της κυβέρνησης, κ.λ.π. κοινότοπα), αλλά με την εναρκτήρια ομιλία και το σκέλος των ερωταπαντήσεων μετά το πέρας του εμπνευσμένου (χασμουριέμαι—σοβαρά μιλάω) λόγου της υποψηφίας. Εξηγώ: στην εναρκτήρια ομιλία, ένας Τομ Τανκρέντο, πρώην βουλευτής των Ρεπουμπλικάνων εκλεγμένος στο Κολοράντο, είπε στο ενθουσιώδες κοινό των 600 τεϊοποτών ότι αυτός ο “σοσιαλιστής”, ο Χουσεΐν, κέρδισε τις εκλογές διότι έκανε κομμουνιστική αντεπανάσταση στη χώρα. Αντιγράφω:

“People who could not even spell the word ‘vote’ or say it in English put a committed socialist ideologue in the White House.”

Ναι, καλά διαβάσατε. Δεν κάνω πλάκα. Πέραν του ότι στην Ουάσινγκτον ετοιμάζονται να σχηματίσουν σοβιέτ, οι φτωχοί, οι αμόρφωτοι και οι λατινοαμερικάνοι μετανάστες (και αυτοί που συμπυκνώνουν όλα τα παραπάνω) καταστρέφουν τη χώρα. Ωιμέ. . .

Η Πέιλιν (ή οι λογογράφοι της) απέφυγε να κάνει ρατσιστικά σχόλια περί μετανάστευσης, γνωρίζοντας ότι θα της στοίχιζαν, αλλά εκτός κειμένου, όταν ρωτήθηκε για τις τρεις κορυφαίες προτεραιότητές της, είπε:

“[I]t would be wise of us to start seeking some divine intervention again in this country, so that we can be safe and secure and prosperous again. To have people involved in government who aren’t afraid to go that route, not so afraid of the political correctness that you know – they have to be afraid of what the media said about them if they were to proclaim their alliance to our creator.”

Ώστε η υποψηφία θέλει να κυβερνήσει στο όνομα του Θεού και να ζητά και την παρέμβασή του από καιρού εις καιρόν. Κάποιον μου θυμίζει όλο αυτό , αλλά μην επεκταθώ.

Το (κοινό) μυστικό.

Ο Γερουσιαστής Μάσιμο Ντελ’Ούτρι, στενός συνεργάτης του φανταστικού Ιταλού πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, είχε επί σειρά ετών σχέσεις με τον Μπερνάρντο Προβεντσάνο, γνωστό και ως Μπίνι το Τρακτέρ—τον capo di tutti capi της Κόζα Νόστρα, δηλαδή.

Χρειάζεται επειγόντως κάποιος παλαβός να του επιτεθεί. Ή καμιά πρωτοβουλία της Ιταλικής κεντροαριστεράς, έστω.

Yes, they can.

Picture via Wikimedia Commons

Ο Τζον Γου και ο Τζέι Μπάιμπι, οι νομικοί σύμβουλοι της κυβέρνησης Μπους και συντάκτες των μνημειωδών “μνημονίων των βασανιστηρίων”, δεν εγκαλούνται ούτε καν για “πειθαρχικά παραπτώματα”—για παραπομπή στην δικαιοσύνη, ούτε λόγος.

Γνωρίστε το χαφιέ της γειτονιάς σας.

Τουλάχιστον 2,2 εκατομμύρια είναι οι “πολίτες που συνεργάζονται” με τις αρχές στην Κολομβία, εκ των οποίων οι 3.000 είναι “πληροφοριοδότες επί πληρωμή”.

Ο Ουρίμπε είναι φίλος μας.

Έλεγχος.

“Ορισμένοι μπορεί να ρωτήσουν [. . .] γιατί νοιώθουμε αναγκασμένοι να προσφέρουμε περισσότερη βοήθεια στην Υεμένη. Η απάντηση είναι ότι δεν μπορούμε να ανεχθούμε το κόστος της αδράνειας. Ό,τι συμβαίνει στην Υεμένη είναι ζήτημα κοινής ανησυχίας και κοινής ευθύνης”. Τάδε έφη, μεταξύ άλλων ωραίων, η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον στο Λονδίνο, όπου έλαβε μέρος στην έκτακτη Σύνοδο για την μεσανατολική χώρα. Για την ευθύνη η αλήθεια είναι πως ακριβολογούσε—αλλά περισσότερα γι’ αυτό, σε λίγο.

Πώς ξάφνου βρέθηκε η Υεμένη στο επίκεντρο της διεθνούς επικαιρότητας; Η τρέχουσα εξήγηση, ότι δηλαδή η χώρα κινδυνεύει να μετατραπεί σε “ορμητήριο” της αλ Κάιντα διότι από εκεί καταγόταν ο μπαμπάς του Οσάμα μπιν Λάντεν, πράγμα που υποτίθεται ότι κατέδειξε και η αποτυχημένη απόπειρα ενός καλομαθημένου Νιγηριανού πιτσιρικά τα Χριστούγεννα να ανατινάξει ένα αεροπλάνο στην επικράτεια των Ηνωμένων Πολιτειών, προσφέρει μπόλικο υλικό για καλαμπούρια, όμως ουδόλως εξηγεί τι στο διάτανο παίζεται.

Ας στραφούμε στους έγκυρους και έγκριτους αναλυτές του Economist λοιπόν. Η κυβέρνηση της Σαναά, διαβάζουμε στο καλό περιοδικό, που διεξάγει “πολλαπλούς πολέμους”, πρόσφατα “σκόραρε χατ-τρικ”. Στο βορρά, σημειώθηκαν “επιτυχίες” στον πόλεμο εναντίον των Σιιτών ανταρτών Χούθι, ωστόσο, παρά την “ανώτερη δύναμη πυρός” του Υεμενίτικου στρατού και την ανάμιξη των ακόμα καλύτερα οπλισμένων Σαουδαράβων, η κατάσταση δεν μοιάζει να επιλύεται καθώς όχι μόνο τα “παράπονα” των φυλών της μεθορίου περί “παραμέλησής τους” από την κυβέρνηση εντείνονται, αλλά και η εμπλοκή των Σουνιτών Σαουδαράβων κάνει το πράγμα χειρότερο. Υπάρχει “κίνδυνος” ανάμιξης και του Ιράν στην ιστορία, προσθέτει το περιοδικό: ήδη “υπάρχουν κατηγορίες” εις βάρος της Τεχεράνης ότι “οπλίζει και χρηματοδοτεί” τους αντάρτες, αν και χωρίς “ανεξάρτητη επιβεβαίωση” (αυτό μεταφράζεται ως εξής: μάλλον πρόκειται για παραμύθια των μυστικών υπηρεσιών της Υεμένης, της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Πολιτειών). Κάπως καλύτερα, λέει το δημοσίευμα, πάνε τα πράγματα στην μάχη “εναντίον της αλ Κάιντα”, η οποία υπέστη “μεγάλα πλήγματα”. Μμμ. Βγάλατε άκρη;

Ας ρίξουμε άλλη μια ματιά σε όσα λέει η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών. “Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με την κατεύθυνση που έχει πάρει” η σύρραξη στην Υεμένη, δήλωσε αυτήν την εβδομάδα μη κατονομαζόμενο στέλεχος της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών στη WaPo, σ’ ένα δημοσίευμα που τεκμηρίωνε ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και αμερικανικές ειδικές δυνάμεις —πιο συγκεκριμένα, η διαβόητη JSOC— είναι “βαθιά αναμεμιγμένες” στις επιχειρήσεις που διεξάγονται στη χώρα, αν και “δεν συμμετέχουν” σ’ αυτές. (Το κωμικό είναι ότι το κείμενο αυτοδιαψεύδεται: αφού οι Αμερικανικές δυνάμεις “δε συμμετέχουν”, ρε συ Ντέινα, τι στον κόρακα “ενέκρινε” ο πρόεδρος Ομπάμα την 24η Δεκεμβρίου; Τη ρίψη κανταϊφιών; Το δε ακόμα πιο κωμικό είναι ότι ο ΥπΕξ της Υεμένης διατυμπάνισε πως η Σαναά δε θα. . . ανεχθεί [!] να γίνουν “επιχειρήσεις ξένων δυνάμεων” στο έδαφός της). Στο ίδιο δημοσίευμα ανακαλύπτουμε πως πολλά ανώτατα στελέχη της κυβέρνησης και των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων επισκέφθηκαν στα τέλη του 2009 τον πρόεδρο Αλί Αμπντουλάχ αλ Σάλεχ, περιλαμβανομένων του αντιναυάρχου Γουίλιαμ ΜακΡέιβεν, του στρατηγού Ντέιβιντ Πετρέους και του συμβούλου του Λευκού Οίκου για την “αντιμετώπιση της τρομοκρατίας” Τζον Μπρέναν. Υεμενίτης αξιωματούχος ενήμερος για θέματα ασφαλείας συνόψισε το περιεχόμενο των επαφών ως εξής: υπάρχει “ακλόνητη συνεργασία στον πόλεμο εναντίον της AQAP”.

Ώστε έτσι. Ο μπαμπούλας της “αλ Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο” μοιάζει να αποκτά όλο και πιο μυθικές διαστάσεις. Βέβαια ένας κατά τεκμήριο σοβαρός Αμερικανός αναλυτής για τα θέματα της Μέσης Ανατολής, ο καθηγητής Χουάν Κόουλ, τoν απομυθοποιεί σε μόλις δύο προτασούλες: Πρόκειται, έγραψε,

“. . .για 300 τύπους που έχουν καταφύγει στην απομονωμένη [επαρχία] Μααρίμπ στην Υεμένη. Ο Οσάμα μπιν Λάντεν δεν έχει τρόπο να επικοινωνήσει μαζί τους”.

Συνοψίζω. Όλος αυτός ο πανικός γίνεται για μερικές εκατοντάδες παλαβούς οπαδούς του τζιχάντ που κουβαλάνε Καλάσνικοφ και περιφέρονται σε κάτι βουνά. Μπερδευτήκατε;

Ας σοβαρευτούμε καμιά φορά και ας αρχίσουμε να βάζουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Η παρουσίαση των εξελίξεων στον διεθνή Τύπο, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αποκρύπτει πολλά και βασικά. Όπως για παράδειγμα το ότι η ανάμιξη των Ηνωμένων Πολιτειών στην Υεμένη, πάει πολύ, πάρα πολύ πίσω. Τουλάχιστον 40 χρόνια, γράφει ο Κον Χάλιναν:

“Το 1979, η Κυβέρνηση Κάρτερ είχε μετατρέψει ένα ήσσονος σημασίας επεισόδιο ανάμεσα στη Βόρεια και στη Νότια Υεμένη σε μεγάλη κρίση μεταξύ Ανατολής-Δύσης, κατηγορώντας τους Σοβιετικούς για επιθετικότητα. Ο Λευκός Οίκος έστειλε ένα αεροπλανοφόρο και αρκετά πολεμικά στην Αραβική Θάλασσα, και προμήθευσε με άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και μαχητικά αεροσκάφη την κυβέρνηση της Βόρειας Υεμένης. Η ένταση [. . .] δύσκολα μπορούσε να θεωρηθεί τυχαία. Σύμφωνα με το UPI, η CIA έστελνε 4 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο στο βασιλιά Χουσεΐν της Ιορδανίας για να συμβάλλει στην επώαση ενός εμφυλίου πολέμου ανάμεσα στο συντηρητικό Βορρά και τον πλουσιότερο και σοσιαλιστικό Νότο”.

Πράγμα που τελικά “επιτεύχθηκε” τέσσερα χρόνια μετά τη συνένωση των δυο κρατών το 1990, όταν ξέσπασε ο πόλεμος του Μαΐου-Ιουλίου του 1994, που άφησε πίσω του τουλάχιστον 10.000 νεκρούς χωρίς να λύσει κανένα από τα θεμελιώδη γενεσιουργά αίτιά του και μια χώρα γεμάτη όπλα. Η σημερινή “αυτονομιστική εξέγερση” στο νότο που “αντιμετωπίζει” η αγρίως διεφθαρμένη κυβέρνηση του αλ Σάλεχ —ο οποίος βρίσκεται στην εξουσία από το 1979 και αναμένεται να “διαρκέσει” αρκετά χρόνια ακόμα, ζωή να’χει— μοιάζει να αποτελεί φυσική συνέπεια της πολιτικής της καταλήστευσης του πετρελαϊκού πλούτου του νότου (ο οποίος εισφέρει 70% του ΑΕΠ της χώρας, αλλά εκτιμάται ότι θα στερέψει περί το 2017, όπως και τα αποθέματα νερού της πρωτεύουσας) και της εγκατάλειψης και καταπίεσης του πληθυσμού του. Παρεμπιπτόντως, όταν ο αλ Σάλεχ είχε αρνηθεί να συνταχθεί με τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου, το 1991, η Ουάσινγκτον είχε διακόψει την “βοήθεια” 70 εκατ. δολαρίων σε ετήσια βάση προς τη Σαναά και είχε ταχθεί υπέρ της απέλασης 850.000 Υεμενιτών εργαζόμενων από τη Σαουδική Αραβία σε αντίποινα. Οι συνέπειες ήταν δραματικές για την οικονομία της χώρας, που ακόμα να συνέλθει. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται σήμερα γύρω στο 40%.

Γιατί λοιπόν επιλέγει η κυβέρνηση Ομπάμα να εμπλακεί ξανά στην Υεμένη τώρα; Ανοίγει απλώς ένα νέο μέτωπο στον λεγόμενο GWOT, μπλέκοντας σε άλλο ένα μέτωπο από το οποίο δύσκολα θα ξεμπλέξει; Ή μήπως υπάρχει και κάτι άλλο;

Ο Ινδός πρώην διπλωμάτης Μ.Κ. Μπαντρακουμάρ έχει μια εξήγηση. Το παιχνίδι που εξελίσσεται στην στην Αραβική χερσόνησο, έγραψε, μοιάζει να έχει πολύ μεγαλύτερη σχέση με τον έλεγχο των εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου που διακινούνται μέσω Ερυθράς Θάλασσας, Ινδικού Ωκεανού και Θάλασσας της Νότιας Κίνας, από ό,τι με το κυνήγι κάποιων μελών μιας απίθανης οργάνωσης που εμπνέεται από τον Οσάμα στις εσχατιές της Υεμένης. Το βασικό για την Ουάσινγκτον είναι να ελεγχθεί το λιμάνι του Άντεν και ο Κόλπος του Άντεν, σημείωσε: αυτές οι θαλάσσιες οδοί αποτελούν “τις φλέβες του λαιμού της Κινεζικής οικονομίας”—το 80% του πετρελαίου και του αερίου που αγοράζει το Πεκίνο περνά από αυτές. “Δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις την Κίνα χωρίς να κατέχεις την Υεμένη”, εξηγεί ο Μπαντρακουμάρ. Η “ενεργειακή ασφάλεια”, ο έλεγχος των παγκόσμιων ροών πετρελαίου και αερίου, βρίσκεται στην καρδιά της πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών επί δεκαετίες. Το “δόγμα Κάρτερ”, του 1980, όριζε σαφώς, και ανοικτά, ότι η Ουάσινγκτον θα επεμβαίνει στρατιωτικά εάν θεωρήσει ότι “απειλείται” ο έλεγχος αυτός, ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής παγκόσμιας κυριαρχίας.

Αυτοάμυνα.

Από τα τέλη Ιουνίου του σωτηρίου έτους 2004, όταν ιδρύθηκε στο Μπανγκλαντές το Τάγμα Ταχείας Αντίδρασης της αστυνομίας, ως το Νοέμβριο του 2009, οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν καταγράψει 1.462 εξωδικαστικές δολοφονίες “υπόπτων”.  Τουλάχιστον 149 διαπράχθηκαν από τον Ιανουάριο ως την 14η Δεκεμβρίου του 2009, οι 120 από “αδέσποτες σφαίρες”, σύμφωνα με την αστυνομία στο πρώην Ανατολικό Πακιστάν. Ενώ τουλάχιστον 17 άνθρωποι βασανίστηκαν μέχρι θανάτου υπό κράτηση και τέσσερις εκτελέστηκαν στην διάρκεια συγκρούσεων ανάμεσα στην αστυνομία και εργάτες σε βιομηχανικές μονάδες. Σύμφωνα με την εφημερίδα New Age, από το 2004 τουλάχιστον 12 άνθρωποι με κατάλευκο ποινικό μητρώο έχουν εκτελεστεί από αστυνομικούς, αλλά παρ’ όλ’ αυτά δεν έχει υπάρξει ποτέ ανεξάρτητη έρευνα για το θέμα. Το Τάγμα Ταχείας Αντίδρασης συναπαρτίζεται από άνδρες και των τριών όπλων των ενόπλων δυνάμεων και της αστυνομίας. Κανένα από τα μέλη του δεν κατηγορήθηκε ποτέ για κάποια από τις δολοφονίες. Ο διευθυντής του, Χασάν Μαχμούντ Χαντάκερ, υποστήριξε σε συνέντευξη Τύπου ότι οι θάνατοι δεν αποτελούν παραβίαση του νόμου, διότι οι άνδρες του “αναγκάστηκαν” σε όλες —ανεξαιρέτως— τις περιπτώσεις να ανοίξουν πυρ για να “αμυνθούν”. Οι αστυνομικοί που εμπλέκονται σε κυκλώματα πώλησης “προστασίας” συχνά απειλούν τους ανθρώπους που εκβιάζουν ότι εάν δεν πληρώσουν, θα πεθάνουν από “αδέσποτες”. Ο Άντιλουρ Ραχμάν Χαν, γενικός γραμματέας της οργάνωσης προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Odhikar, λέει ότι υπάρχουν στοιχεία πως σε αρκετές περιπτώσεις έχουν κάνει πράξη την απειλή. Πέραν των “κακοποιών”, στόχοι των εκτελεστών είναι συχνά και μέλη “ακροαριστερών” οργανώσεων.

Η κυβέρνηση της πρωθυπουργού Σεΐχ Χασίνα Ουατζέντ υποσχόταν, προεκλογικά, ότι θα “έθετε τέλος” στις εξωδικαστικές εκτελέσεις· μετά τη σαρωτική νίκη της, “ξέχασε” το θέμα. Η Σουλτάνα Καμάλ, στέλεχος της οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ain o Salish Kendra, συνοψίζει: “η κυβέρνηση θα μπορούσε εύκολα να σταματήσει τους θανάτους αυτού του είδους, αν είχε την βούληση”.

Ελεύθερες.

“Σήμερα οι γυναίκες [στο Αφγανιστάν] είναι ελεύθερες”. Τζωρτζ Ουώκερ Μπους, 2002.

Ή κάτι τέτοιο.

Escapology, the sequel.

Νέα δίκη αναμένεται να διεξαχθεί για την υπόθεση του Oury Jalloh, του μετανάστη από τη Σιέρα Λεόνε ο οποίος πριν πέντε χρόνια κάηκε ζωντανός μέσα σε κρατητήριο στο Ντέσαου, στη Γερμανία· η εκδοχή των αστυνομικών ήταν ότι ο κρατούμενος, που είχε μεταφερθεί στο τμήμα για “εξακρίβωση στοιχείων” μεθυσμένος διότι είχε ενοχλήσει τρεις κυρίες ζητώντας να χρησιμοποιήσει ένα από τα κινητά τους τηλέφωνα, αυτοπυρπολήθηκε με αναπτήρα.

Λεπτομέρεια: τα χέρια και τα πόδια του 23χρονου Ούρυ ήταν δεμένα με αλυσίδες στο κρεβάτι και ο ίδιος ήταν ξαπλωμένος σε άκαυστο στρώμα. Τα δεσμά του ήταν τόσο σφιχτά που, μερικές ώρες πριν καεί ζωντανός, είχε διαμαρτυρηθεί στην (κατηγορούμενη) αστυνομικό Μπεατρίς Χ.—εκείνη του απάντησε ότι δεν είχε αρμοδιότητα επ’ αυτού και πήγε να κάτσει στην υπηρεσιακή της καρέκλα.

Και σε αυτήν την δίκη, όπως και στην προηγούμενη, μεγάλο μέρος του κοινού αναμένεται ότι θα είναι νεοναζί. Και η κατηγορία θα είναι ότι οι αστυνομικοί επέδειξαν “αμέλεια” διότι “δεν βοήθησαν” τον νεαρό—ο οποίος αυτοκτόνησε με τρόπο που θα έκανε τον Έριχ Βάις, γνωστότερο ως Χάρυ Χουντίνι, να ζηλέψει.

Κι εκεί που νόμιζες ότι δε γίνεται χειρότερα. . .