¿Adios muchacho?

Από τις 21 Σεπτεμβρίου ο Μανουέλ Σελάγια βρίσκεται στην πρεσβεία της Βραζιλίας… το προεδρικό σκάφος του Μεξικού έχει ήδη προσγειωθεί στο αεροδρόμιο Toncontín για να τον παραλάβει με προορισμό το Μεξικό. Σύγχυση επικρατεί για άλλη μία φορά…

Οι Γκοριλέτι εμφανίζονται ότι παρέχουν όλες τις απαραίτητες διαβεβαιώσεις για την ασφαλή μετάβαση του στο αεροδρόμιο—δηλαδή ότι δε θα συλληφθεί—, ενώ η κυβέρνηση του Μεξικού υπόσχεται να του δώσει πολιτικό άσυλο.

Ο Μελ δηλώνει ότι οι διαβεβαιώσεις δεν υπάρχουν και ότι δεν έχει ζητήσει άσυλο από καμία χώρα. Ο Enrique Flores Lanza, υπουργός της κυβέρνησής του, δηλώνει ότι η έξοδος Σελάγια σημαίνει “διπλωματική επίθεση”.

Nobody does chaos better than the Latin Americans!

Αδιατάρακτες φιλίες.

Η πρόεδρος των Φιλιππίνων Γκλόρια Αρόγιο “παραμένει φίλη” της οικογένειας Αμπατουάν, δήλωνε στα τέλη Νοεμβρίου εκπρόσωπός της. Παρά την “κατάσταση” στην οποία έχουν μπλεχτεί τα μέλη της οικογένειας, “δε θα τους γυρίσουμε την πλάτη”, τόνισε η εκπρόσωπος.

Ποια είναι η παλιοκατάσταση στην οποία “μπλέχτηκε” η οικογένεια των φίλων και πολιτικών συμμάχων, επί μια δεκαετία και πλέον, της προέδρου; Η σφαγή 57 ανθρώπων, περιλαμβανομένων 24 γυναικών και 18 δημοσιογράφων. Επρόκειτο για αντιπροσωπεία πολιτικού αντιπάλου του “διαδόχου” της οικογένειας, που πήγαινε να καταθέσει την υποψηφιότητά του στις τοπικές εκλογές. Η οικογένεια είχε προειδοποιήσει τον Ισμαήλ Μανγκουνταντάτου ότι αν τολμούσε να θέσει υποψηφιότητα για τη θέση του κυβερνήτη, θα τον έκοβαν κομματάκια. Έτσι, ο πολιτικός αποφάσισε να στείλει τη γυναίκα του, συγγενείς του και δημοσιογράφους να υποβάλλουν τα απαραίτητα έγγραφα—πιστεύοντας ότι η φαμίλια και οι πιστολάδες της δε θα πείραζαν γυναίκες, παιδιά και δημοσιογράφους.

Λάθος. Τουλάχιστον 100 άνδρες οπλισμένοι ως τα δόντια, υπό τις διαταγές του ίδιου του Αμπατουάν τζούνιορ, σταμάτησαν την οχηματοπομπή,  την πήγαν σε μια κοιλάδα λίγο μακρύτερα και άρχισαν το μακελειό με M-16 και ματσέτες. Οι γυναίκες βιάστηκαν. Πολλά θύματα κυριολεκτικά κομματιάστηκαν. Κατόπιν, θάφτηκαν βιαστικά στους ήδη ανοιχτούς μαζικούς τάφους. Όταν αποκαλύφθηκε τι είχε συμβεί, ο νεαρός Αμπατουάν παραδόθηκε και διέψευσε ότι ενέχεται στη σφαγή· το ίδιο και η οικογένεια των κυβερνητικών στελεχών και προυχόντων, που έδωσε μια πομπώδη συνέντευξη Τύπου. Τι κι αν υπάρχουν 10 μάρτυρες που ήδη έχουν καταθέσει γραπτώς; Λεπτομέρειες.

Πριν ασκηθεί δίωξη σε βάρος του νεαρότερου Αντάλ Αμπατουάν, η πρόεδρος —που έχει ήδη στο. . . παλμαρέ της διακρίσεις όπως ότι είναι η λιγότερο δημοφιλής αρχηγός του κράτους και θεωρείται η πιο διεφθαρμένη πρόεδρος μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1986— ασφαλώς δεσμευόταν ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη, το μαχαίρι θα φθάσει στο κόκκαλο, κ.λπ., αερολογώντας ως συνήθως. Κατά τ’ άλλα η Αρόγιο, που θα αποχωρήσει (;) από την εξουσία το 2010, δεν μοιάζει να σκοτίζεται και πολύ για το σάλο που έχει ανακύψει και το γεγονός ότι έχουν σηκωθεί και οι πέτρες καταγγέλλοντας την υποκρισία της.

Και η διεθνής κοινότητα που κατήγγειλε το “ειδεχθές έγκλημα” δια στόματος Μπαν Γκι Μουν, πώς και σιώπησε έτσι ξαφνικά; Ίσως να έχει κάποια σχέση το ότι η Αρόγιο είναι η πρώτη αρχηγός κράτους από χώρα της Ασίας που συνάντησε ο Μπαράκ Ομπάμα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, είναι παλιά συμμαθήτρια του Μπιλ Κλίντον, “φίλη” της Χίλαρι, και αναντικατάστατη σύμμαχος της Ουάσινγκτον στην περιφέρεια· πριν πάει στο Λευκό Οίκο, η πρόεδρος συναντήθηκε με τον επικεφαλής της CIA Λίον Πανέτα, στον οποίο υποσχέθηκε να παραταθεί η λεγόμενη συμφωνία “επισκεπτόμενων δυνάμεων”.

Μια συμφωνία που έχει καταγγελθεί από την αντιπολίτευση ως αντισυνταγματική, όπως εξ άλλου και η κήρυξη στρατιωτικού νόμου από την κυβέρνηση στην επαρχία Μαγκιντανάο, όπου έγινε το μακελειό, υποτίθεται για να “επιταχυνθεί η απόδοση δικαιοσύνης”. Μένει να φανεί πόσους και ποιους από τους “φίλους” της θα κάψει η αδίστακτη Αρόγιο, η οποία συναγωνίζεται στον τρόπο άσκησης της εξουσίας τον αγαπημένο μας Άλβαρο Ουρίμπε.

El tio Pepe

«Εκείνο το μακρύ ταξίδι των εννέα ομήρων της τυρρανίας κράτησε ακριβώς ένδεκα χρόνια, έξι μήνες και επτά μέρες. Στην ιστορία της ανθρωπότητας, της απέραντα βασανισμένης ανθρωπότητας, υπήρξαν πολλά ιστορικά προηγούμενα. Ο πόνος είναι η μοίρα της. Ο θεός δεν πρέπει να φύσηξε τη λάσπη για να πλάσει τους τους ανθρώπους: το πιθανότερο είναι να το έκανε χτυπώντας την.

Οι εννέα που σημάδεψε η μπότα της τυρρανίας ήμασταν οι: Adolfo Wasem, Raúl Sentic, Jorge Manera, Julio Marenales, José Mujica, Jorge Zabalza, Henry Engler, Mauricio Rosencof και ο Eleuterio Fernández».

Μαουρίσιο Ροσενκόφ και Νιάτο Φερνάντες Ουδόμπρο, Τουπαμάρος: Ημερολόγιο φυλακής, Εκδόσεις Κουκκίδα, Αθήνα 2009, σ.24.

. . . . . . . . . .

Οι εννέα όμηροι δεν ήταν άλλοι από ηγετικά στελέχη του Movimiento de Liberación Nacional-Tupamaros.

Ο συνιδρυτής και ηγέτης των Tupamaros Raúl Sentic πέθανε το 1989 στο Παρίσι. Ο Adolfo Wasem πέθανε πέντε χρόνια νωρίτερα το 1984. O Eleuterio (Niato) Fernandez Huidobro είναι γερουσιαστής με το  Frente Amplio.

Ο Mauricio Rosencof, ή «Ρώσος», είναι συγγραφέας, ποιητής και δημοσιογράφος και υπεύθυνος Πολιτισμού του Δήμου Μοντεβιδέο.

Ο Jorge Zabalza έχοντας διαφωνήσει με την κυβέρνηση του Frente Amplio θα αποχωρήσει και θα ιδρύσει με τον Helios Sarthou από τα ιδρυτικά στελέχη του Frente Amplio το κόμμα Asamblea Popular.

Ο γιατρός Henry Willy Engler Golovchenko, γνωστός και ως Octavio θα ασχοληθεί με την επιστήμη του, την πυρηνική ιατρική με έδρα την Σουηδία και συγκεκριμένα την Ουπσάλα.

Ο Julio Marenales, συνιδρυτής των Τουπαμάρος, επιχειρήθηκε να μετατραπεί στο κεντρικό πρόσωπο στο «βρώμικο πόλεμο» που εξαπέλυσε ο πρώην πρόεδρος Jorge Batlle εναντίον του Frente Amplio.

Από τους εννέα ομήρους, 14 χρόνια μετά το τέλος της χούντας, ο José Alberto Mujica Cordano, γνωστός και ως ο El Pepe, σύμφωνα με τα exit polls και τα πρώτα αποτελέσματα εκλέγεται πρόεδρος της Ουρουγουάης.

Σφραγίδα.

Ωραία τα είπε η Μαιρούλα: η σημερινή ψηφοφορία στην Ονδούρα “τερματίζει τη βραχυχρόνια ισχυρή επίδραση της αριστεράς στην κυβέρνηση της Ονδούρας, διότι οι δύο υποψήφιοι που προηγούνται είναι πλούσιοι επιχειρηματίες με κεντρώα προγράμματα”. Μια παράγραφο πριν, αξιωματούχος της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών ο οποίος φυσικά ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος εξήγησε γιατί θα αναγνωριστεί το αποτέλεσμα των “εκλογών” στη χώρα: δηλαδή “τι να κάναμε, να καθόμασταν τέσσερα χρόνια και να καταδικάζαμε το πραξικόπημα;”.

159η ημέρα μετά το πραξικόπημα του Ιουνίου σήμερα. “Η ολιγαρχία ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το τελευταίο στάδιο στο μακάβριο σχέδιό της για κυριαρχία”, έγραφε χθες ο Όσκαρ. Με εντελώς δημοκρατικές μεθόδους, όπως η διαταγή προς τους δημοσίους υπαλλήλους από το καθεστώς να κατεβαίνουν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του πιο “δικού του” υποψηφίου, με το νόμιμο πρόεδρο περικυκλωμένο από το στρατό στην πρεσβεία της Βραζιλίας, με 100 και πλέον νεκρούς, όπως λέει η νόμιμη υπουργός Εξωτερικών Πατρίσια Ρόδας, και τους περισσότερους πολιτικούς στη Λατινική Αμερική να μιλάνε για νομιμοποιητική “σφραγίδα” στο πραξικόπημα από την Ουάσινγκτον και τέσσερις συμμάχους της (Περού, Κόστα Ρίκα, Παναμάς, Ισραήλ, ενδεχομένως και άλλες εντελώς ανεξάρτητες ηγεσίες). Η τηλεόραση παίζει σε λούπα σκηνές από την πρόκριση στο μουντιάλ και από μανούβρες του στρατού. Ο στρατός πυροβολεί κόσμο στο δρόμο. Τα εκλογικά κέντρα άνοιξαν, αλλά όλως περιέργως είναι άδεια. Αρκετοί διερωτώνται πόση θα είναι η αποχή. To Μέτωπο Αντίστασης στο Πραξικόπημα κάλεσε τους πολίτες να μην ψηφίσουν, ο Σελάγια ομοίως, τα συνθήματα στους τοίχους το ίδιο.

Οι σημερινές “εκλογές” στην Ονδούρα δε θα αλλάξουν τις βασικές παραμέτρους της σύγκρουσης στη χώρα. Αυτό που μένει να φανεί είναι σε ποια κατεύθυνση θα κινηθεί το κίνημα που αναδείχθηκε ως ο πιο απρόβλεπτος παράγοντάς της. Και ίσως ο πιο ελπιδοφόρος.

Τα δάκρυα του στρατηγού.

Ποιος είναι και γιατί κλαίει ο κύριος; Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Πρόκειται για το στρατηγό ε.α. Χάιμε Ουμπέρτο Ουσκάτεγι των ενόπλων δυνάμεων της Κολομβίας, προπυργίου της δημοκρατίας στη Λατινική Αμερική, όπως θα έλεγε και ο κάτοχος του Νομπέλ Ειρήνης, ο οποίος χθες καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης 40 ετών για την “απραξία” του στην διάρκεια της πενθήμερης σφαγής δεκάδων χωρικών από ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς που έφθασαν στη βάση του με αεροπλάνα κι έσπευσαν να αναλάβουν δράση, εν έτει 1997. Φυσικά, δήλωσε πιο αθώος κι από λευκό περιστέρι και θα ασκήσει έφεση (θράσος που το έχουν μερικοί). Και τα δάκρυα; Λόγω της αδικίας που υφίσταται; Εχμ, όχι ακριβώς. Το στιγμιότυπο είναι από τον Ιανουάριο εφέτος, όταν διεξαγόταν η δίκη του παρασημοφορημένου αξιωματούχου. Οι δικαστές απαίτησαν να μάθουν ποιος ήταν ο επικεφαλής των μονάδων των AUC που διέπραξαν τη σφαγή, και ο γενναίος στρατηγός μας ξέσπασε αγχωμένος σε κλάματα διότι, όπως είπε διαφωτιστικά, “καλύτερα τα παιδιά μου να έχουν πατέρα φυλακισμένο, παρά στο χώμα”. Βλέπετε, ο Σαλβατόρε Μανκούσο, περί ου ο λόγος, μπορεί να είναι κρατούμενος της κυβέρνησης, αλλά ο στρατηγός ξέρει πως αν τον “έδινε”, θα κατέληγε να κάνει παρέα στα αμέτρητα θύματα των παλικαριών του. Επιμύθιον: ευτυχώς που ο πρόεδρος Ουρίμπε διέλυσε τους παραστρατιωτικούς.

“Θάνατος στις Άνδεις”.

Η ονείρωξη του διευθυντή τηλεοπτικών ειδήσεων και η χαρά της σκανδαλοθηρικής τάχα μου σοβαρής φυλλάδας ήρθε με φόρα την περασμένη εβδομάδα από το Περού, όπου η αστυνομία ανακοίνωσε τη σύλληψη τεσσάρων μελών μιας συμμορίας στην οποία δόθηκε από τις αρχές το όνομα μυθικών βρυκολάκων, χρησιμοποιημένων κι από το Μάριο Βάργκας Γιόσα στη νουβέλα Lituma en los Andes, και τους κατηγόρησε ότι σκότωναν και κομμάτιαζαν ανύποπτα θύματα για να τα κρεμάσουν από γάντζους και να αποστάξουν το λίπος τους για να το πουλήσουν σε εταιρίες που παράγουν καλλυντικά στην Ευρώπη. “Θα θέλατε και πατάτες με αυτό, κύριε;” σάρκασε ο Όττο, ξορκίζοντας τη φρίκη, ενώ στα καθ’ ημάς, η τραγωδία χρησίμευσε για να προκύψουν αβίαστα διδακτικά όσο και ιδεαλιστικά επιμύθια του στυλ “πρέπει να ταρακουνηθούμε, να αφυπνιστούμε, να κάνουμε επιτέλους το καλό”, αμήν. Πάντως, κι ενώ ακόμα η έρευνα κάθε άλλο παρά έχει ολοκληρωθεί, εμμένουν μπόλικα ερωτήματα που δεν έχουν βρει απάντηση. Για παράδειγμα, ποιοι ακριβώς είναι οι δύο Ιταλοί που περιλαμβάνονται στους επτά καταζητούμενους· πολύ περισσότερο, ποιες είναι οι εταιρίες ομορφιάς, ή καλλυντικών, που υπήρξαν ένοχες για αποδοχή προϊόντων εγκλημάτων, ή ηθικοί αυτουργοί, ό,τι προτιμάτε, των πέντε ομολογημένων, αλλά συνολικά “έως και 60” δολοφονιών που πιστεύεται ότι διαπράχθηκαν στις επαρχίες Ουάνουκο και Πάσκο για να συλλεχθεί το λίπος από τις σορούς των θυμάτων. Ασαφές είναι, ακόμα, τι έκαναν τα μέλη της συμμορίας τα εσωτερικά όργανα των δολοφονημένων που κατά όσα είπε ένα από τα μέλη τους “αφαιρούσαν”.

Το πιο βέβαιο σχετικά μ’ αυτήν την ρυπαρή ιστορία είναι το κίνητρο: το κέρδος. 15.000 δολάρια το λίτρο λέγεται ότι ήταν η τιμή για το “προϊόν”. Το μέσο κατά κεφαλήν ετήσιο εισόδημα στη χώρα εκτιμήθηκε το 2009 ότι έφτανε τα 8.825 δολάρια, με τη φτώχεια γύρω στο 40%, και αυτά με βάση την άκρως δημιουργική λογιστική της κυβέρνησης Γκαρσία που μέχρι πριν καναδυό μήνες έλεγε ότι δεν την επηρεάζει η οικονομική κρίση.

Ενημέρωση: στις αρχές του Δεκεμβρίου οι αρχές ανασκεύασαν. Κατηγόρησαν αξιωματούχο της αστυνομίας ότι “κατασκεύασε” την ιστορία· μια εκδοχή είναι ότι η μυθοπλασία είχε στόχο τη συγκάλυψη εξωδικαστικών εκτελέσεων από στελέχη των υπηρεσιών ασφαλείας. Ασφαλώς κάτι τέτοιο δε θα ήταν έκπληξη.

Ο λαγός που φυλάει το καρότο.

Ιζατουλάχ Ουασίφι, ετών 51, παιδικός φίλος του —αδιαβλήτως πάνω απ’όλα— επανεκλεγέντος “προέδρου” του Αφγανιστάν Χάμιντ Καρζάι, πρώην σερβιτόρος στο ξενοδοχείο του αδελφού του Καρζάι στο Μέριλαντ και, από το 2007, επικεφαλής της λεγόμενης Γενικής Ανεξάρτητης Διεύθυνσης Καταπολέμησης της Διαφθοράς. Εν έτει 1988, είχε συλληφθεί από την αστυνομία στο Λας Βέγκας, στη Νεβάδα, όταν είχε προσπαθήσει να πουλήσει ηρωίνη αξίας 2 εκατ. δολαρίων σε μπάτσο· εξέτισε ποινή φυλάκισης μόλις τριών ετών και οκτώ μηνών, μάλλον χάρη στις διασυνδέσεις του. Από το 1994 ως το 1999 ήταν ο ιδιοκτήτης μιας αλυσίδας με πιτσαρίες. Το 2001 έφυγε για το Αφγανιστάν, όπου τα προφανή προσόντα του τον οδήγησαν αμέσως να αναλάβει διοικητικές θέσεις. Είναι φυσικά ο “λαγός” του τίτλου, κατά τον τρυφερό χαρακτηρισμό που σημείωσε ότι του έχει αποδοθεί η Μαλαλάι Τζόγια.

Αχαριστία.

Οφθαλμαπάτη: αυτή η φωτογραφία, που επισήμως δεν υπάρχει, απεικονίζει μια πτήση που επισήμως δεν έγινε ποτέ. (Φωτ.: περιοδικό Life, 1967· ανεβασμένη από το χρήστη daviza στο flickr, με άδεια cc-by-sa.)

“Απηλλάγη”, πριν κανένα δίμηνο, λέει, για λόγους “διακριτικότητας”, από την κατηγορία ότι ετοίμαζε πραξικόπημα στο Λάος (τη χώρα, όχι το σύμφυρμα των θαυμαστών του ταξίαρχου Παττακού) ο 79χρονος Βανγκ Πάο, πρώην στρατηγός του βασιλικού στρατού της χώρας και ηγέτης των διαβόητων Χμονγκ, ο οποίος την δεκαετία του 1960 θεωρείτο ούτε λίγο ούτε πολύ “θεότητα” από τους άνδρες του, διότι έλεγχε μέρος των πτήσεων της Air America της CIA. Η σύλληψή του, μας πληροφορεί το Γαλλικό Πρακτορείο, προκάλεσε το χαμό στο Σακραμέντο, όπου κατέληξαν οι περισσότεροι λαοτιανοί που  δούλευαν για την καλή υπηρεσία: χιλιάδες διαδήλωσαν κάνοντας λόγο περί “προδοσίας”, από την Ουάσινγκτον, σε βάρος ενός από τους πιο “αφοσιωμένους της συμμάχους”. Άλλοι 12 άνθρωποι που συνελήφθησαν στο πλαίσιο της έρευνας για τη συνωμοσία αναμένεται να δικαστούν. Ο handler τους στο Λάνγκλεϊ μάλλον τα άκουσε. . .

Προπαγάνδα, ψευτιές και φήμες.

“Στο μεγαλύτερο μέρος τους, τα στοιχεία που άκουσα [για τη χρήση βλημάτων λευκού φωσφόρου και τις συνέπειές τους για τους άμαχους] ισοδυναμούν με προπαγάνδα, ψευτιές και φήμες”.

Αντισυνταγματάρχης Steve Boylan, εκπρόσωπος των ενόπλων δυνάμεων των Η.Π.Α. στο Ιράκ, απαντώντας στην Έιμι Γκούντμαν.

“Οι υπαινιγμοί ότι οι δυνάμεις των Η.Π.Α. στόχευσαν με αυτά τα όπλα αμάχους είναι απλά εσφαλμένες”.

Ταγματάρχης Πεζοναυτών Tim Keefe, μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters.

“Λευκός  Φώσφορος. Ο ΛΦ αποδείχθηκε ότι είναι ένα αποτελεσματικό κι ευέλικτο πυρομαχικό. Το χρησιμοποιήσαμε για αποστολές κάλυψης σε δύο διεισδύσεις και, αργότερα στην διάρκεια της μάχης [στη Φαλούτζα], ως αποτελεσματικό ψυχολογικό όπλο εναντίον των εξεγερμένων στα χαρακώματα και σε οχυρές θέσεις όταν δεν μπορούσαμε να τους πλήξουμε με [βλήματα] ΜΕΙ [μεγάλης εκρηκτικής ισχύος]”.

Λοχαγός James T. Cobb, Υπολοχαγός Christopher A. LaCour and Αρχιλοχίας William H. Hight, “TF 2-2 IN FSE AAR: Indirect Fires in the Battle of Fallujah”, Field Artillery Magazine, Μάρτιος-Απρίλιος 2005: 26.

Ο Ντάρεν Μόρτενσον, “ενσωματωμένος” δημοσιογράφος στους πεζοναύτες του Καμπ Πέντλτον στη Φαλούτζα, σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα North County Times της περιοχής του Σαν Ντιέγκο την 11η Απριλίου 2004, αποκάλυπτε ότι οι Αμερικανοί στρατιώτες βάραγαν με βλήματα λευκού φωσφόρου αδιακρίτως καθημερινά μέσα στην πολιορκημένη πόλη: ο Νίκολας Μπόγκερτ, ένας 22χρονος διμοιρίτης, διέτασσε τους άνδρες του να ρίχνουν αμέτρητα πυρά πυροβολικού σε γειτονιές “μη γνωρίζοντας ποτέ ποιοι ήταν οι στόχοι ή τι ζημιά προκαλούσαν οι εκρήξεις”.

Όταν οι Sigfrido Ranucci και Maurizio Torrealta τεκμηρίωσαν, στο ντοκυμανταίρ Fallujah: The Hidden Massacre, πέραν πάσης αμφιβολίας τη χρήση αυτών των όπλων σε μαζική κλίμακα στη Φαλούτζα, το Πεντάγωνο απάντησε ότι δεν πρόκειται για “χημικό” όπλο, παραδεχόμενο απλώς ότι η χρήση του ρυθμίζεται από το τρίτο Πρωτόκολλο των Συνθηκών της Γενεύης—και επιπλέον υποστήριξε ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών δεν μπορούσε να κατηγορηθεί για χρήση όπλων μαζικής καταστροφής διότι “είχε προειδοποιήσει τους κατοίκους” της πόλης, που αριθμούσαν περίπου 300.000 ψυχές, να την εκκενώσουν.

Ο διάβολος βρίσκεται βέβαια πάντα στις λεπτομέρειες: ο λευκός φώσφορος υπόκειται στο Πρωτόκολλο εάν χρησιμοποιείται ως όπλο προκάλυψης, ενώ στην προκειμένη περίπτωση χρησιμοποιήθηκε καθαρά και ξάστερα για να λιώσει, κυριολεκτικά, οποιοδήποτε ανθρώπινο ον βρισκόταν στην ακτίνα δράσης του.

Πέντε χρόνια αργότερα, οι δυσμορφίες και οι ανωμαλίες στα βρέφη που γεννιούνται στη Φαλούτζα έχουν δεκαπενταπλασιαστεί.

Ζήτω η ομοσπονδιακή αστυνομία.

Ζήτω.

[via]