Οι χειρότεροι των χειρότερων.

Άμιρ Γιακούμπ αλ Άμιρ, ετών 36. Συνελήφθη όχι στο Αφγανιστάν, αλλά στην Πεσάβαρ του Πακιστάν, όπως άλλοι τουλάχιστον 120 κρατούμενοι στο Γκουαντάναμο, ή περίπου το 15% των εγκλείστων στη βάση του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, εν έτει 2002. Δεν είχε καν πλησιάσει τα πεδία του πολέμου του Αφγανιστάν. Καθ’όλη την διάρκεια της κράτησής του στην “μαύρη τρύπα” του διεθνούς δικαίου, επέμενε να απαντά στους βασανιστές του ότι ουδέποτε είχε οποιαδήποτε σχέση με την οργάνωση που κατηγορείται για την ενορχήστρωση των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001: “διαφωνώ με την αλ Κάιντα σε όλα”, εξηγούσε· μάταια. Ομοίως, βεβαίωνε, δεν είχε καμιά σχέση με τους Ταλιμπάν. Η ιστορία του είναι παρόμοια με αυτές δεκάδων άλλων, που συνελήφθησαν και κυριολεκτικά πουλήθηκαν στους Αμερικανούς, όπως επιβεβαιώνει στην αυτοβιογραφία του ο πραξικοπηματίας στρατηγός ε.α. και λεγόμενος “πρόεδρος” της χώρας, Περβέζ Μουσάραφ: “κερδίσαμε εκατομμύρια δολάρια από αμοιβές για επικυρηγμένους”. Οι αρχές στο Πακιστάν, λέει ο αλ Άμιρ, “συνελάμβαναν όποιον Άραβα έβρισκαν και τον παρέδιδαν στις Ηνωμένες Πολιτείες ως τρομοκράτη”. Ο προπάππους του αλ Άμιρ, κατά σατανική σύμπτωση, είχε συλληφθεί και φυλακισθεί από τους Βρετανούς το 1885 μετά την πτώση του καθεστώτος του στρατηγού Γκόρντον υπό συνθήκες εξαιρετικά παρόμοιες με αυτές του Γκουαντάναμο.

Σαΐντ αλ Μπουτζαάντια, ετών 39. Ο Μαροκινός, σύζυγος Αφγανής και πατέρας τριών παιδιών, επιχείρησε να διαφύγει από το Αφγανιστάν μαζί με τη γυναίκα του και τα τρία του παιδιά. Συνελήφθη όταν προσπάθησε να βοηθήσει άλλη μια οικογένεια να περάσει από το Αφγανιστάν στο Πακιστάν τον Οκτώβριο του 2001, όταν η πατρίδα της γυναίκας του μετατρεπόταν σε ακόμη χειρότερη κόλαση από εκείνη που ήταν ήδη. Η απελευθέρωσή του είχε εγκριθεί το 2006, αλλά συνέχισε να κρατείται διότι ήταν μάρτυρας στην δίκη ενός άλλου κρατούμενου στο κολαστήριο, του Σάλιμ Χάμνταν από την Υεμένη, που πιστεύεται ότι ήταν οδηγός του Οσάμα μπιν Λάντεν.

Οι ιστορίες δύο εκ των οκτώ κρατουμένων που απελευθερώθηκαν την περασμένη εβδομάδα από το Γκουαντάναμο μαζί με τον εικονολήπτη του αλ Τζαζίρα Σάμι αλ Χατζ, όπως τις αφηγείται ο Βρετανός συγγραφέας Άντυ Γουώρθινγκτον, κάθε άλλο παρά πείθουν για τους τραβηγμένους από τα μαλλιά ισχυρισμούς της κυβέρνησης Μπους περί του ότι αποτελούν τους “χειρότερους των χειρότερων” εκ των τρομοκρατών. Πράγμα που οι αμερικανοί αξιωματικοί τόνιζαν σε κάθε ευκαιρία, ακόμη κι όταν οι έγκλειστοι απλώς έγραφαν ποιήματα.

……………

Ο αμερικανός σχολιογράφος Ντέηβ Λίντορφ εκτιμά ότι ένας από τους λόγους που ο Αμερικανός πρόεδρος είχε αγοράσει μια τεράστια έκταση στην Παραγουάη το 2002 ήταν το ενδεχόμενο να θελήσει να κρυφτεί εκεί μετά το τέλος της θητείας του την 20ή Ιανουαρίου 2009, και ταυτόχρονα της νομικής ασυλίας του—όπως και διάφοροι άλλοι: πρώην Ναζί, όπως οι Κλάους Μπάρμπι, Γιόζεφ Μένγκελε και Άντολφ Άιχμαν, ληστές τραπεζών, και μια σειρά ανατραπέντων ή συνταξιούχων Λατινοαμερικανών δικτατόρων και συνεργατών τους. Το πρόβλημα είναι, συνεχίζει ο Λίντορφ, ότι τον περασμένο μήνα πρόεδρος της χώρας εξελέγη o κεντροαριστερός πολιτικός, πρώην επίσκοπος, Φερνάνδο Λούγκο, τερματίζοντας την κυριαρχία του κόμματος Κολοράδο του Αλφρέντο Στρέσνερ στην εξουσία επί 60 χρόνια. Η “επένδυση”, συμπληρώνει, μάλλον πήγε χαμένη.