Αχαριστία.

Η νέα φυλακή που κτίζει το Πεντάγωνο στο Αφγανιστάν για να αντικαταστήσει αυτήν στην Μπάγκραμ έχει ως υπόδειγμα την “επιτυχημένη εμπειρία” του Ιράκ, δήλωσε η υπεύθυνη για την πολιτική φυλακίσεων του αμερικανικού στρατού, Σάντρα Χότζκινσον, ενώ η Τζοάν Μάρινερ της Human Rights Watch φέρεται να έφυγε από τη χώρα πρόσφατα πεπεισμένη ότι τα βασανιστήρια “ανήκουν στο παρελθόν”.

Αυτοί οι Αφγανοί τελικά είναι πολύ αχάριστοι.

Επιλογή.

Μούλου Μπαμπότσε, κάτοικος Αντίς Αμπέμπα. Πριν λίγο καιρό, πήγε να επισκεφθεί τον αδελφό της στην επαρχία. Βρήκε τα ζώα του αποστεωμένα και τα παιδιά του υποσιτισμένα. Μπορούσε να πάρει μαζί της το ένα, αφού είχε, τότε, πρόσβαση στα επιδοτούμενα τρόφιμα που διαθέτει η κυβέρνηση στον πληθυσμό για την “διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας”. Επέλεξε αυτό που της άρεσε περισσότερο, το μικρότερο, όχι αναγκαστικά και πιο αδύνατο. “Ήταν όλα πετσί και κόκκαλο. Ήταν όλα το ίδιο”. Τουλάχιστον, στην πρωτεύσα το αλεύρι κόστιζε για τους φτωχούς 90 μπιρ το σακί των 50 κιλών.

Η κυβέρνηση του —πρώην μαρξιστή-λενινιστή, το νυν οπαδού των “ανοικτών αγορών” και χαϊδεμένου παιδιού της Ουάσινγκτον— Μέλες Ζενάουϊ έχει ριχτεί σε μια τυχοδιωκτική στρατιωτική περιπέτεια στη Σομαλία την ώρα που 13 εκατομμύρια πολίτες της Αιθιοπίας έχουν άμεση ανάγκη επισιτιστικής βοήθειας.

Το αλεύρι κάνει πλέον 125 μπιρ το σακί, και μπορούν να το αγοράσουν μόνο οι αρτοποιοί και όσοι έχουν καλοπληρωμένες δουλειές.

Η Μούλου θα στείλει το ανίψι της πίσω: “Η κατάσταση είναι τρομερή εκεί, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή”, παραδέχεται.

Τρέξιμο.

Δίνει άραγε απάντηση στο ερώτημα (της μόδας) γιατί η Τζαμάικα βγάζει τόσο καλούς δρομείς η στατιστική καταγραφή 800 φόνων μέσα σε 5 μήνες εφέτος;

Ο πρωθυπουργός Μπρους Γκόλντινγκ επέδειξε αξιοθαύμαστη ετοιμότητα κι (ενοχλητικά οικείο) οπορτουνισμό επιλέγοντας ν’ αντιπαραβάλλει τα ολυμπιακά μεγαλεία στο ζέον πρόβλημα της εγκληματικότητας στη χώρα. Πρόσφατο διάγγελμά του ξεκίνησε ως εξής: “εσύ οπλοφόρε, εσύ βιαστή, εσύ κακοποιέ· χαλάς το σόου. Συμμορφώσου. Είμαστε οι καλύτεροι στον κόσμο! Σταμάτα να προσπαθείς να μας κάνεις να μοιάζουμε σα νά’μαστε οι χειρότεροι στον κόσμο!”.

Το υπερθέαμα των στίβων πάντως σε τίποτε δεν μεταβάλλει την σκληρή πραγματικότητα στις συνοικίες των πόλεων της χώρας των 2,7 εκατομμυρίων κατοίκων. Οι ανηλεείς δρόμοι, η φτώχεια, η έλλειψη προοπτικής αναγκάζουν πολλούς Τζαμαϊκανούς να μεταναστεύουν, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά ακόμη και γι’ αυτούς που καταφέρνουν να μείνουν, η κατάληξη δεν είναι πάντοτε ευτυχής. Η Πάμελα Όσμπορν, για παράδειγμα, που μετοίκησε στα 14 της χρόνια με δύο όνειρα —να γίνει αμερικανίδα υπήκοος και να υπηρετήσει στον αμερικανικό στρατό— σκοτώθηκε από τα θραύσματα μιας βόμβας στο Ιράκ το 2003. Η λοχίας άφησε πίσω της τρία παιδιά.

Η Τζαμάικα, πρώην βασικός διαμετακομιστικός σταθμός της κολομβιάνικης κοκαΐνης, είναι γεμάτη όπλα, κρακ και νεανικές συμμορίες. Υπάρχουν τμήματά της όπου το ποσοστό των παιδιών που πάνε στο σχολείο μετά βίας φθάνει το 40%. Η (επίσημη) ανεργία κάνει θραύση. Η οικονομία μοιάζει τελματωμένη. Η “κουλτούρα” της βίας είναι βαθιά ριζωμένη.

Η αστυνομία στην Τζαμάικα μπορεί να μην έχει και την καλύτερη φήμη όσον αφορά την τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην τέλεση των καθηκόντων της, με αθρόες εκτελέσεις υπό αμφισβητούμενες συνθήκες, καυχιέται πάντως για τον πρώτο αρχιεπιθεωρητή-ράπερ: o “ήρωας” Ρενέτο Άνταμς, που είχε κάνει θραύση στα καλλιτεχνικά πράγματα της χώρας βγάζοντας ένα CD single μετά την αθώωσή του στην δίκη του για την εκτέλεση δυο ανδρών και δυο γυναικών, εζήλωσε την δόξα του Μπομπ Μάρλεϋ και μετά την συνταξιοδότησή του, δήλωσε ότι θα αφοσιωθεί στην τέχνη.

Φαίνεται πως στην Τζαμάικα όλοι τρέχουν να ξεφύγουν από κάτι.

Τιμωρία.

Ο αριθμός των κρατουμένων στις Γαλλικές φυλακές έφθασε, τον Ιούλιο, τους 64.250: είναι ο υψηλότερος μετά τη λήξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, όταν τα “σωφρονιστικά” καταστήματα έξαφνα γέμισαν με τους ως τότε άρχοντες της χώρας, τους συνεργάτες των ναζί. Η σημερινή πληρότητα των Γαλλικών φυλακών ξεπερνά το 126%. Πολλές γαλλικές φυλακές έχουν διπλάσιους εγκλείστους από όσους χωρούν, και, σύμφωνα με το OIP, επτά στους δέκα κρατούμενους βρίσκονται σε συνθήκες υπερπληθυσμού των φυλακών. Ο Κλωντ Τουρνέλ, αναπληρωτής γενικός γραμματέας της ένωσης των σωφρωνιστικών υπαλλήλων UFAP, δηλώνει ότι “δεν περνά ούτε μια μέρα που να μην μας ενημερώνουν από μια ή περισσότερες φυλακές ότι ξέσπασε εξέγερση”. Η κατάσταση των ποινικών φυλακών έχει καταστεί όνειδος για την παγίως αυτοεξυμνούμενη ως “πατρίδα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων” Γαλλία. Από το 1992, το ΕΔΑΔ έχει καταγγείλει ουκ ολίγες φορές τις γαλλικές αρχές για “απάνθρωπη και ατιμωτική” μεταχείριση των εγκλείστων. Το 2005, ο Άλβαρο Ζιλ-Ρομπλ του Συμβουλίου της Ευρώπης χαρακτήρισε μια πτέρυγα της φυλακής Σαντέ ως τη “χειρότερη που έχει δει στη ζωή του, εκτός ίσως από μια στο Μόλδοβα”. Τα πράγματα έγιναν πολύ αγριότερα αφότου στην προεδρία αναρριχήθηκε ο ηγέτης της μεταγκωλικής δεξιάς, Νικολά Σαρκοζύ: ο πρώην υπουργός των Εσωτερικών που κέρδισε τα φώτα της δημοσιότητας με την περιφρόνησή του προς τους κατοίκους των banlieus και την σκληρή του στάση σε ζητήματα επιβολής του νόμου, στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού του συστήματος δικαιοσύνης, κατήργησε, ως “ημιμοναρχικού” χαρακτήρα, την απονομή χάριτος και τις μειώσεις ποινών που απονέμονταν την ημέρα της Βαστίλλης. Ο Σαρκό καθιέρωσε ακόμη ελάχιστες ποινές, σκλήρυνε τη στάση του έναντι των καθ’ υποτροπήν παραβατών του νόμου, και ούτω καθεξής. Νομικοί κάνουν λόγο για “ποινικό λαϊκισμό”: ο πρόεδρος, άλλωστε, “οικοδόμησε ολόκληρη την πολιτική του καριέρα έτσι”, επισήμανε ποινικολόγος.

Το πρόβλημα είναι ότι οι φυλακές δεν φτάνουν. Η χρήση ειδικών βραχιολιών για την παρακολούθηση κρατουμένων αποφυλακισμένων με περιοριστικούς όρους και η παράδοση νέων φυλακών ικανών να φιλοξενούν 13.200 εγκλείστους ως το 2012 δεν επαρκούν ούτε για να καλυφθεί ο σημερινός πλεονάζων πληθυσμός των φυλακών.

Η σημερινή γαλλική πολιτική ηγεσία καθόλου δεν αποκλείεται να αναπολεί ορισμένες αρκετά παλιότερες αντιλήψεις περί ποινικού κολασμού.

Στις 2 Μαρτίου του 1757, ο Damiens καταδικάστηκε ‘να ομολογήσει δημοσία τα σφάλματα του μπροστά στην κύρια πύλη της Εκκλησίας των Παρισίων’, όπου ‘θα οδηγούνταν μ’ένα κάρρο, γυμνός, μονάχα μ’ ένα πουκάμισο, βαστώντας στο χέρι έναν αναμμένο κέρινο δαυλό που ζύγιζε δυό λίβρες’· κατόπιν, να οδηγηθεί ‘με το ίδιο κάρο, στην Πλατεία της Grève, όπου, σ’ ένα ικρίωμα που θα στήνονταν εκεί, να βασανιστεί με πυρακτωμένες λαβίδες στους μαστούς, στα χέρια, στους μηρούς, στις κνήμες, κρατώντας στο δεξί του χέρι το μαχαίρι με το οποίο είχε εκτελέσει την εν λόγω πατροκτονία, το χέρι αυτό να καεί με αναμμένο θειάφι, και πάνω στις πληγές από τις λαβίδες να χυθεί λιωμένο μολύβι, βραστό λάδι, καυτό ρετσίνι, κερί και θειάφι λιωμένα και ανακατεμένα, και ύστερα, το σώμα του να εξαρθρωθεί και να διαμελιστεί από τέσσερα άλογα, τα μέλη του καθώς και το κορμί του να γίνουν παρανάλωμα του πυρός, να αποτεφρωθούν, και η στάχτη να σκορπιστεί στον αέρα’.

‘Τελικά, ο Damiens διαμελίστηκε’, γράφει η Εφημερίδα του Άμστερνταμ. ‘Η τελευταία αυτή πράξη παρατάθηκε για πολλήν ώρα, γιατί τα άλογα που χρησιμοποιήθηκαν δεν ήταν εξασκημένα γι’ αυτή τη δουλειά· έτσι, αντί για τέσσερα, χρειάστηκαν έξι· αλλά ακόμα κι αυτά δεν στάθηκαν αρκετά, κι έτσι αναγκάστηκαν, για να διαμελίσουν τους μηρούς του άμοιρου ανθρώπου, να του κόψουν τα νεύρα και να πελεκήσουν τις κλειδώσεις’.

Μισέλ Φουκώ, Επιτήρηση και Τιμωρία: Η Γέννηση της Φυλακής, μετάφραση Καίτης Χατζηδήμου — Ιουλλιέτας Ράλλη, εκδόσεις Ράππα, Αθήνα 1976, σελ. 11.

Πτώσεις.

Ενώ οι ιθύνοντες στα ΗΑΕ ασχολούνται με τη βελτίωση της οικολογικής τους εικόνας, οι ενασχολούμενοι με το χολυγουντιανό κουτσομπολιό χασκογελάνε με τα νέα περί σχέσης της Πάμελα Άντερσον με έναν ζάπλουτο επιχειρηματία από το Άμπου Ντάμπι κι οι real estate developers αναμένουν με αδημονία την ολοκλήρωση του ψηλότερου ουρανοξύστη του κόσμου που ανεγείρεται στο Ντουμπάι, περί το Σεπτέμβριο του 2009, στο υπόδειγμα αυτό σύγχρονης δημοκρατίας οι εργαζόμενοι παρουσιάζουν τελευταία μια κάπως περίεργη τάση να πέφτουν.

Επτά, πιθανώς και περισσότεροι, μετανάστες εργαζόμενοι “αυτοκτόνησαν” στα Εμιράτα τους πρώτους οκτώ μήνες του 2008, σύμφωνα με την οργάνωση Migrante, που μάχεται για τα δικαιώματα των εκπατρισμένων πολιτών των Φιλιππίνων, που υπολογίζονται σε 11 εκατομμύρια. Η οργάνωση χαρακτήρισε την ξαφνική ραγδαία αύξηση των αυτοκτονιών “αφύσικη”· αξίωσε από τις Φιλιππινέζικες προξενικές αρχές “να ερευνήσουν τους λόγους” που οι εργαζόμενοι αυτοκτόνησαν.

Ένας άνδρας κρεμάστηκε την 4η Φεβρουαρίου. Δύο ημέρες αργότερα, μια γυναίκα πήδησε από τον έβδομο όροφο ενός κτιρίου. Την 13η Ιουνίου, ένας άνδρας έπεσε από τον τρίτο όροφο άλλου κτιρίου. Με παρόμοιο τρόπο βρήκαν το θάνατο ακόμη τρεις άνδρες. Τελευταίο κρούσμα, την 10η Αυγούστου, η Έβελυν Λίλο, που επίσης φέρεται να πήδησε από ένα κτίριο.

Η αντιμετώπιση των θυμάτων της ακραίας εκμετάλλευσης είναι, κατά αναμενόμενο τρόπο, πλήρης περιφρόνησης. Η δεύτερη στον κατάλογο των αυτοχειρών, η 27χρονη υπηρέτρια Νοράιντα Αγιουνάν από το Μιντανάο, φέρεται να έπεσε από ένα κτίριο στη Σάρτζα όπου διέμεναν οι εργοδότες της. Η σορός της παρέμεινε σε νεκροτομείο επί μήνες, καθώς οι γονείς της δεν είχαν ειδοποιηθεί, αφού δεν διαθέτουν τηλέφωνο, και ούτε οι εργοδότες της ούτε οι αρχές των Φιλιππίνων κατέβαλαν το απαιτούμενο ποσό για τον επαναπατρισμό της. Τα 6.000 ντίρχαμ που δέησε να καταβάλει ο εργοδότης της από το υστέρημά του δεν επαρκούσαν.

Ο Νοέλ Σερβιγκόν, πρόξενος των Φιλιππίνων στο Άμπου Ντάμπι, εξέφρασε αμφιβολίες για το τι πραγματικά έχει συμβεί στις τρεις περιπτώσεις στο συγκεκριμένο εμιράτο: “δεν γνωρίζουμε εάν πρόκειται για αυτοκτονίες, δυστυχήματα ή κακόβουλες πράξεις”. Πολύ λιγότερο πρόθυμος να ασχοληθεί με το ζήτημα εμφανίστηκε ο Μπενίτο Βαλεριάνο, πρόξενος των Φιλιππίνων στο Ντουμπάι: δεν υπάρχουν και πολλά που μπορούν να κάνουν οι αρχές, δήλωσε. “Η αυτοκτονία μπορεί να τύχει στον καθένα, ανεξαρτήτως θρησκείας και κουλτούρας. Είναι προσωπική απόφαση του καθενός”. Το γιατί παίρνει αυτήν την απόφαση, μετά από αναρίθμητες ταπεινώσεις για ένα κομμάτι ψωμί, είναι προφανώς επίσης “προσωπικό” θέμα για τον πρόξενο.

H Μιγκράντε πάντως εκφράζει τις αμφιβολίες της για το κατά πόσον η επίσημη εκδοχή των γεγονότων στέκει.

Καταμερισμός.

“Θα ήταν τρέλλα να απομακρυνθούμε από τη Ντόχα, εάν δεν υπάρξει κάτι καλύτερο”, υποστήριξε προ ημερών ο Γουώρεν Μαρουγιάμα, υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Εμπορίου των Ηνωμένων Πολιτειών, μιλώντας στο AEI, έναν από τους επιδραστικότερους θεσμούς της νεοφιλελεύθερης οικονομικής ορθοδοξίας. Υπεραμυνόμενος του επ’ εσχάτοις πανταχόθεν βαλλόμενου ΠΟΕ, ο Μαρουγιάμα τόνισε την κρισιμότητα της προσπάθειας διάσωσης του τελευταίου “γύρου” των “διαπραγματεύσεων” για την διατήρηση του διεθνούς καταμερισμού εργασίας (και των κραυγαλέων ανισομερειών του): “κανείς δε θέλει να δει τη Ντόχα να πεθαίνει. . . προσπαθούμε να δούμε αν κανείς έχει καμιά φαεινή ιδέα όσον αφορά το πρακτέο”, είπε, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας Φαϊνάνσιαλ Τάιμς.

Για τους ιθύνοντες της ηγέτιδας δύναμης της περιλάλητης “παγκοσμιοποίησης”, το θέμα είναι η διατήρηση κι εμβάθυνση των κεκτημένων ―κυριολεκτικά― αιώνων.

«Στον πρώτο τόμο του Κεφαλαίου, ο Καρλ Μαρξ έγραφε: “η ανακάλυψη των κοιτασμάτων χρυσού και αργύρου στην Αμερική, η σταυροφορία εξόντωσης, υποδούλωσης και ενταφιασμού μέσα στα ορυχεία του ντόπιου πληθυσμού, η απαρχή της κατάκτησης και η λεηλασία των Ανατολικών Ινδιών, η μεταμόρφωση της αφρικανικής ηπείρου σε πεδίο κυνηγιού μαύρων σκλάβων, είναι κι αυτά γεγονότα που αναγγέλλουν την καπιταλιστική παραγωγή. Αυτά τα ειδυλλιακά προχωρήματα αντιπροσωπεύουν την ίδια στιγμή θεμελιακούς παράγοντες μέσα στην κίνηση της αρχικής συσσώρευσης”.

Η λεηλασία, εσωτερική και εξωτερική, υπήρξε η σημαντικότερη μέθοδος για την αρχική συσσώρευση κεφαλαίων η οποία, απ’ το Μεσαίωνα κιόλας, έκανε δυνατή την εμφάνιση ενός νέου ιστορικού άλματος στην παγκόσμια οικονομική εξέλιξη. Στο μέτρο που επεκτεινόταν η νομισματική οικονομία, η ανισότητα των ανταλλαγών αφορούσε όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα και χώρες του πλανήτη. Ο Ερνέστ Μαντέλ συγκεφαλαίωσε την αξία του χρυσού και του ασημιού που αποσπάστηκαν απ’ την Αμερική ως τα 1660, τα κέρδη που αποκόμισε απ’ την Ινδονησία η ολλανδική εταιρία των ανατολικών Ινδιών απ’ το 1650 ως το 1780, τα κέρδη του γαλλικού κεφαλαίου απ’ το δουλεμπόριο των Μαύρων στη διάρκεια του 18ου αιώνα, τα οφέλη που προέκυψαν χάρη στη δουλειά των σκλάβων στις βρετανικές Αντίλλες και το εγγλέζικο πλιάτσικο στην Ινδία στη διάρκεια μισού αιώνα: το αποτέλεσμα ξεπερνά σε ποσότητα το σύνολο του κεφαλαίου που επενδύθηκε σε όλες τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες γύρω στα 1800».

Εδουάρδο Γαλεάνο, Οι Ανοιχτές Φλέβες της Λατινικής Αμερικής (τόμος Α’), μετάφραση Φώντα Κονδύλη, εκδ. Θεωρία, Αθήνα 1981, σσ. 52-53.

Δεν είναι τυχαίο το ότι το συγκεκριμένο βιβλίο, που γράφτηκε μέσα σε τρεις μήνες το 1971 στην εξορία του Γαλεάνο στο Μεξικό, είχε τεράστια απήχηση. Όπως σημείωνε στον πρόλογο μιας συνέντευξης που είχε παραχωρήσει ο ουρουγουανός δημοσιογράφος και συγγραφέας το 2000 στο περιοδικό The Atlantic ο Σκοτ Σέρμαν, ήταν ένα από τα πρώτα πράγματα που η χούντα του Πινοσέτ είχε απαγορεύσει στη Χιλή, αλλά παρ’όλ’αυτά μια νεαρή είχε τολμήσει να βγει από τη χώρα με ένα αντίτυπό του κρυμμένο στις πάνες του μωρού της.

Λάφυρα.

Ήταν ένα χαλαρό καλοκαιρινό απόγευμα σ’ ένα μπαρ της DuPont Circle στην Ουάσινγκτον όταν χτύπησε το Blackberry του Κουμπάντ Ταλαμπανί, γιου του κούρδου προέδρου του Ιράκ κι εκπροσώπου της ιρακινής κουρδικής περιφερειακής κυβέρνησης―μόλις στα 31 του χρόνια. “Είναι ο Ρέυ Χαντ”, είπε ο Ταλαμπανί· ζήτησε συγγνώμη κι απομακρύνθηκε για να μιλήσει στον καλούντα. Ο άνθρωπος στην άλλη άκρη της σύνδεσης είναι συνηθισμένος να του απαντούν ό,τι ώρα και να είναι, οπουδήποτε στον κόσμο. Ως ένας από τους κύριους χρηματοδότες της εκστρατείας Μπους/Τσένυ και μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής του Λευκού Οίκου, ο Τεξανός πετρελαιάς, επικεφαλής του ΔΣ της Hunt Oil, με έδρα το Ντάλλας, Χαντ ήταν περίπου αναμενόμενο ότι απέσπασε το πρώτο συμβόλαιο έρευνας κι εξόρυξης μαύρου χρυσού στον κουρδικό θύλακα. Η Λώρα Ρόζεν, ανταποκρίτρια του περιοδικού Mother Jones για θέματα εθνικής ασφαλείας, σημειώνει ότι η εξέλιξη αποτελεί την επιτομή της αντίφασης ρητορικής και πράξης της κυβέρνησης Μπους σε ό,τι αφορά το Ιρακινό πετρέλαιο: στα λόγια, προωθείται μια δίκαιη κατανομή των Ιρακινών πετρελαϊκών εσόδων στη χώρα. Στην πραγματικότητα, οι επιχειρηματίες που συνδέονται με τους Ρεπουμπλικάνους αποσπούν προνομιακά πλουσιοπάροχα συμβόλαια. Ο Ταλαμπανί δέχεται τελευταία, σύμφωνα με την Wall Street Journal, κλήσεις από κάποιον Ρίτσαρντ Περλ ―που σε ορισμένους κύκλους παραμένει γνωστός ως Άρχοντας του Σκότους― ο οποίος αξιώνει την εκχώρηση του κοιτάσματος K18, που εκτιμάται ότι φθάνει συνολικά τα 150+ εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου, σε ένα κονσόρτσιουμ τουρκικών, καζακικών κι αμερικανικών συμφερόντων. Υπάρχουν αρκετές νομικές και πρακτικές επιπλοκές, αλλά γενικά ο Ταλαμπανί υπόσχεται ότι θα “βγει άκρη”.

Στο μεταξύ, η συντακτική ομάδα των New York Times, πέντε χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου, μόλις φαίνεται πως ανακάλυψε ―πράγμα που ο Νικ Τερς δεν μοιάζει να πιστεύει ότι έγινε εξ επιφοιτήσεως― ότι η εισβολή στο και η κατοχή του Ιράκ τελικά μπορεί να είχε κάποια σχέση με το πετρέλαιο στο οποίο, όπως το έθετε το 2003 ο Πωλ Γούλφοβιτς, η χώρα “επιπλέει”. Κατά ρεπορτάζ του Άντριου Κράμερ, που επικαλέσθηκε μη κατονομαζόμενους γραφειοκράτες του Ιρακινού υπουργείου Πετρελαίου, στελέχη πετρελαϊκών εταιριών κι έναν επίσης μη κατονομαζόμενο Αμερικανό διπλωμάτη, “η Exxon Mobil, η Shell, η Total και η BP. . . καθώς και η Chevron και άλλες μικρότερες πετρελαϊκές εταιρίες διαπραγματεύονται με τη Βαγδάτη την ανάθεση απευθείας συμβάσεων για την εκμετάλλευση των μεγαλύτερων κοιτασμάτων του Ιράκ”.

Πέφτουμε από τα σύννεφα.

Εξέλιξη.

Η Ισπανία είναι, μετά τη Γερμανία, η δεύτερη μεγαλύτερη παραγωγός αιολικής ενέργειας στον κόσμο, με 9.653 MW σε ετήσια βάση. Προηγείται των Ηνωμένων Πολιτειών, που βρίσκονται στην τρίτη θέση της σχετικής κατάταξης με 8.500 MW. Η Μαδρίτη σχεδιάζει τον διπλασιασμό της παραγόμενης ενέργειας από τα αιολικά πάρκα στο ισπανικό έδαφος έως το 2012· ανέθεσε την κατασκευή δεκάδων σε επιχειρήσεις του κλάδου. Αν οι προβλέψεις επαληθευτούν, το ποσοστό της αιολικής ενέργειας επί του συνόλου της εγχώριας κατανάλωσης ηλεκτρισμού θα φθάσει το 20%, μόλις 0,7% λιγότερο απο το σημερινό ποσοστό των πυρηνικών ηλεκτροπαραγωγικών εργοστασίων. Ωστόσο το μεγαλόπνοο σχέδιο κινδυνεύει: επιχειρηματίες του κλάδου, συνδικάτα κι οικολογικές οργανώσεις επιτίθενται στην κυβέρνηση Θαπατέρο διότι ανακοίνωσε ότι προτίθεται να εισαγάγει τα επόμενα χρόνια φόρους στον κλάδο, που αυτοεξυμνείται ως “πρωτοπόρος παγκοσμίως”. Η σχετική αντιπαράθεση έχει το ενδιαφέρον της. Εταιρίες όπως οι Gamesa και Iberdrola προσβλέπουν σε τεράστια κέρδη, του Αιόλου βοηθούντος, τα επόμενα χρόνια. Μεγάλες αυξήσεις πωλήσεων αναμένει η μεταλλουργική βιομηχανία και εταιρίες που εμπλέκονται στην διαδικασία κατασκευής των αιολικών πάρκων. Μόνο για τις ανεμοτουρμπίνες που θα συναρμολογηθούν θα χρειαστούν 360 εκατομμύρια τόνοι ατσαλιού. Όλως παρεμπιπτόντως, οι εταιρίες του κλάδου θυμίζουν ότι απασχολούν 180.000 εργαζομένους στη χώρα, που ασφαλώς δεν θα ήθελαν να βρεθούν στο δρόμο.

Αναμφίβολα, η οικολογία έχει εξελιχθεί.

Συλλέκτης.

Ντρίτον Γκεργκούρι, κάτοικος της βόρειας Μιτρόβιτσα, της πάλαι ποτέ Τίτοβσκα Μιτρόβιτσα. Είναι ένας από τους μόλις 58 οικογενειάρχες της αλβανικής κοινότητάς της που πήραν την απόφαση να μείνουν στην πόλη μετά το ξέσπασμα του πολέμου. Θυμάται ότι η γειτονιά του “ήταν πάντοτε πολυεθνική. Κανείς δε ρωτούσε ‘τι είναι αυτός ή αυτή’ στο δρόμο”. Παλιότερα δούλευε στο καζίνο της Πρίστινα. Σήμερα έχει ένα γραφείο κηδειών. Τις δικές του αναμνήσεις επιμένει να τις κρατά ζωντανές σε ένα μεγάλο κόκκινο άλμπουμ: είναι εκατοντάδες κονκάρδες, καρφίτσες, εμβλήματα, σήματα και σύμβολα της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας — μιας χώρας που δεν υπάρχει πια. “Άλλα παιδιά μάζευαν γραμματόσημα, εγώ μάζευα αυτά”, εξηγεί. Παραμένει ψύχραιμος, παρ’ όλο το αίμα: “μερικές φορές μου δημιουργείται η εντύπωση ότι η διεθνής κοινότητα κι οι τοπικοί μας ηγέτες είναι που μας κρατούν διχασμένους“.