Εισαγωγές.

Ααρόν (ψευδώνυμο), πρώην μέλος της Mara 18, μιας από τις μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες συμμορίες νέων στην Ονδούρα —μια χώρα όπου το 77,7% των κατοίκων της επαρχίας και το 63,1% των κατοίκων των πόλεων μαστίζονται από ενδημική φτώχεια. “Η συμμορία είναι σαν οικογένεια, σαν καταφύγιο, κάτι που ήταν πολύ σημαντικό για ’μένα όταν ο πατέρας μου έφυγε μετανάστης στις Ηνωμένες Πολιτείες. . . Η αποσύνθεση των οικογενειών είναι μια από τις βασικές αιτίες για την ανάπτυξη των συμμοριών. Σου δίνουν φαγητό, χρήματα κι ασφάλεια, πράγματα που ένα διαλυμένο σπίτι δεν μπορεί να σου δώσει”, λέει.

Οι δύο μεγαλύτερες συμμορίες στην Ονδούρα και την Κεντρική Αμερική αποτελούν γέννημα-θρέμμα της Πίκο-Γιούνιον και του Πάρκου ΜακΆρθουρ, δυο πυκνοκατοικημένων συνοικιών του Λος Άντζελες όπου ζούσαν μετανάστες από τη Λατινική Αμερική, και της πολιτικής των απελάσεων των κακοποιών στις πατρίδες τους που υιοθέτησαν οι Αμερικανικές αρχές, όπως είναι γενικά παραδεκτό από εγκληματολόγους.

Η πολιτική “μηδενικής ανοχής” που εισήγαγε η κυβέρνηση του Ρικάρδο Μαδούρο έναντι του εγκλήματος, μιμούμενη το υπόδειγμα του πρώην δημάρχου της Νέας Υόρκης Ρούντολφ Τζουλιάνι, απέβη σε αυτό που η αμερικανίδα ανθρωπολόγος Έιντριεν Πέιν αποκαλεί “αόρατη γενοκτονία”—τις δολοφονίες χιλιάδων νέων, κυρίως ανέργων νεαρών ανδρών, που κατηγοριοποιούνται ως εγκληματίες από μια κοινωνία που δεν έχει χώρο γι’ αυτούς. Πώς δημιουργήθηκαν οι στρατιές των ανέργων που ωθήθηκαν με μαθηματική ακρίβεια να ενταχθούν στις συμμορίες; Φρόντισε το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο κι οι ανισότητες που επέβαλε, λέει η Πέιν: τα προγράμματα “δομικής δημοσιονομικής προσαρμογής” που υπαγόρευσαν το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα στέρησαν από το λαό της Ονδούρας την πρόσβαση στην δημόσια παιδεία και την δημόσια υγεία, και κάτι ακόμη σημαντικότερο, του στέρησαν την δυνατότητα να ασκεί δημοκρατικό έλεγχο στην κυβέρνησή του. Οι αθρόες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα, είτε διαπράττονται από άνδρες των ιδιωτικών εταιριών ασφαλείας που ίδρυσαν πρώην ηγετικά στελέχη του τάγματος θανάτου Battalion 316 που δρούσε την δεκαετία του 1980, είτε από την υποαμοιβόμενη και ανεπαρκώς εκπαιδευμένη αστυνομία, ή από τους ιδιοκτήτες των μακιλαδόρας, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τα προγράμματα αυτά, εξηγεί σε μια συνέντευξη με αφορμή το βιβλίο της Working Hard, Drinking Hard (Univercity of California Press, 2008), προϊόν έρευνας έξι ετών.