Το φτερούγισμα της πεταλούδας.

“Η κρίση στην Αμερική θα μας σκοτώσει. Ήδη μας παίρνει το φαγητό από το στόμα”.

―Εργάτης στην Κίνα, ετών 42.

Λουτρά.

Την Πέμπτη συμπληρώνονται δύο χρόνια από την αποφυλάκιση του Χουτόμο ΜαντάλαΠούτρα, γνωστότερου ως Τόμυ Σουχάρτο, του 46χρονου γιου του πρώην δικτάτορα της Ινδονησίας, μετά την καταδίκη του για διαφθορά· όχι ότι ο πλέιμποϊ υπέστη τίποτε παρόμοιο με τα απερίγραπτα δεινά που δοκίμαζαν οι αντικαθεστωτικοί στα μπουντρούμια: όπως περίπου παρεμπιπτόντως είχε σημειώσει μια ινδονησιακή εφημερίδα, ο Τόμυ στη στενή (καθ’ υπερβολήν ο όρος, αφού το “κελλί” του ήταν εξαιρετικά ευρύχωρο και πολυτελές) απλώς

“κάπνιζε πούρα μέσα σ’ ένα ειδικά κατασκευασμένο γι’ αυτόν τζακούζι περιτριγυρισμένος από όμορφες νεαρές με μπικίνι”

και τελικά, δωροδοκώντας άφθονο κόσμο ―όπως και στην περίπτωση της δολοφονίας ενός δικαστικού για την ηθική αυτουργία της οποίας είχε καταδικαστεί αλλά απηλλάγη το σωτήριον έτος 2001― κατάφερε να εκτίσει λιγότερο από το εν τρίτον της ποινής του και να αποδοθεί ολοκάθαρος (με την έννοια της σωματικής υγιεινής, διότι για “σωφρονισμό” του ούτε λόγος) στην κοινωνία.

Τα πράγματα βελτιώθηκαν για τον ζάπλουτο γιο του ιδρυτή της λεγόμενης ινδονησιακής “Νέας Τάξης” λίγο καιρό αργότερα, καθώς κέρδισε στην δίκη περί “δυσφήμισης” του από το κράτος, και του αποδόθηκε πάνω από μισό εκατομμύριο δολάρια σε αποζημίωση, απόφαση χαρακτηριστική του “αδιάβλητου” εγχώριου συστήματος δικαιοσύνης.

Πάντως ο Τόμυ δεν μοιάζει να έχει ξεμπερδέψει με την δικαιοσύνη. Η κυβέρνηση πρόσφατα ανακοίνωσε ότι επιχειρεί να ανασύρει 134 εκατ. δολάρια, μέρος της τεράστιας περιουσίας της οικογένειας, προϊόν συστηματικής κλοπής του κρατικού πλούτου υπό τη συνετή διεύθυνση του Σουχάρτο πατρός, του μειλίχιου δικτάτορα που άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο νωρίτερα εφέτος χωρίς να λογοδοτήσει ποτέ για τις πράξεις του, και ένα από τα επιδραστικότερα περιοδικά του διεθνούς Τύπου να παραδέχεται μεν ότι υπήρξε “ένα τέρας του ψυχρού πολέμου”, αλλά να τον επαινεί διότι “μεταμόρφωσε” την οικονομία της Ινδονησίας.

Με λαμπρότερο δείγμα της “μεταμόρφωσης” αυτής το γιο του, όπως παρέλειψε να αναφέρει ο επικήδειός του.

Τίτλοι τέλους:

Νόαμ Τσόμσκυ και Έντουαρντ Χέρμαν, Λουτρά Αίματος, μετάφραση Ελένης Γαρίδη, εκδ. Ηριδανός, Αθήνα 1981, σ.σ. 54-56.

Μύτες.

Λουίς Βαλντές, ετών 70, δήμαρχος μιας πόλης στην επαρχία Ουκαγιάλι του Περού, κοντά στην μεθόριο με τη Βραζιλία. Ο ασπρομάλλης, σεβάσμιος τοπικός άρχοντας συνελήφθη αυτήν την εβδομάδα στο πλαίσιο της εις βάρος του έρευνας για την ανάμιξή του στο λαθρεμπόριο ναρκωτικών. Δεν πρόκειται ακριβώς για απροσδόκητη εξέλιξη: ο λαμπρός παράγοντας της τοπικής αυτοδιοίκησης ήταν περίπου κοινό μυστικό ότι αποτελούσε τον μεγαλύτερο λαθρέμπορο ναρκωτικών στη χώρα, χρησιμοποιώντας τα ποταμόπλοια της εταιρίας υλοτομίας, επεξεργασίας κι εμπορίου ξυλείας που διαθέτει για την μεταφορά κοκαΐνης στις αγορές των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου το αμφιβόλου ποιότητας τελικό σκεύασμα εισάγεται στις μύτες των χαρωπών και κάπως υπερκινητικών καταναλωτών του.

Ο Βαλντές πάντως δεν αποκλείεται να έχει κρυμμένους άσσους στα σεβάσμια δημαρχικά του μανίκια, καθώς το 2007 είχε καταφέρει να αθωωθεί “σκανδαλωδώς” της κατηγορίας της ηθικής αυτουργίας για το φόνο του ραδιοφωνικού δημοσιογράφου Αλμπέρτο Ριβέρα Φερνάντες το 2004, με τη συναυτουργία άλλων δημοσιογράφων, παρά το γεγονός ότι οι εκτελεστές τον κατονόμασαν· ο Ριβέρα είχε χώσει τη μύτη του στις υποθέσεις του δημάρχου, καταγγέλλοντας υφαρπαγή γης, διασπάθιση δημοσίου χρήματος και άλλα θαυμαστά.

Τρελλές περιπέτειες στην Άγρια Δύση.

I’ve seen the future, brother
It is murder
Leonard Cohen

Ο αριθμός των “δικαιολογημένων” φόνων στις Ηνωμένες Πολιτείες έφθασε τους 391 το 2007· ο αριθμός είναι ο υψηλότερος από το 1994, σύμφωνα με τα στατιστικά του FBI. Οι 254 από αυτούς έγιναν από πολίτες με νόμιμες άδειες οπλοφορίας σε “νόμιμη άμυνα”―στην διάρκεια διαρρήξεων, ληστειών κ.ά. αδικημάτων. Ο εγκληματολόγος Γκάρυ Κλεκ επισημαίνει ότι ο αριθμός είναι υποτιμημένος κατά πολύ: “μόνο το εν τρίτον των ‘δικαιολογημένων’ φόνων που διαπράττουν πολίτες καταγράφονται”, δηλώνει. Ένας δεύτερος εγκληματολόγος, ο Άλφρεντ Μπλούμσταϊν, λέει ότι η κουλτούρα της “νομιμοποίησης” των όπλων συνέβαλε ώστε οι πολίτες να αποκτήσουν “μεγαλύτερη αποφασιστικότητα” στη χρήση όπλων για να “αμυνθούν”. Ένας τρίτος εγκληματολόγος, ο Τζέιμς Άλαν Φοξ, επισημαίνει ωστόσο την γενίκευση της πρακτικής “πρώτα πυροβόλησε και κάνε ερωτήσεις αργότερα” τόσο στις τάξεις των ανδρών και των γυναικών των υπηρεσιών ασφαλείας όσο και στο γενικό πληθυσμό.

Οι πληροφορίες ότι εξεδόθη ανακοινωθέν της NRA που επισημαίνει ότι ο Μάικλ Μουρ είναι χοντρός ελέγχονται ως ανακριβείς.

Εξαίρεση.

Η υπόμνηση του έτους 1968 στο Μεξικό είναι ταυτισμένη με το μακελειό που αποτέλεσε την αρχή του τέλους της “τέλειας δικτατορίας” στη χώρα: της σφαγής του Τλατελόλκο, την 2α Οκτωβρίου, στο αποκορύφωμα της μαζικής κινητοποίησης των φοιτητών εναντίον του απολυταρχικού καθεστώτος.

Σαράντα χρόνια μετά, αγνοώντας με χαρακτηριστική άνεση την πάνδημη απαίτηση και την έκκληση της Διεθνούς Αμνηστίας για “αλήθεια και δικαιοσύνη”, ο πρόεδρος Φελίπε Καλδερόν επέλεξε να μην κάνει κανένα σχόλιο για το θέμα, αποτελώντας την εξαίρεση στη γενικευμένη κατακραυγή για το ότι οι ένοχοι παρέμειναν ατιμώρητοι ενώ ο μόνος επιζών μεταξύ των ενορχηστρωτών της αιματοχυσίας, ο τότε υπουργός των Εσωτερικών Λουΐς Ετσεβερία, δεν είναι διόλου βέβαιο ότι θα δικαστεί τελικά.

Ανάμεσα στα θύματα ―τραυματίας― ήταν και κάποια απεσταλμένη ενός περιοδικού ονόματι Οριάνα Φαλάτσι:

“Οπου κι αν κοίταζες, έβλεπες ανθρώπους να σωριάζονται, και πιο πολύ πάνω στη σκάλα, γιατί εκεί οι περισσότερες γυναίκες προσπαθούσαν να βρούν καταφύγιο σπρώχνοντας όλες μαζί, χωρίς ποτέ να κατορθώσουν να φθάσουν σώες ώς το τέρμα. Νόμιζες πως έβλεπες μια σκηνή από εκείνο το ρωσικό φιλμ, το ‘Θωρηκτό Ποτέμκιν’”.

Οι εκτελεστές του στρατού είχαν εξοπλιστεί κατάλληλα για τη σφαγή χάρη στην αμέριστη βοήθεια του γνωστού θείου:

“Ήδη από τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1968, ο Μεξικανικός στρατός είχε υποβάλλει κατεπείγοντα αιτήματα προς το Πεντάγωνο, ζητώντας ασυρμάτους και πυρομαχικά, σύμφωνα με αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών”.

Το Μεξικό θυμάται πολύ καλά τα γεγονότα και τις εικόνες που προηγήθηκαν της Ολυμπιάδας.

Θυμάται, επίσης, τον Τόμι Σμιθ.

Αυτόν τον Τόμι Σμιθ:

Το μαχαίρι, το κόκκαλο κ.λπ.

Το 2007, η “κοινή γνώμη” της Βραζιλίας “συγκλονιζόταν” από την αποκάλυψη ότι ένα νεαρό κορίτσι είχε αφεθεί επί ένα μήνα σε ένα κελλί με 34 συμμορίτες που τη βίαζαν ομαδόν καθημερινά. Η επικεφαλής της αυτοδιοίκησης στην επαρχία Πάρα ―στέλεχος του κυβερνώντος PT του προέδρου Λούλα―, Άνα Χούλια Καρέπα, δήλωνε “σοκαρισμένη κι έξαλλη” με το γεγονός· υποσχόταν την “παραδειγματική τιμωρία” των ενόχων και δήλωνε πως δεν πρέπει να ξανασυμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Άλλα στελέχη της κυβέρνησης, όπως ο υπουργός Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Πάουλο Βανούτσι, παραδέχονταν ότι η κακομεταχείριση των κρατουμένων, ακόμη και τα βασανιστήρια, είχαν γίνει “θεσμός” επί δικτατορίας. Η φυλακή της Αμπετετούμπα κατεδαφίστηκε. Η ανακοίνωση των ποινών όσων ενέχονται στην υπόθεση αναμένεται εντός του μήνα.

Το γεγονός ότι η μικρή ήταν ένα “ανθρώπινο σκουπίδι” που είχε συλληφθεί επανειλημμένως για μικροκλοπές, είχε κάποιας μορφής νοητική υστέρηση κι ήταν ξεγραμμένη από τους δικούς της, διευκόλυνε την πράξη των δραστών. Αλλά η Καρέπα ομολογούσε όταν ξέσπασε το σκάνδαλο ότι η τοποθέτηση γυναικών σε κελιά με βαρυποινίτες ώστε να τις βιάζουν είναι “πρακτική που ακολουθείτο επί αρκετό καιρό”. Και κατά πάσα βεβαιότητα, συνεχίζεται: στις 132 φυλακές της Πάρα, μιας επαρχίας μεγέθους διπλάσιου αυτού της Γαλλίας, σήμερα υπάρχουν μόλις έξι χωριστά κελλιά για γυναίκες, οι οποίες αν συλληφθούν, αντιμετωπίζονται από στελέχη των “σωφρωνιστικών” (που λέει ο λόγος) καταστημάτων σαν κρέας προς πώληση.

Όνειρο.

Νικίτα Λη Βάις, ετών 18. Συνελήφθη στα τέλη Σεπτεμβρίου από την αστυνομία στο Φάουνταιν του Κολοράντο, στο πλαίσιο της έρευνας για την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας της μητέρας του. Σύμφωνα με τον Μάικ Μπαρνέτ, υπαρχηγό της αστυνομίας στην πόλη, ο φέρελπις νέος προσέλαβε τον 18χρονο Χουάν Αντόνιο Βέλες Γκονσάλες και τον 19χρονο Μπράντον Μάικλ Σορόκα για να τη δολοφονήσουν, να την τυλίξουν σε πλαστικό και να ξεφορτωθούν τη σορό της σε κάποια έρημο στο Νέο Μεξικό ή στην Αριζόνα ή άλλη ερημική περιοχή, έναντι 7.000 δολαρίων. Κίνητρο: ήθελε να πουλήσει το αμάξι της και να κληρονομήσει τα χρήματα των τραπεζικών της λογαριασμών για να πληρώσει τα εμφυτεύματα και την εγχείριση προσθετικής στήθους της κοπέλας του.

Χίλιες λέξεις.

φωτ. από το portfolio.com μέσω Inca Kola News και MexFiles

Δόγμα.

Υποστράτηγος Γκάντι Έιζενκοτ, επικεφαλής της Βόρειας Διοίκησης των Ενόπλων Δυνάμεων του Ισραήλ τα τελευταία δύο χρόνια. Σε συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στην εφημερίδα Yedioth Ahronoth, ξεκαθάρισε ότι την επόμενη φορά που θα εμπλακεί σε μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές επιχειρήσεις, ο Ισραηλινός στρατός δε θα διστάσει να ισοπεδώσει ολόκληρους οικισμούς:

“Θα χρησιμοποιήσουμε δυσανάλογη ισχύ εναντίον οποιουδήποτε χωριού από όπου βάλλεται το Ισραήλ [ή οι δυνάμεις του], προκαλώντας τεράστια ζημιά και καταστροφή. Από την δική μας οπτική γωνία, θα πρόκειται για στρατιωτικές βάσεις. Δεν πρόκειται για πρόταση. Πρόκειται για σχέδιο που έχει ήδη εγκριθεί”.

Μια τέτοια ωμή προαναγγελία της διάπραξης εγκλημάτων πολέμου διαμέσου ενός δημόσια διακηρυγμένου “στρατιωτικού δόγματος” σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα ξεσήκωνε θύελλα αντιδράσεων από την πολιτισμένη, οπωσδήποτε, Δύση. Όχι σε αυτήν.

Έμπνευση.

Το Πεντάγωνο θα καταβάλλει 300 εκατ. δολάρια σε τουλάχιστον τέσσερις Αμερικανικές ιδιωτικές επιχειρήσεις τα επόμενα τρία χρόνια για να παράγουν ειδήσεις, ψυχαγωγικά προγράμματα και διαφημίσεις σε μια προσπάθεια να “εμπνεύσουν” τον πληθυσμό του Ιράκ να ταχθεί με την Αμερικανική κυβέρνηση και την υποστηριζόμενη από αυτήν Ιρακινή κυβέρνηση.