Λουτρά.

Την Πέμπτη συμπληρώνονται δύο χρόνια από την αποφυλάκιση του Χουτόμο ΜαντάλαΠούτρα, γνωστότερου ως Τόμυ Σουχάρτο, του 46χρονου γιου του πρώην δικτάτορα της Ινδονησίας, μετά την καταδίκη του για διαφθορά· όχι ότι ο πλέιμποϊ υπέστη τίποτε παρόμοιο με τα απερίγραπτα δεινά που δοκίμαζαν οι αντικαθεστωτικοί στα μπουντρούμια: όπως περίπου παρεμπιπτόντως είχε σημειώσει μια ινδονησιακή εφημερίδα, ο Τόμυ στη στενή (καθ’ υπερβολήν ο όρος, αφού το “κελλί” του ήταν εξαιρετικά ευρύχωρο και πολυτελές) απλώς

“κάπνιζε πούρα μέσα σ’ ένα ειδικά κατασκευασμένο γι’ αυτόν τζακούζι περιτριγυρισμένος από όμορφες νεαρές με μπικίνι”

και τελικά, δωροδοκώντας άφθονο κόσμο ―όπως και στην περίπτωση της δολοφονίας ενός δικαστικού για την ηθική αυτουργία της οποίας είχε καταδικαστεί αλλά απηλλάγη το σωτήριον έτος 2001― κατάφερε να εκτίσει λιγότερο από το εν τρίτον της ποινής του και να αποδοθεί ολοκάθαρος (με την έννοια της σωματικής υγιεινής, διότι για “σωφρονισμό” του ούτε λόγος) στην κοινωνία.

Τα πράγματα βελτιώθηκαν για τον ζάπλουτο γιο του ιδρυτή της λεγόμενης ινδονησιακής “Νέας Τάξης” λίγο καιρό αργότερα, καθώς κέρδισε στην δίκη περί “δυσφήμισης” του από το κράτος, και του αποδόθηκε πάνω από μισό εκατομμύριο δολάρια σε αποζημίωση, απόφαση χαρακτηριστική του “αδιάβλητου” εγχώριου συστήματος δικαιοσύνης.

Πάντως ο Τόμυ δεν μοιάζει να έχει ξεμπερδέψει με την δικαιοσύνη. Η κυβέρνηση πρόσφατα ανακοίνωσε ότι επιχειρεί να ανασύρει 134 εκατ. δολάρια, μέρος της τεράστιας περιουσίας της οικογένειας, προϊόν συστηματικής κλοπής του κρατικού πλούτου υπό τη συνετή διεύθυνση του Σουχάρτο πατρός, του μειλίχιου δικτάτορα που άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο νωρίτερα εφέτος χωρίς να λογοδοτήσει ποτέ για τις πράξεις του, και ένα από τα επιδραστικότερα περιοδικά του διεθνούς Τύπου να παραδέχεται μεν ότι υπήρξε “ένα τέρας του ψυχρού πολέμου”, αλλά να τον επαινεί διότι “μεταμόρφωσε” την οικονομία της Ινδονησίας.

Με λαμπρότερο δείγμα της “μεταμόρφωσης” αυτής το γιο του, όπως παρέλειψε να αναφέρει ο επικήδειός του.

Τίτλοι τέλους:

Νόαμ Τσόμσκυ και Έντουαρντ Χέρμαν, Λουτρά Αίματος, μετάφραση Ελένης Γαρίδη, εκδ. Ηριδανός, Αθήνα 1981, σ.σ. 54-56.