Ινδιάνοι και Καουμπόηδες.
26 11 2008
Τα μεσάνυκτα της Κυριακής που μας πέρασε, ο πρόεδρος της Βολιβίας Έβο Μοράλες ήρε το στρατιωτικό νόμο που είχε επιβληθεί στην επαρχία Πάντο, σχεδόν δύο μήνες μετά τις μαζικές δολοφονίες κι εκτελέσεις δεκάδων ιθαγενών υποστηρικτών της κυβέρνησής του στην επαρχία αυτή, όταν ένα κύμα πολιτικής βίας σάρωνε τη λατινοαμερικανική χώρα και πολλοί προέβλεπαν εμφύλιο―εξέλιξη που κατάφερε να αποτρέψει κάνοντας αρκετές παραχωρήσεις στην αντιπολίτευση. Ήταν μια απόφαση που άνοιξε τον δρόμο για την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για το νέο Σύνταγμα της χώρας, την 25η του προσεχούς Ιανουαρίου, αφού το Ανώτατο Δικαστήριο είχε προειδοποιήσει ότι δε θα επέτρεπε την διεξαγωγή της ψηφοφορίας υπό το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης που ίσχυε στη συγκεκριμένη επαρχία. Παραμένει ακόμη άγνωστη η τύχη των 100 ανθρώπων που αγνοούνταν στην επαρχία μετά τη σφαγή επτά χιλιόμετρα έξω από την πόλη Πορβενίρ, όπου, όπως το έθεσε η Σίρλεϊ Σεγκόβια, που συμμετείχε στην κινητοποίηση, “μας έσφαξαν σα γουρούνια, με πολυβόλα, με καραμπίνες, με ντουφέκια και με πιστόλια”. Ο κυβερνήτης της περιοχής Λεοπόλδο Φερνάντες, ο οποίος φέρεται να διέταξε ξερά το μακελλειό, συνελήφθη και παραπέμπεται σε δίκη.
Η έγκριση του νέου Συντάγματος, το οποίο ο Μοράλες και το MAS, του οποίου ηγείται, ελπίζουν ότι θα θέσει ένα τέλος σε αιώνες διακρίσεων, απομόνωσης και παραμέλησης των φτωχότερων πολιτών της Βολιβίας ―όπου τα ταξικά χαρακτηριστικά είναι σχεδόν απόλυτα ταυτισμένα με τα φυλετικά―, κόντρα στις παραδοσιακές πολιτικές ελίτ των πανίσχυρων γαιοκτημόνων, επιχειρηματιών και παραγόντων που ήταν οι ευνοημένοι των προηγούμενων κυβερνήσεων και των πολιτικών “ελεύθερου εμπορίου” (κατά την ευφημιστική διατύπωση της υποδούλωσης της χώρας στα συμφέροντα της Ουάσινγκτον, η οποία μάλιστα είχε φροντίσει να εκλεγεί πρόεδρος της χώρας κάποιος Γκονσάλο Σάντσες δε Λοσάδα ["Γκόνι" για τους φίλους του, "Γκρίνγκο" για όλους τους άλλους], ο οποίος δεν καλομίλαγε καν τα. . . Ισπανικά!), θεωρείται σχεδόν δεδομένη.
Στην τρέχουσα φάση, και μετά την αποπομπή του Aμερικανού πρεσβευτή Φίλιπ Γκόλντμπεργκ και 37 πρακτόρων της DEA από τη Βολιβία ―που συνελήφθησαν κλέπτοντες οπώρας: ήτοι να παρακολουθούν την πολιτική ηγεσία της χώρας, την αστυνομία και το στρατό, να δίνουν πληροφορίες και να μεταφέρουν εξοπλισμό στην αντιπολίτευση― και την κατάσχεση του εξοπλισμού τους, περιλαμβανομένων 1.000 αυτομάτων (για να μην κουράζεστε με τα κομπιουτεράκια, 1.000 τουφέκια M-16 ÷ 37 πράκτορες ισούνται με 27 [και κάτι ψιλά] τουφέκια/άτομο· το να είχαν τέτοιο οπλοστάσιο για ιδία χρήση δε φαντάζει ιδιαίτερα πιθανό, για να το θέσω όσο πιο ήπια γίνεται), φαίνεται σαν ο Μοράλες και η κυβέρνησή του να γλύτωσαν από την απόπειρα πραξικοπήματος που είχε ενορχηστρώσει η Ουάσινγκτον. Προς το παρόν.
27 11 2008 at 03:20
Ανεξάρτητες πηγές θεωρούν ότι οι 100 αγνοούμενοι, πιθανώς είναι νεκροί. Οπως είναι πολύ πιθανό, οι μαζικοί τους τάφοι να μην είναι εντός βολιβιάνικου εδάφους.
Στο Περού ή στη Βραζιλία ή και στις δύο… Εξάλλου, σύμφωνα με τις έρευνες και του Unasur, έντονη ήταν η «παρουσία» και των βραζιλιάνων και περουβιανών παραστρατιωτικών στην σφαγή στο Πάντο. ισως δεν είναι τυχαίο που έγινε την 11η Σεπτεμβρίου. Εκτός από τη γνωστή, υπάρχει και η μαύρη 11η της Χιλής.
27 11 2008 at 05:46
delgadina, διαβολική σύμπτωση, πράγματι, αν κανείς πιστεύει στις συμπτώσεις.
27 11 2008 at 12:51
Δεν ήταν μόνο οι παραστρατιωτικοί Βραζιλιάνοι απ’ ότι φαίνεται.
Κάτω από το ίδιο τραπέζι που ο Λούλα προσέφερε υποστήριξη στον Μοράλες, η Βραζιλία έβαλε το μαχαίρι στον λαιμό του, απειλώντας τον ότι εάν δεν διασφαλιστεί η απρόσκοπτη ροή των αγωγών προς την Βραζιλία θα πάρουν το μέρος των επαρχιών που θέλουν να αυτονομηθούν.
27 11 2008 at 15:26
@ λύκο,
Μάλλον ανάλογη σύμπτωση είναι και η παρουσία κολομβιανών παραστρατιωτικών στη Σάντα Κρους.
@ juan belmonte
Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω αγαπητέ, είναι γνωστό ότι ο Λούλα είναι ο καλύτερος «φίλος» των αμερικανών στην περιοχή, ακόμη «καλύτερος» -με την έννοια του ύπουλου- και από την Κολομβία.
Εξάλλου έχει και την αμέριστη στήριξη του ΚΚ της Βραζιλίας- PCdoB, στην προσπάθεια της κυβέρνησης του πρώην εργάτη, «η Βραζιλία να δυναμώσει πρώτα στο διεθνές στερέωμα και τότε να προχωρήσει σε ριζικές αλλαγές στο εσωτερικό»… Προφανώς η ενδυνάμωση της χώρας στο διεθνές πεδίο περνάει πάνω από τις πλάτες άλλων λαών της περιοχής.
27 11 2008 at 20:00
Juan Belmonte: καλώστον. Η ηγεσία του PT σε κάτι τέτοια θέματα έχω την αίσθηση πως αντλεί σωβινισμό με το κυβικό από την μεγαλόπρεπη παράδοση του στρατηγού Εμίλιου Γκαραστάσι Μέντισι, με το συμπάθειο κιόλας για την ακρότητα της παρατήρησης (αν δεν πιάσατε το αστείο, ρίξτε μια ματιά εδώ).
delgadina μου, οι μελιτζάνες βραστές είναι πολύ βαρύ πράγμα. Αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε μιαν άλλη φορά.
27 11 2008 at 22:24
OXI!!!!!!!! Πλιζζζζ….
28 11 2008 at 13:32
Ναι είναι γνωστός ο “υπο-ιμπεριαλιστικός” ρόλος της Βραζιλίας εδώ και δεκαετίες.
Ordem e Progresso άλλωστε, η πιο ειρωνική σημαία του κόσμου…
28 11 2008 at 19:51
@ juan belmonte
Μμμ… γιατί μου θυμίζει κάτι;
Ερώτηξις: Αλλο «υπο-ιμπεριαλιστικό» άλλο «μικρός ιμπεριαλιστής»;
@ Λύκε μου,
Μία σκέψη για τη Βολιβία, do you think this is an irish story?
28 11 2008 at 23:58
Juan Belmonte, πάλι καλά που έχει και το ‘Πρόοδος’―θα μπορούσε κάλλιστα να λέει ‘Τάξη και μαστίγωμα’ (που θα έδινε κι έναν πιο υπαινικτικά κίνκυ χαρακτήρα στην όλη υπόθεση, βλ. Σάου Πάουλου κ.λπ., αλλά ας μην ξεφύγω *τελείως* από το θέμα). Η Μπραζίλια γενικώς (συνεχίζει να) τρέφει ψευδαισθήσεις περί ανάληψης ρόλου υπερδύναμης.
delgadina μου, αν εννοείς ότι δε θα έχει happy ending, τι να σου πω. Το τέλος απέχει ακόμη πολύ, νομίζω.
29 11 2008 at 15:57
@Delgadina
Ναι για μένα έχει διαφορά.
Όταν λέω υπό-ιμπεριαλιστικό για την Βραζιλιά μετά το ‘64, εννοώ το άρμα που φέρνει από τις ΗΠΑ, όλα εκείνα τα υπέροχα συμβόλαια της ελεύθερης αγοράς που στίβουν τις λατινοαμερικάνικες οικονομίες, όλα τα new style καινούρια βασανιστήρια με ενσωματωμένες τις νέες τεχνολογίες, και πάνω απ’όλα ένα πρελούδιο για τις επερχόμενες χούντες σε Χιλή,Αργεντινή,Ουρουγουάη.
Μικροί ιμπεριαλιστές ήταν η Αργεντινή και η Ουρουγουάη για παράδειγμα. Η Βραζιλία ήταν υπο-ιμπεριαλιστική.
@Λύκε της Στέππας
Ετοίμαζα ένα ποστ αυτές τις μέρες επί τούτου-για τον ιστορικό ρόλο της χώρας στην Λατινική Αμερική.
Ναι, νομίζουν ότι έχουν πιάσει τον παπά από τα αχαμνά. Σημειολογικά μάλιστα, λένε από ακρη σε άκρη της επικράτειας ότι “ο Θεός είναι Βραζιλιάνος” και το “μεγάλη Βραζιλία” δύο φράσεις νομίζω ενδεικτικότατες…
Για την σημαία τους, το “Τάξη και Μαστίγωμα” δεν είναι καθόλου κακό, αλλά νομίζω ότι το Ordem e Progresso μου αρέσει πιο πολύ-είναι απίστευτα κυνικό. Το εννοούν…
01 12 2008 at 13:39
Πραγματικά έχω χαθεί με τον «υπο-ιμπεριαλισμό». Δλδ ποιά η διαφορά της με τις άλλες λατινοαμερικανικές χώρες, σε σχέση πάντα με τους όρους που θέτεις; Π.χ Παραγουάη.
Οπως και με τους «μικρές ιμπεριαλιστές».
Αντε να το δεχτώ για την Αργεντινή-πρόκειται για αυθαιρεσία- γιατί φαντάζομαι ότι το λες για τη περίοδο που ήταν η 10η οικονομία του πλανήτη, πάνε δεκαετίες τώρα… αλλά βρε παιδί μου η Ουρουγουάη; Ημαρτον! Δεν μιλώ μονο για το μέγεθός της και το πληθυσμό της φυσικά. Το Μοντεβιδέο είναι ουσιαστικά προάστιο της Αργεντινής, απλά περνάς με το φέρι… Ακόμη και η χούντα που γν΄ρισε ήταν «παράρτημα» της αργεντίνικης. Μέχρι σήμερα δεν έχει ολοκληρωμένες δομές ως χώρα, και ουδεμία αυτονομία σε όρους οικονομίας. Θυμήσου τι έγινε με τα εργοστάσια χάρτου στο Fray Bentos και οι αντιδράσεις της Αργεντινής δεν ήταν για περιβαντολλογικούς λόγους…
01 12 2008 at 14:01
Η διαφορά της Βραζιλίας με τους υπολοίπους ήταν ότι λόγω δυναμικής και μεγέθους ήταν το “μακρύ χέρι” των βορειοαμερικανών στην ήπειρο. Εξού και το υπο-ιμπεριαλιστικός: δεν μιλώ για ιμπεριαλιστική οικονομία καθαρά σε θέμα δομών και παραγωγής, αλλά για μια οικονομία που μετατρέπεται σε υπο-ιμπεριαλιστική, ασκώντας την πολιτική των βορειοαμερικάνων στην περιοχή, που συμφωνεί με τους πατρωνες της και τους βοηθά στην εξάπλωση των πολιτικών τους. H Παραγουάη και οι λοιπές χώρες -με εξαίρεση την Αργεντινή παλιά όπως λες κι εσύ- δεν είχαν την δύναμη να το κάνουν εκτός των συνόρων τους…Η Βραζιλία πάντα την είχε.
Η Παραγουάη και λοιπές δυνάμεις είναι και ήταν μύγες μπροστά της. Η Παραγουάη μάλιστα είναι η νο.1 χώρα που υπέφερε από τα κουμάντα της Μπραζίλια.
Η Ουρουγουάη ήταν για δεκαετίες η κεντρική τράπεζα της ηπείρου. Κέντρο χρηματοοικονομικό και ναυτιλιακό για όλα τα λαμόγια ή μη της περιοχής και σε πολύ μεγάλο μέρος ακόμα έτσι είναι. Η χώρα ποτε δεν βασίστηκε σε παραγωγή αγαθών κτλ. αλλά αποκλειστικά υπηρεσιών. Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο έγραψε χαρακτηριστικά κάποτε και με νόημα ότι είναι “η Ελβετία της Λατινικής Αμερικής”. Μιλάμε για χώρα με πολύ “σκοτεινές” δομές. Μια πόλη-κράτος με πάρα πολύ δύναμη τουλάχιστον πιστωτική για δεκαετίες.
Και να σου πω κάτι αντίστοιχο? Η Κύπρος έχει αυτόνομη οικονομία? Τι τους νοιάζει…και δεν παράγουν ούτε οδοντογλυφίδα, no?
Η Αργεντινή όντως έχει χάσει την επιρροή που είχε στους γειτονές της χωρίς να παύει να είναι οικονομικός “γίγαντας” για την περιοχή μην το ξεχνάμε.
Ελπίζω να έγινα κατανοητός.
01 12 2008 at 14:48
Η διαφωνία μου δεν αφορά τον ρόλο των χωρών ή την ισχύ τους. Αφορά τη χρήση του όρου «ιμπεριαλισμός», «υπο-ιμπεριαλισμός», «μικρός ιμπεριαλιστής» κλπ. Ο όρος είναι λενινιστικός όπερ έχει συγκεκριμένο και καλώς ορισμένο περιεχόμενο.
Κατά την αποψή μου φυσικά, οι αναγωγές στην σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα είναι απολύτως αναγκαίες αλλά δεν δίνουν το πράσινο φως να μετατραπεί ο όρος σε «λάστιχο» κατά το δοκούν. Θεωρείς λοιπόν μετά τα παραδείγματα που έφερες την Ελβετία ιμπεριαλιστική χώρα; Και την Κύπρο που αναφέρεις;
01 12 2008 at 19:01
Την Κύπρο την ανέφερα ως ένα παράδειγμα αυτού που αντιπροσώπευε η Ουρουγουάη για πάρα πολλά χρόνια – και νομίζω ακόμα. Η Ουρουγουάη βέβαια δεν είναι τόσο “πλυντήριο”, αλλά τελοσπάντων.
Η Ελβετία? Χμμ…δεν απλώνω το χέρι μου, αλλά βοηθάω αυτούς που το απλώνουν να το απλώσουν μακρύτερα…Υπό αυτή την έννοια την θεωρώ.
Τελοσπάντων για τον συγκεκριμένο ρόλο της Βραζιλίας συμφωνούμε. Αν έχεις και κάποιον όρο καλύτερο, γιατί όχι…
01 12 2008 at 19:44
Χμ, όντως, delgadina και juan, ο όρος έχει σαφώς ορισμένο περιεχόμενο, ωστόσο τα τελευταία χρόνια υπάρχει σε εξέλιξη στους κόλπους της ελληνικής αριστεράς ένας αναθεωρητικός πυρετός ―που λ.χ. οδηγεί τον μεγαλύτερο σχηματισμό της να διερωτάται αίφνης και (πολύ, πάρα πολύ) a posteriori αν ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ήταν “ιμπεριαλιστικός”, με επιλήσμονα άνεση· και λέω “επιλήσμονα” διότι έχουν σκοτωθεί άνθρωποι (κυριολεκτικά) για τέτοια θεωρητικά ζητήματα. Προσωπικά, με καλύπτει μια διαπίστωση ενός από τους αγαπημένους μου κριτικούς: η έννοια του “ιμπεριαλισμού” παρατηρούσε ότι είναι
Έντουαρντ Σαΐντ, Κουλτούρα και Ιμπεριαλισμός, μετάφραση Βανέσας Λάππα, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 1996, σ.σ. 31-32.
02 12 2008 at 11:45
@ λύκο,
Θα συμφωνήσω μαζί σου. Ειδικά όσον αφορά το Β’παγκόσμιο πόλεμο. ένα πόλεμο για οποίο ΟΛΟΙ σπεύδουν να αναθεωρήσουν , συνήθως ετεροκαθοριζόμενοι…
@ juan belmonte,
Σίγουρα δεν έχω κάποια πρόταση για χρήση όρου. Προσωπικά με καλύπτουν και απλές περιγραφές χωρίς προσδιορισμούς ή χαρακτηρισμούς.Προς το παρόν τουλάχιστον.
Εντούτοις, μία διευκρινιστική ερώτηση. Οταν εκτιμάς την κατάσταση μίας χώρας φαντάζομαι λαμβάνεις υπ’όψιν σου το πολιτικοκοινωνικό σύστημα και αυτούς που εξυπηρετεί. Ρωτώ λοιπόν. Ισχύει μόνο για ένα συγκεκριμένο σύστημα ή χώρες; Ή ανάλογες πρακτικές που ενδεχομένως εξυπηρετούν ίσως ένα άλλο πολιτικοκοινωνικό σύστημα;
Για να κάνω πιο σαφές το ερώτημα. Με αφορμή τον Σαίντ που ανέφερε ο λύκος, στο νου μου ήρθε η Σαουδική Αραβία. Επί δεκαετίες λοιπόν, παίζει το ρόλο ενός «μέντορα» της προώθησης του Ισλαμ -προσοχή δεν στρέφομαι ενάντια στο Ισλάμ- κυρίως χρηματοδοτώντας το, σε πλείστες τόσες χώρες. Από την Τουρκία έως την Κίνα. Ναι, οι σχέσεις με τις ΗΠΑ είναι δεδομένες. Ναι, πολλές φορές η σαουδική Αραβία παίζει το ρόλο της γέφυρας. Ομως, το μοντέλο που προωθεί και επιβάλλει δια της χρηματοδότησης του, είναι ολίγον «ουχαμπίτικο», καθώς οι ίδιοι είναι Ουαχαμπίτες, μία «ακραία» και σουνιτική διάσταση του Ισλάμ. θα θεωρούσες λοιπόν την Σαουδική Αραβία υπο-, μικρή- ιμπεριαλιστική χώρα, κλπ;
03 12 2008 at 04:55
Η Βραζιλία δεν προωθεί κάτι αντίστοιχο όπως το “ουαχαμπιτικο” των Σαουδαράβων. Επιπλέον στην Μέση Ανατολή δεν τέθηκε τα τελευταία -τουλάχιστον 30 χρόνια- θέμα ούτε αλλαγής οικονομικής πολιτικής, ούτε πολιτικής κατεύθυνσης.Και αν είχε τεθεί η Σαουδική Αραβία θα ήταν εκεί, όχι ως υπο-ιμπεριαλιστικό κράτος, αλλά ως κράτος που τα συμφέροντά του θα το ωθούσαν προς την αντίθετη κατευθυνση. Η Βραζιλία έχει καθαρά υπο-ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα, καθαρά οικονομικά.
Και απο την άλλη, μην βάζουμε στο ιδιο σακί ανόμοιες πατάτες. Έχουμε φτάσει να θεωρούμε την Συρία σπουδαίο κράτος -και ειναι πολιτικά- ενώ δεν παράγει τίποτα…Αυτή είναι η και η κληρονομιά του πατέρα Άσσαντ (πάλι ξέφυγα…) αν θες την γνώμη μου. Αλλά με Λατινική Αμερική και τις συνεχιζόμενες επι δεκαετίες απίστευτες μετριότητες μην τους βάζεις στο ίδιο καλάθι…Η Μέση Ανατολή γεννά πολύ μεγαλύτερες πολιτικές ανάγκες -εξού και τις τελευταίες δεκαετίες μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες- σε σχέση με την Λατινική Αμερική που βλέπουμε έναν Μοράλες ή έναν Τσάβες και τους θεωρούμε γίγαντες…
03 12 2008 at 05:49
Juan, καλέ μου άνθρωπε, η Μέση Ανατολή είναι γεμάτη εθνικιστές, θρησκόληπτους παραδοσιοκράτες κι ακροδεξιούς μασκαρεμένους σε δημοκρατικές δυνάμεις, μονάρχες κι ενεργούμενά τους, παράφρονες εξουσιομανείς και πράκτορες, συν κάτι ξεφτισμένα απομεινάρια του ψυχρού πολέμου που έσπευσαν να δηλώσουν μετάνοια για την πάλαι ποτέ συνέργειά τους με τη Μόσχα και να φιλοξενήσουν στο έδαφός τους μυστικές φυλακές της CIA ―αφού μιλήσατε για τη Συρία, αν και δεν εμπίπτει μόνον αυτή στην κατηγορία. Μπροστά σ’ αυτούς, η τρέχουσα πολιτική σκηνή στη Λατινική Αμερική μοιάζει όαση με τα ουρί του παραδείσου δώρο. Ο μόνος που πλησιάζει (λαχανιάζοντας κάπως) τον μεσανατολικό τρόπο άσκησης της πολιτικής είναι ο φανταστικός δημοκράτης (όπως λέμε φανταστικός θαλασσόλυκος) Ουρίμπε.
Προσθέτω, για να μην παρεξηγηθώ: μιλάω για τις ηγεσίες.
03 12 2008 at 14:21
Δεν διαφωνώ. Δεν έκρινα αν είναι καλή ή κακή η πολιτική τους…
Ούτε εγώ συμφωνούσα για παράδειγμα με τον Σιμόν Πέρεζ ή τον πατέρα Άσσαντ (για τους χαρακτηρισμούς θα συμφωνήσω απόλυτα), αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ ότι είχαν την δύναμη να παράγουν πολιτική -όποια κι αν ήταν αυτή- εξαιτίας των αναγκών της περιοχής.
Στην Λατινική Αμερική ελάχιστοι παρήγαγαν πολιτική όλα αυτά τα χρόνια που μιλάμε. Όπου και να κοίταζες έβλεπες απίστευτους τύπους.
Την τελευταία δεκαετία αλλάξανε τα πράγματα,ευτυχώς…
03 12 2008 at 14:42
Αρχικά θεώρησα ότι δεν είχα γίνει κατονοητή όσον αφορά το παράδειγμα της Σαουδικής Αραβίας. Μετά συνειδητοποίησα ότι είχες πλήρως κατανοήσει…
“Ευτύχημα”, για την υγεία μου, η παρέμβαση του Λύκου αν και τον βρήκα κάπως “μετρημένο”.
Να υποθέσω ότι κάνοντας λόγο για «θέμα ούτε αλλαγής οικονομικής πολιτικής, ούτε πολιτικής κατεύθυνσης» δεν έγινε τίποτα μετά το β’παγκόσμιο πόλεμο. Ούτε Αλγερινή επανάσταση, ούτε Ιρανική, ούτε εξέγερση στα παλαιστιανιακά εδάφη, ούτε τα κόμματα Μπάαθ και ο «αραβικός σοσιαλισμός», ούτε υπήρξε ποτέ το πράσινο βιβλιαράκι του Καντάφι, που βρέθηκε στα χέρια τμήματος της ευρωπαϊκής αριστεράς, αντικαθιστώντας το κόκκινο του Μάο, ή το ανέκδοτο η «Λαϊκή Δημοκρατία της Υεμένης.
Να υποθέσω ότι με το «Και αν είχε τεθεί η Σαουδική Αραβία θα ήταν εκεί, όχι ως υπο-ιμπεριαλιστικό κράτος, αλλά ως κράτος που τα συμφέροντά του θα το ωθούσαν προς την αντίθετη κατευθυνση » εννοείς την μοναρχία του βασιλιά Αμπντάλα, την πείνα, την εξαθλίωση, την καταστολή και τους αποκεφαλισμούς εσωτερικά… όσο για την «στήριξή της» ρώτα τους Παλαιστινίους. Οχι για μεγάλα ζητήματα. Απλά για την συνεργασία των Σαουδαράβων με το Ισραήλ για τη σφαγή τους.
Να υποθέσω ότι θεωρείς «γίγαντες», χρησιμοποιώ το δικό σου χαρακτηρισμό. τον Σαντάμ Χουσείν.τον Χαφέζ αλ Ασαντ, τον Αγιατολάχ Χομεϊνί και τους συγκρίνεις π.χ με το Τσε Γκεβάρα, τον Σαλβαδόρ Αλιέντε, τον Σαφίκ Αντάλ, τον Ντανιέλ Ορτέγκα. Ή τον Γιάσερ Αραφάτ, τον συγκρίνεις υποθέτω με τον Φιντέλ Κάστρο, μια και ξεκίνησαν τη δράση τους τα ίδια χρόνια;
Αν σε βολεύει ο όρος πες το όπως θέλεις. Ισως εάν κλείνεις τον ιμπεριαλισμό σε όλες του τις πτώσεις και βρεις όλες τις δυνατές και δόκιμες σύνθετες λέξεις που να εμπεριέχουν τον όρο, μπορεί να εξελιχθείς και “ανέλθεις” ψηλά.
03 12 2008 at 15:59
Τι επίθεση είναι αυτή?
Και μάλιστα για πράγματα που υποθέτεις ότι εννοώ..?
Δεν μίλησα πουθενά για μετά τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μίλησα για τα τελευταία 30 χρόνια, ό,τι αναφέρεις σαν παράδειγμα στην Μέση Ανατολή και είχε να κάνει με ριζοσπαστικές αλλαγές σε οικονομικό επίπεδο έχει γίνει μέχρι τα μέσα του ‘70…Και τα Μπααθ και τα Πράσινα Βιβλία του Καντάφι και οι Αλγερίες και όλα…
Εκτός της Ιντιφάντα και της Επανάστασης στο Ιράν που την πήρε ο διάολος, στις οποίες δεν θα γινόταν οικονομική αλλαγή και άσε το Ντεχ και τους λοιπούς να λένε.
Επίσης να μην κάνεις υποθέσεις. Ποιος συνέκρινε τον Φιντέλ με τον Αραφάτ? Εγώ είπα ότι οι τύποι αναγκάζονται να παράγουν πολιτική σχεδόν καθημερινά -δεν έκρινα την πολιτική τους. Την άποψή μου για τον Γκεβάρα και τον Αλιέντε την ξέρεις πολύ καλά νομίζω. Επίσης τους πολιτικούς ηγέτες στην Λατινική Αμερική τα τελευταία χρόνια τους ξέρεις…Σε επίπεδο ηγεσίας μόνο τρεις έφτασαν, οι Κουβανοί, οι Σαντινίστα και ο Αλλιέντε για αυτό τους έχουμε και σημαία. Όλοι οι άλλοι διαγράφονται? Μακάρι να ήταν έτσι…
Για την Σαουδική Αραβία έγραψα, ότι αν είχε τεθεί οποιοδήποτε ζήτημα ριζοσπαστικής αλλαγής θα ήταν στην αντίθετη κατευθυνση, όπως με θαυμαστή συνέπεια κάνει τόσες δεκαετίες…
Δεν κάνει κακό να προσέχουμε τι διαβάζουμε.
03 12 2008 at 18:08
delgadina μου και juan, λίγο έλειψα και μου το κάνατε γουέστερν. Παρακαλώ να μπουν τα δίκαννα πίσω στα ντουλάπια. Απ’ όσο βλέπω, δεν έχει κακούς εδώ.
05 12 2008 at 12:31
Εχεις δίκιο καλέ μου λύκε, αλλά… the leprechauns made me do it!
Ασχέτως πάντως juan δεν ήταν επίθεση. Ηταν έντονη διαφωνία. Εξάλλου, δεν γίνεται δύο άνθρωποι να καταλάβαμε άλλα ‘ντ’άλλων και νομίζω εάν εγώ είμαι θερμοκέφαλη, που είμαι, ο Λύκος «προσέχει τι διαβάζει».