Ασχέτως πάντως juan δεν ήταν επίθεση. Ηταν έντονη διαφωνία. Εξάλλου, δεν γίνεται δύο άνθρωποι να καταλάβαμε άλλα ‘ντ’άλλων και νομίζω εάν εγώ είμαι θερμοκέφαλη, που είμαι, ο Λύκος «προσέχει τι διαβάζει».

Δεν μίλησα πουθενά για μετά τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μίλησα για τα τελευταία 30 χρόνια, ό,τι αναφέρεις σαν παράδειγμα στην Μέση Ανατολή και είχε να κάνει με ριζοσπαστικές αλλαγές σε οικονομικό επίπεδο έχει γίνει μέχρι τα μέσα του ‘70…Και τα Μπααθ και τα Πράσινα Βιβλία του Καντάφι και οι Αλγερίες και όλα…
Εκτός της Ιντιφάντα και της Επανάστασης στο Ιράν που την πήρε ο διάολος, στις οποίες δεν θα γινόταν οικονομική αλλαγή και άσε το Ντεχ και τους λοιπούς να λένε.

Επίσης να μην κάνεις υποθέσεις. Ποιος συνέκρινε τον Φιντέλ με τον Αραφάτ? Εγώ είπα ότι οι τύποι αναγκάζονται να παράγουν πολιτική σχεδόν καθημερινά -δεν έκρινα την πολιτική τους. Την άποψή μου για τον Γκεβάρα και τον Αλιέντε την ξέρεις πολύ καλά νομίζω. Επίσης τους πολιτικούς ηγέτες στην Λατινική Αμερική τα τελευταία χρόνια τους ξέρεις…Σε επίπεδο ηγεσίας μόνο τρεις έφτασαν, οι Κουβανοί, οι Σαντινίστα και ο Αλλιέντε για αυτό τους έχουμε και σημαία. Όλοι οι άλλοι διαγράφονται? Μακάρι να ήταν έτσι…

Για την Σαουδική Αραβία έγραψα, ότι αν είχε τεθεί οποιοδήποτε ζήτημα ριζοσπαστικής αλλαγής θα ήταν στην αντίθετη κατευθυνση, όπως με θαυμαστή συνέπεια κάνει τόσες δεκαετίες…
Δεν κάνει κακό να προσέχουμε τι διαβάζουμε.

“Ευτύχημα”, για την υγεία μου, η παρέμβαση του Λύκου αν και τον βρήκα κάπως “μετρημένο”.

Να υποθέσω ότι κάνοντας λόγο για «θέμα ούτε αλλαγής οικονομικής πολιτικής, ούτε πολιτικής κατεύθυνσης» δεν έγινε τίποτα μετά το β’παγκόσμιο πόλεμο. Ούτε Αλγερινή επανάσταση, ούτε Ιρανική, ούτε εξέγερση στα παλαιστιανιακά εδάφη, ούτε τα κόμματα Μπάαθ και ο «αραβικός σοσιαλισμός», ούτε υπήρξε ποτέ το πράσινο βιβλιαράκι του Καντάφι, που βρέθηκε στα χέρια τμήματος της ευρωπαϊκής αριστεράς, αντικαθιστώντας το κόκκινο του Μάο, ή το ανέκδοτο η «Λαϊκή Δημοκρατία της Υεμένης.

Να υποθέσω ότι με το «Και αν είχε τεθεί η Σαουδική Αραβία θα ήταν εκεί, όχι ως υπο-ιμπεριαλιστικό κράτος, αλλά ως κράτος που τα συμφέροντά του θα το ωθούσαν προς την αντίθετη κατευθυνση » εννοείς την μοναρχία του βασιλιά Αμπντάλα, την πείνα, την εξαθλίωση, την καταστολή και τους αποκεφαλισμούς εσωτερικά… όσο για την «στήριξή της» ρώτα τους Παλαιστινίους. Οχι για μεγάλα ζητήματα. Απλά για την συνεργασία των Σαουδαράβων με το Ισραήλ για τη σφαγή τους.

Να υποθέσω ότι θεωρείς «γίγαντες», χρησιμοποιώ το δικό σου χαρακτηρισμό. τον Σαντάμ Χουσείν.τον Χαφέζ αλ Ασαντ, τον Αγιατολάχ Χομεϊνί και τους συγκρίνεις π.χ με το Τσε Γκεβάρα, τον Σαλβαδόρ Αλιέντε, τον Σαφίκ Αντάλ, τον Ντανιέλ Ορτέγκα. Ή τον Γιάσερ Αραφάτ, τον συγκρίνεις υποθέτω με τον Φιντέλ Κάστρο, μια και ξεκίνησαν τη δράση τους τα ίδια χρόνια;

Αν σε βολεύει ο όρος πες το όπως θέλεις. Ισως εάν κλείνεις τον ιμπεριαλισμό σε όλες του τις πτώσεις και βρεις όλες τις δυνατές και δόκιμες σύνθετες λέξεις που να εμπεριέχουν τον όρο, μπορεί να εξελιχθείς και “ανέλθεις” ψηλά.

Στην Λατινική Αμερική ελάχιστοι παρήγαγαν πολιτική όλα αυτά τα χρόνια που μιλάμε. Όπου και να κοίταζες έβλεπες απίστευτους τύπους.
Την τελευταία δεκαετία αλλάξανε τα πράγματα,ευτυχώς…

Προσθέτω, για να μην παρεξηγηθώ: μιλάω για τις ηγεσίες.

@ juan belmonte,

Σίγουρα δεν έχω κάποια πρόταση για χρήση όρου. Προσωπικά με καλύπτουν και απλές περιγραφές χωρίς προσδιορισμούς ή χαρακτηρισμούς.Προς το παρόν τουλάχιστον.

Εντούτοις, μία διευκρινιστική ερώτηση. Οταν εκτιμάς την κατάσταση μίας χώρας φαντάζομαι λαμβάνεις υπ’όψιν σου το πολιτικοκοινωνικό σύστημα και αυτούς που εξυπηρετεί. Ρωτώ λοιπόν. Ισχύει μόνο για ένα συγκεκριμένο σύστημα ή χώρες; Ή ανάλογες πρακτικές που ενδεχομένως εξυπηρετούν ίσως ένα άλλο πολιτικοκοινωνικό σύστημα;

Για να κάνω πιο σαφές το ερώτημα. Με αφορμή τον Σαίντ που ανέφερε ο λύκος, στο νου μου ήρθε η Σαουδική Αραβία. Επί δεκαετίες λοιπόν, παίζει το ρόλο ενός «μέντορα» της προώθησης του Ισλαμ -προσοχή δεν στρέφομαι ενάντια στο Ισλάμ- κυρίως χρηματοδοτώντας το, σε πλείστες τόσες χώρες. Από την Τουρκία έως την Κίνα. Ναι, οι σχέσεις με τις ΗΠΑ είναι δεδομένες. Ναι, πολλές φορές η σαουδική Αραβία παίζει το ρόλο της γέφυρας. Ομως, το μοντέλο που προωθεί και επιβάλλει δια της χρηματοδότησης του, είναι ολίγον «ουχαμπίτικο», καθώς οι ίδιοι είναι Ουαχαμπίτες, μία «ακραία» και σουνιτική διάσταση του Ισλάμ. θα θεωρούσες λοιπόν την Σαουδική Αραβία υπο-, μικρή- ιμπεριαλιστική χώρα, κλπ;

“μια λέξη και μια έννοια τόσο επίμαχη σήμερα και τόσο βεβαρυμένη με κάθε λογής ερωτήματα, αμφισβητήσεις, επικρίσεις και ιδεολογικές επαγγελίες, ώστε σχεδόν να αχρηστεύεται. Ώς ένα βαθμό, βέβαια, η διαμάχη επεκτείνεται σε ορισμούς και απόπειρες καθορισμού των ορίων της ίδιας της έννοιας: ήταν ο ιμπεριαλισμός κατά κύριο λόγο οικονομικός; ώς πού έφτασε; ποια ήταν τα αίτιά του; ήταν συστηματικός; πότε έφτασε (αν έφτασε) στο τέλος του; Ο κατάλογος εκείνων που συνέβαλαν στο διάλογο στην Ευρώπη και την Αμερική είναι εντυπωσιακός: Κάουτσκι, Χίλφερτινγκ, Λούξεμπουργκ, Χόμπσον, Λένιν, Σούμπετερ, Άρεντ, Μάγκντοφ, Πωλ Κένεντι. Τα τελευταία χρόνια δημοσιεύτηκαν [. . .] ένθερμες συνηγορίες ή αιτιολογήσεις που παρουσιάζουν την αμερικανική πολιτική ως μη ιμπεριαλιστική, γραμμένες από διάφορους ειδήμονες [. . .]. Οι αυθεντίες αυτές συζήτησαν εν πολλοίς πολιτικά και οικονομικά προβλήματα. Ωστόσο, καμμία σχεδόν προσοχή δεν έχει δοθεί σε ό,τι κατά τη γνώμη μου αποτελεί τον προνομιακό ρόλο της κουλτούρας στη σύγχρονη αυτοκρατορική εμπειρία και ελάχιστα προσέχτηκε το γεγονός ότι η εκπληκτική παγκόσμια εξάπλωση του κλασικού ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού του δέκατου ένατου αιώνα και των αρχών του εικοστού συνεχίζει να σκιάζει σημαντικά την εποχή μας [. . .]. Αυτό το πρότυπο αποικιών ή κτήσεων έθεσε τις βάσεις για ό,τι τώρα αποτελεί έναν απόλυτα ολοποιημένο κόσμο”.

Έντουαρντ Σαΐντ, Κουλτούρα και Ιμπεριαλισμός, μετάφραση Βανέσας Λάππα, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 1996, σ.σ. 31-32.

Η Ελβετία? Χμμ…δεν απλώνω το χέρι μου, αλλά βοηθάω αυτούς που το απλώνουν να το απλώσουν μακρύτερα…Υπό αυτή την έννοια την θεωρώ.

Τελοσπάντων για τον συγκεκριμένο ρόλο της Βραζιλίας συμφωνούμε. Αν έχεις και κάποιον όρο καλύτερο, γιατί όχι…