Πρόοδος.

“Το να δούμε εάν μπορούμε να κτίσουμε σε κάποια από την πρόοδο που έχει σημειωθεί, τουλάχιστον στο επίπεδο της συζήτησης, στην Ισραηλινο-Παλαιστινιακή σύγκρουση θα είναι μια προτεραιότητα”.

Αυτή ήταν η μόνη αναφορά του Μπαράκ Ομπάμα στο Μεσανατολικό στην συνέντευξή του εφ’ όλης της ύλης επ’ ευκαιρία της ανάδειξής του σε “πρόσωπο της χρονιάς” από το γνωστότερο αμερικανικό ειδησεογραφικό περιοδικό.

“Για ποιο πράγμα μιλάει o άνθρωπος;”, διερωτήθηκε ο Ρόμπερτ Φισκ.

Την απάντηση μάλλον έδωσε ο εκκωφαντικός ήχος των βομβών που έως σήμερα το πρωί στοίχισαν τη ζωή 229 Παλαιστινίων σκότωσαν σχεδόν 300 Παλαιστίνιους―κι ακόμα το μέτρημα δεν έχει τελειώσει.

Γεύσεις.

Σεχμινούρ Αϋντίν, ετών 40. Στέλεχος ιδιωτικής επιχείρησης. Κόρη ζάπλουτου Τούρκου βιομηχάνου. Και ταυτόχρονα, πιστή μουσουλμάνα. Από την προσεκτικά επιμελημένη ενδυμασία της δε λείπει ποτέ το κεφαλομάνδηλο.

“Οι Μουσουλμάνοι δοκιμάζονταν άλλοτε από τη φτώχεια. Τώρα δοκιμάζονται από τον πλούτο”, δηλώνει εμβριθώς η Αϋντίν. Η ηρωίδα μας πήγε σε καλό γαλλικό σχολείο. Έχει πτυχίο στην διοίκηση επιχειρήσεων. Διοικεί περίπου 100 άτομα σε ιδιωτικό νοσοκομείο που ίδρυσε ο πατέρας της. Το γεγονός ότι φορά κεφαλομάνδηλο ωστόσο αποκλείει το ενδεχόμενο να απασχοληθεί στο δημόσιο, παρότι πρωθυπουργός παραμένει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο ιδανικός πολιτικός εκφραστής της νέας élite των θεοσεβούμενων businessmen· ανθρώπων που δηλώνουν “μουσουλμάνοι με προτεσταντική εργασιακή ηθική”. Ο Οσμάν Καντίρογλου, στον οποίο ανήκει μια εταιρία παραγωγής και συσκευασίας γλυκισμάτων στην Τουρκία με εργοστάσια σε Αζερμπαϊτζάν κι Αλγερία, εξηγεί: “δεν μπορούμε να βασιστούμε στο πετρέλαιο όπως οι Αραβικές χώρες. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος εκτός από το να παράγουμε”.

Η Αϋντίν ζει σε ένα υπερσύγχρονο σπίτι με πισίνα, σε ένα προάστιο πλουσίων με ψηλούς μαντρότοιχους. Οδηγεί ακριβό αμάξι. Προσεύχεται, όταν δεν προλαβαίνει, στα δοκιμαστήρια των καταστημάτων ένδυσης στα mall που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στην Ίστανμπουλ―ξεπέρασαν ήδη τα 80. Η Κωνσταντινούπολη παρεμπιπτόντως κατατάσσεται 4η παγκοσμίως σε αριθμό δισεκατομμυριούχων, κατά το περιοδικό Forbes.

Ένα από τα συχνότερα θέματα συζήτησης στην Τουρκία τελευταία είναι η έννοια του israf στο ισλάμ. Πρόκειται για έναν ηθικό κώδικα που απαγορεύει στον πιστό να απολαύει περισσότερα υλικά αγαθά από όσα “χρειάζεται”. Όπως είναι φυσικό, ο όρος έχει αποκτήσει κάπως διασταλτική ερμηνεία στους κόλπους των εχόντων πιστών. Ο Ρετζέπ Σεντύρκ, κοινωνιολόγος στο Κέντρο Ισλαμικών Μελετών, συνοψίζει: “έχεις χρήματα, αλλά πρέπει να αγοράζεις ό,τι θες; Ή μήπως πρέπει να ζεις ταπεινά; Αυτό είναι το ζήτημα στην Τουρκία σήμερα”.

Οι πιστοί πλούσιοι επιχειρούν να ισοφαρίσουν την καταπάτηση του αξιακού, ηθικού, πνευματικού και θρησκευτικού αυτού κώδικα κάνοντας ένα σκασμό δωρεές. Οι συνεισφορές στο Deniz Feneri, μια από τις μεγαλύτερες φιλανθρωπικές οργανώσεις της ισλαμιστικής παράταξης στην Τουρκία, εκατονταπλασιάσθηκαν από το 2000 ως το 2006, όταν έφθασαν τα 62 εκατομμύρια δολάρια. Παράλληλα οι νέοι πλούσιοι και νεόπλουτοι μολύνθηκαν αναπόφευκτα από το ζιζάνιο του άκρατου καταναλωτισμού· ένας σχεδιαστής εσωτερικών χώρων λέει ότι του παραγγέλθηκαν από ισλαμιστές επιχειρηματίες και κατασκεύασε μια πισίνα μέσα σε μια κρεβατοκάμαρα, έναν καναπέ που ανυψώνεται με τηλεκοντρόλ ως το ταβάνι όπου αποθηκεύεται την ώρα της προσευχής, ένα μπάνιο με βρύσες από κρύσταλλα Swarovski―και ούτω καθεξής. Τέτοια και άλλα εξ ίσου ακραία καταναλωτικά αποκτήματα κατά μάλλον αναμενόμενο τρόπο στοίχισαν όταν προέκυψε η τρέχουσα κρίση, που για ορισμένους ισλαμιστές θεωρητικούς αποτέλεσε κάτι σαν θεία δίκη. “Ξέρω ανθρώπους που κομμάτιασαν τις πιστωτικές τους κάρτες”, λέει η σεμνή Αϋντίν.

Η νέα ισλαμιστική μερίδα της αστικής τάξης πασχίζει να δειχτεί και ταυτόχρονα να γίνει αποδεκτή, αλλά έχει κουραστεί από την ακαταδεξία της παλιάς αστικής τάξης, των λεγόμενων “Λευκών Τούρκων”, για τους οποίους οι παρακατιανοί ισλαμιστές, οι “Μαύροι Τούρκοι”, οι “χωριάτες”, μπορεί να απέκτησαν χρήματα, αλλά δε θα γίνουν ποτέ σαν κι αυτούς. Ο σύζυγος της Αϋντίν, ο Γιασάρ, σηκώνει τους ώμους: “οι πλούσιοι πουθενά δεν συμπαθούν τους νεοφερμένους”, αποφαίνεται, συμπληρώνοντας ότι σε μια δεκαετία οι “προκαταλήψεις” αυτές θα έχουν ατονήσει.

Το ανείπωτο υπαρξιακό δράμα των πρωταγωνιστών του λεγόμενου “καπιταλισμού με ισλαμικό πρόσωπο” και του αγώνα τους για αποδοχή βρέθηκε στις σελίδες της εφημερίδας The New York Times στο χριστουγεννιάτικο φύλλο της, προφανώς ως εξωτικό διεθνές θέμα “ψυγείου” προς τέρψιν των αδιόρθωτων αναγνωστών που πήραν εφημερίδα τέτοιες μέρες. Φυσικά, λείπει κάθε προσπάθεια βαθύτερης ερμηνείας του φαινομένου:

“. . .κεμαλισμός και ισλαμισμός αποτελούν διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Τόσο η εμπορευματοποίηση του Κορανίου όσο και η «κοσμική θρησκεία» του Ατατούρκ υιοθετούσαν τις νεοφιλελεύθερες αξίες που εμφύτευσε στην τουρκική κοινωνία το πραξικόπημα του 1980 και το ακόλουθο «δημοκρατικό σχήμα» του Τουργκούτ Οζάλ. Οι ισλαμικές εταιρίες δεν αμφισβητούσαν τον πυρήνα του καταναλωτικού συστήματος που είχε επιβληθεί, αλλά ορισμένες δευτερεύουσες πτυχές του. Μπορεί οι «προοδευτικοί» να έτρωγαν τα μπισκότα της Eti και οι «συντηρητικοί» της Ülker, αλλά το ζήτημα είναι ότι όλοι έτρωγαν μπισκότα με ενοχλητικά παρόμοια γεύση. Όλα πουλιούνταν κι αγοράζονταν στα ράφια των ίδιων σουπερμάρκετ.”

Άρης Χατζηστεφάνου, Τουρκία: Ανατολικά της ΕΕ, εκδ. Πολύτροπον, Αθήνα 2005, σελ. 31.

Αλλαγή.

“Ο πρόεδρος Ουρίμπε είναι ένας πολύ ισχυρός ηγέτης· είναι δεσμευμένος στην δικαιοσύνη· πιστεύει στο δίκαιο· και είναι ένας άνθρωπος που έχει αποδείξει ότι μπορεί να επιτύχει πράγματα. Κι έτσι η εμπιστοσύνη μου στον πρόεδρο είναι πολύ υψηλή [. . .]. Είχαμε πολλές επιτυχίες στη συνεργασία μας. Αναγνωρίζω ότι εξακολουθούν να έρχονται εδώ πολλά ναρκωτικά. Αλλά σταματήσαμε και πολλά. Και έτσι, μπορώ να υποστηρίξω στο Κογκρέσο και το λαό ότι υπήρξαν πολλές αξιοσημείωτες επιτυχίες. Κι η αλήθεια είναι ότι η Κολομβία άλλαξε προς το καλύτερο χάρη στο Σχέδιο Κολομβία”. Τζωρτζ Ουώκερ Μπους, Μάρτιος 2007.

Η Μάρθα Γκιράλδο δε μοιάζει να συμφωνεί και τόσο.

Posted with vodpod

Και δεν είναι η μόνη.

Μεταξύ του Ιουλίου του 2002 και του Ιουνίου του 2007 οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κολομβία κατέγραψαν (.pdf, περίπου 600 ΚΒ) 1.122 εκτελέσεις πολιτών από τις ένοπλες δυνάμεις στην Κολομβία.

Ο αριθμός είναι αυξημένος κατά 68% σε σύγκριση με την προηγούμενη πενταετή περίοδο.

Από τις 535 δολοφονίες των τελευταίων 18 μηνών, μόλις στο 22% των υποθέσεων υπήρξαν έρευνες, πόσο μάλλον διώξεις.

Ο λοχαγός που μίλησε στην Μάρθα ―αυτός που έδωσε την εντολή να εκτελεσθεί ο πατέρας της, ο αγρότης Χοσέ Ορλάνδο Γκιράλδο― προήχθη έκτοτε σε ταγματάρχη.

Τα 5 δις των αμερικανών φορολογουμένων αποτέλεσαν, πράγματι, κινητήριο μοχλό μιας σημαντικής “αλλαγής”.

Οι μούσες των βασανιστών.

Μια από τις λιγότερο προβεβλημένες διαστάσεις των βασανιστηρίων που υφίσταντο ―κι εξακολουθούν να υφίστανται― οι κρατούμενοι στα κολαστήρια της Άμπου Γράιμπ, της Μπάγκραμ, του Γουαντάναμο και στους άλλους τόπους που χρησιμοποιούν ο στρατός και οι μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών είναι η χρήση της μουσικής. Το 2005 μια ερευνητική ομάδα του ABC News ανέφερε ως μια από τις μεθόδους που χρησιμοποιούνταν για να “σπάσει” το ηθικό των κρατουμένων τη χρήση ενός άλμπουμ ενός λευκού ράπερ, του Έμινεμ. Η πρακτική είχε αρχίσει να εφαρμόζεται στο Ιράκ αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου, το 2003· το περιοδικό Newsweek είχε σημειώσει περίπου εν παρόδω, και με εμφανώς επαινετικό τόνο για την εφευρετικότητα των παλικαριών του στρατού στην προσπάθειά του να “κερδίσει τις καρδιές και τα μυαλά” των πιο αμετανόητων και “απειθών” Ιρακινών, ότι τους έβαζαν ασταμάτητα κομμάτια χέβυ μέταλ και δημοφιλή παιδικά τραγούδια σε συνδυασμό με στέρηση ύπνου για να τους “πείσουν να μην ανθίστανται στις δυνάμεις της Συμμαχίας”: “Πιστέψτε με, δουλεύει”, δήλωνε συμπονετικά ένας Αμερικανός πράκτορας στο πεδίο. Ο λοχίας Μαρκ Χάντσελ, ανάμεσα στα αγαπημένα κομμάτια του οποίου για το σκοπό αυτό έλεγε ότι ήταν το Enter Sandman των Μετάλικα, εξηγούσε: “οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν ξανακούσει χέβυ μέταλ ποτέ. Δεν το αντέχουν. Αν το ακούς συνέχεια επί 24 ώρες οι λειτουργίες του μυαλού και του σώματός σου αρχίζουν να εξασθενούν, ο ειρμός της σκέψης σου διαρρηγνύεται κι η θέλησή σου σπάει. Τότε μπαίνουμε και τους μιλάμε”. Ακόμη πιο διαβολική ήταν η χρήση παιδικών τραγουδιών, όπως του θέματος της σειράς Sesame Street και της σειράς Barney and Friends. Ο συντάκτης του Νιούζγουηκ κάγχασε γράφοντας ότι επιχείρησε να ζητήσει ένα σχόλιο από τους ανθρώπους που παράγουν μια παιδική σειρά με πρωταγωνιστή ένα αγαθό μωβ δεινόσαυρο, τον Μπάρνεϋ, κι άκουσε το I Love You, το τραγούδι των τίτλων, ενώ βρισκόταν στην αναμονή για πέντε λεπτά: “Ναι, μας έσπασε κι εμάς”, απεφάνθη με εμφανή χιουμοριστική διάθεση. Ο Μπομπ Σίνγκλτον, ο δημιουργός του τραγουδιού,  διασκέδασε αφάνταστα όταν έμαθε, μέσω του περιοδικού Mother Jones, το σκοπό για τον οποίο οι εγκέφαλοι των επιχειρήσεων ψυχολογικού πολέμου χρησιμοποιούν το έργο του: “έβαλα τα γέλια”, έγραψε. Ο Τζέημς Χέτφηλντ των Μετάλικα, αφού γέλασε κι αυτός κάμποσο, δήλωσε από την πλευρά του “περήφανος” για την αξιοποίηση του έργου του με τον τρόπο αυτό, αν κι επισήμανε ότι δεν θυμάται να του “στάλθηκαν χρήματα για τα δικαιώματα” από το Πεντάγωνο (ο καθείς με τα προβλήματα του). Κάποια στιγμή σοβάρεψε: “αν άκουγα ένα συγκρότημα ντεθ μέταλ επί 12 ώρες συνεχώς, θα τρελλαινόμουν κι εγώ”. Ένας από τους βασανιστές, ο Μπεν Ωλμπράητ, προτιμούσε τους AC/DC και τον Ozzy (Osbourne): “ό,τι χρειαζόταν για να μείνουν οι κρατούμενοι ξύπνιοι”. Η Μπρίτνεϋ Σπήαρς δεν φάνηκε να έχει κανένα πρόβλημα με τη χρήση της μουσικής της, πιο συγκεκριμένα του τραγουδιού Hit Me Baby One More Time (το οποίο μετονομάστηκε σε Baby One More Time από την εταιρία παραγωγής το 1999 λόγω “ανησυχιών” των μάνατζέρς της ότι ο τίτλος θα μπορούσε να εκληφθεί ως “εξωραϊσμός της ενδοοικογενειακής βίας”), καθώς δεν αναφέρθηκε ποτέ στο θέμα ενώ το Σεπτέμβριο του 2003 εξέφραζε τη γνώμη ότι “θα έπρεπε να εμπιστευόμαστε τον πρόεδρο” όσον αφορά “κάθε” απόφασή του―περιλαμβανομένης της απόφασής του να οδηγήσει τη χώρα στον πόλεμο.

Η Διεθνής Αμνηστία συμπεριλαμβάνει παγίως τη χρήση της μουσικής στα βασανιστήρια στο Γουαντάναμο· ενώ ο (γνωστός μας) βρετανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Άντυ Γουώρθινγκτον, που έγραψε το πιο συνεκτικό κείμενο για το θέμα, καταγράφει ποιοι μουσικοί αντέδρασαν οργισμένα στη χρήση του έργου τους για τους σκοπούς της CIA και του αμερικανικού στρατού και σημειώνει την έναρξη μιας εκστρατείας εναντίον της πρακτικής.

Γόβα και στιλέτο

«Η ανάπτυξη είναι ένα ταξίδι που μετρά περισσότερους ναυαγούς από θαλασσοπόρους» έλεγε κάποιος κάποτε…

Πρόκειται άραγε για ένα συνωστισμό από επίδοξους θαλασσοπόρους αυτό που παρατηρείται εσχάτως στη Λατινική Αμερική;

Το ερώτημα μένει να απαντηθεί. Πάντως στη Σύνοδο που ξεκινά στο θέρετρο Μπαΐα της Βραζιλίας οι ΗΠΑ θα λάμψουν δια της απουσίας τους και το Bloomberg μονολογεί ότι είναι η πρώτη φορά εδώ και δύο αιώνες που γίνεται ευρύτερη Σύνοδος της ηπείρου και οι ΗΠΑ είναι αποκλεισμένες.

Έκτακτον: προσοχή, ίπτανται τρομοκρατικά παπούτσια.

(via.)

Λένε οι Τοίχοι.

. . .στην Μπογοτά:

Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!

Κι από κάτω, με άλλα γράμματα:

(Τελευταία αναγγελία.)

Εδουάρδο Γαλεάνο, Το βιβλίο των εναγκαλισμών, μετάφραση Μελίνας Παναγιωτίδου, εκδ. Κέδρος, Αθήνα 1989, σελ. 99.

Κυρίες, κύριοι και κυρίως μικρά παιδιά, το παρόν ιστολόγιο απέκτησε συνεργάτιδα· θα υπογράφει με το κωδικό όνομα mrsbishop, που σύμφωνα με πληροφορίες μου από την άβυσσο του χρόνου σημαίνει Κυρία Τρελλή, και έλκει την καταγωγή του από τον αξιωματικό στο σκάκι. Αν ποτέ ασχοληθήκατε με το ποιος σχολίαζε εδώ, την ξέρετε ήδη ως delgadina.

Greece: Slaying of teenage boy by police sparks nation-wide protests.

The mood in Greece was still very tense for a third day on Monday as thousands of people demonstrated again in central Athens and almost every major city of the country to protest the shooting of a fifteen year-old kid by a 37 year-old special guard of the Greek police. Saturday and Sunday already saw massive protests and riots—not only by ‘anarchists’ and irresponsible ’students’, as the Greek authorities and international media claimed, but very broad layers of people who were enraged because of the apparent attempt of the government to cover up the story. Things were quickly getting out of control for the ‘vulnerable’ conservative government of New Democracy (ND) and prime minister Kostas Karamanlis, already troubled by a long, unending series of scandals.

Thousands of pupils and students and private citizens were out in the streets Monday, pelting the police with fruit, bottled water, and everything else they could get their hands on; on Sunday even a senior woman in Exarcheia district reportedly threw a flower pot against police officers. Dozens of arrests were reported. Police brutality was particularly evident in Syntagma (Constitution) square, where at least three special anti-riot policemen in full gear were recorded live on national TV dragging a teenager violently Monday evening. Even a middle-aged citizen in a business suit, among others, tried to intervene to save the kid—unsuccessfully.

Sources of the Home Ministry and the General Directorate of the Greek capital’s police force, locally known as GADA, originally leaked to the broadcast media information according to which the boy was among a group of thirty to fifty ‘anarchists’ who ‘ambushed’ a police car. According to these sources, policemen acted in self defense and the boy was ‘accidentaly’ hit in the stomach by a ’stray’ bullet that did a ‘ricochet’ that would make Lee Harvey Osvald jealous. The media’s original distorting of the facts had in fact the opposite effect as eye-witness accounts began to emerge; citizens did not hesitate to immediately call media by phone to reveal that the official discourse was in fact a pack of lies and that the policeman shot the kid aiming for his heart. Not long after the boy, Alexandros Grigoropoulos, was pronounced dead by doctors in Evangelismos hospital, accounts of the incident were circulating in Greek citizens media, weblogs, Twitter and via other means of communication (Asteris, a Greek blogger and known rights activist, wrote an extensive piece about that [in Greek]) and everybody, including a leftist greek radio station, Sto Kokkino, called the episode for what it was: cold-blooded murder.

As the facts were becoming all the more clear, and it was understood that a special guard —member of a special branch trained by the Greek army’s special forces— had shot and killed an unarmed minor, hundreds of people begun to gather in the area to protest. Demonstrators chanted slogans against ‘murderers in uniform’, referring to the Greek police, set fire to garbage bins, numerous cars and shops were torched. Stores, banks, malls and other business establishments were targeted.

The arrest of the two policemen that were involved in the murder of the boy and the fact that Home Minister P. Pavlopoulos and Undersecretary for Public Order P. Khinofotis (a former chief of the Armed Forces) reportedly offered their resignations to the Prime Minister who ‘did not accept them’ were dismissed as a cheap ploy to cover things up. Pavlopoulos was soon on national TV to ‘condemn’ the killing, declare that the policemen who executed the minor would face ‘exemplary punishment’ and offer his ‘condolences’ to the boy’s family. But it was too little, too late.

Infamous Police Record

The events unfolding in Greece are not at all inexplicable if they’re put into context. Most of the international coverage is missing crucial background. The Greek police force is plagued by right-wing extremists; it was conceived during the US-supported military junta in Greece (1967-1974) and previously as a machine for ruthless repression; extensive pogroms against the left were systematically carried out by it since the thirties, during the civil war after the second world war, through the early eighties. Even people who were suspected to simply have friends in the left were sent to exile in remote Greek islands such as Makronisos, Yaros and Ikaria. Thousands of people were killed, tortured and ‘disappeared’, during those long years and thousands more were forced to migrate. Note that the police is always armed in Greece, partly because of its historic role.

The sharp divisions between the left and the greek right (the winning side in the brutal greek civil war) are still evident, although the country is today happily trapped into a two-party political system (or, more accurately, an one-party system with a center-right and a center-left denomination, as Noam Chomsky would put it). Greece is a member of the EU and NATO, sent troops in Afghanistan, Bosnia and even some to Georgia, has sent warships patrolling the Persian Gulf and had a crucial role quietly supporting the Iraq war providing a military base in Souda in the island of Crete, ignoring the general public who standed against wars of agression in principle and held huge protests against such acts. A superficial sense of economic progress in the country, mostly during the eighties and nineties, when governments of the the so-called Pan-Hellenic Socialist Movement, or PASOK, tried to create new tycoons and a new middle class, is starting to fade out. Despite the successes of greek capitalists here and there, rising unemployment, layoffs, privatizations of wide sectors of the economy, and the gradual fall of a growing percentage of the population into the ranks of the poor contributed to social tensions.

Greek police is actually no stranger to killing minors. In 1985, a 15-year-old boy, Michalis Kaltezas, was murdered by a policeman inside an armoured police van, a killing that had sparked similar spontaneous protests very similar to the ones that are happening these days. Also riots broke out after the slaying of a schoolteacher, Nikos Temponeras, in Patras during student protests in 1991. Furthermore, during the last couple of years a series of cases of police brutality —the murder of an immigrant only a month ago by cops, torture of Pakistani immigrants abducted by the secret service, the rape of an immigrant woman inside a police station, and the now-notorious beating of a student in Salonica that was recorded by TV cameras but nevertheless described by officials as an ‘accidental fall’ of the student who was ‘hurt by a flower stand’ (the jardinière case, as it became known when the media deconstructed the official folly), a crime for which the policemen involved were given a two-month suspension— created an atmosphere of anger that exploded last Saturday.

Historic Focal Point

Top brass of the police initially allowed itself to believe —making a grave error of judgement— that the case would be supressed by the media because of the single fact that it happened in Exarcheia, home to the Polytechnic, which was the focal point of protests against the junta in 1973, and remains a place where various anarchists groupings reside, often staging protests and happenings. Supposedly the police has trouble controlling the area, which corporate media routinely refer to as ‘avaton’, or no-go place. It’s a small, fairly bohemian neighborhood with lots of cafes, bookshops and galleries; gradually though it was depraved in recent years as drug addicts began to use it as sanctuary —some residents actually think and say openly that they were ‘encouraged’ to do so by a special intelligence branch of the police in order for it to plant useful informers there.

The police strategy backfired badly when details about the victim became known. A son of a wealthy civil engineer and a jeweller, described as a ‘tender’, kind teenager who ‘loved to count the stars’, Alexandros was not, in fact, even close to be a member of any of the anarchist groups in the area or even the broader left. Some of his friends did—but that was irrelevant. It was the simple fact that he was there that made the policeman decide to become judge and executioner. Eyewitnesses even said that the cop ‘touched his genitals provocatively and swore’ at a team of boys who were there that fateful evening.

Conspiracy Theories

Ironically, the police and the Karamanlis’ government tried to make it look like as if they were under attack, victims of some unknown dark ‘plotters’, ‘extreme elements’, who allegedly ‘are trying to use the incident for their own purposes’—who ‘they’ are and what their ‘purposes’ are remains a thing for fictional agents Mulder and Scully to figure out, because nobody else will. It’s not the first time this government tries to shed its responsibilities implying that is under attack by some dark powers it cannot cope with: during the wildfires in 2007, when vast parts of the country were destroyed, it claimed repeatedly that it was the work of ‘conspirators’ who were trying to topple it by arson or  foreign spies. It never provided any evidence whatsoever to back up its wild claims—its current conspiracy theories don’t seem to bare any more credibility.

The Greek left took part in demonstrations while its leaders tried to distance themselves from the rioting. The greek communist party, or KKE, the alliance of radical left, or Syriza, and many other smaller parties in the left condemned the killing and called the public to take part in protests on Monday. The resulting protests were impressively massive.  It quickly became apparent that the rage of the people was not easy to control—even embassies and consulates in Berlin, Germany, London, UK, and other European cities saw protests.

The crisis made headlines the world over; BBC started its coverage Sunday, reproducing the authorities’ version of events. Today, it noted melodramatically that

‘In a nationally televised address on Monday, Prime Minister Karamanlis called for calm, unity, restraint and a sense of solidarity with the dead boy’s family.

“Unfortunately, extreme elements have exploited this sad event for their own purposes,” he said.

Mr Karamanlis condemned the attacks on property by rioters as unjustified and said he had asked the economy minister to ensure that those who had suffered losses would be compensated.

Greek business owners have been horrified at the damage inflicted across the country. Banks have been a particular target.

Our correspondent says Mr Karamanlis’s unspoken message to Greeks at large is that if you do not stop rioting you will pay for it through your taxes in the end’.

That’s hardly the calm and reassuring approach which the goverment vowed to take. That’s not surprising, given that it has developed a pattern of knee-jerk reactions to every scandal it faced: when a prominent official tried to kill himself falling from a building late last year because he was recorded having sex with an assistant of his in the Culture Ministry, who threatened to reveal unlawful practices in the management of the ministry’s funds and assets, it also implied there was a ‘conspiracy’ against it by —you guessed it, dark and unknown ‘circles’.

Escalation

As I write, parts of the historic center of the Greek capital remain a battle zone with police forces chasing demonstrators and several buildings set ablaze. This writer cannot help the feeling that the police is actually permitting, if not leading, ‘extreme elements’ to create mayhem in order for it to have a perfect excuse to impose a state of emergency or some similar package of ’security’ measures.

That feeling is strengthened by the TV coverage speaking of ‘anarchists creating chaos and mayhem’ setting fire to buildings in Athens, even ‘looting weapons from a gunsmith’—which could be used as an excuse for policemen to open fire on protesters, or for the government to deploy the army. If that happens, it would create an even bigger backlash. The editor-in-chief of a greek daily, Kathimerini, even called the demonstrations a form of ‘terrorism’.

What the Greek government and the international media fail to understand is the depth of this thing. People are fed up; and despite the attempt of the powers that be to portray the demonstrators as ‘punks’, it is clear that this crisis is not going to go away.

“Ρουφιάνε”.

Ζούμε στα Εξάρχεια εδώ και πολλά χρόνια. Χθες βράδυ, εν μέσω του χαμού, αποφασίσαμε να βγούμε με τις φωτογραφικές μηχανές στην Πατησίων, όταν οι μολότοφ, οι πέτρες και τα δακρυγόνα έπεφταν βροχή. Δύο τύποι άρχισαν να με βρίζουν―ο ένας ήταν εμφανώς πιωμένος. Μεταξύ άλλων άκουσα ότι θα μου χώσουν τα γυαλιά σε ένα συγκεκριμένο σημείο της ανατομίας μου, ότι η μάνα μου πάει με Πακιστανούς (προοδευτικότατο αυτό), ότι είμαι ρουφιάνος και ούτω καθεξής. Απάντησα ότι δεν είναι τα πρώτα επεισόδια στα οποία κατεβήκαμε, ούτε η πρώτη χώρα στην οποία κατεβήκαμε σε επεισόδια και πορείες. Η (συνήθως θερμοκέφαλη) αγάπη μου, με την ευγένεια και το ήθος που τη χαρακτηρίζουν, τους κάλμαρε. Της ζήτησαν συγγνώμη μετά από λίγο.

Δεν τραβήξαμε τίποτα. Ούτως ή άλλως, ξέρουμε τα βασικά: όχι πρόσωπα, όχι στιγμιότυπα από τα οποία οι αρχές μπορούν να αναγνωρίσουν και να διώξουν διαδηλωτές. Αλλά συνειδητά είπαμε ότι το αφήνουμε: δεν κατεβήκαμε κατ’ ανάθεσην, κατεβήκαμε από ενδιαφέρον.

Καταλαβαίνω απόλυτα την αντίδραση των ανθρώπων έναντι των δημοσιογράφων. Έχουμε αρκετά χρόνια σε αυτή τη δουλειά, ξέρουμε πως πλην ελαχίστων εξαιρέσεων οι λεγόμενοι αστυνομικοί ρεπόρτερ λειτουργούν στις περισσότερες περιπτώσεις ως εκπρόσωποι της γενικής αστυνομικής διεύθυνσης. Όσα τερατολογικά μεταδίδονταν χθες, με πολύ λίγες εξαιρέσεις, για την δολοφονία εκ προθέσεως του μικρού αρκούσαν για να καταστήσουν τους δημοσιογράφους κόκκινο πανί. Η κατάσταση σήμερα ήταν αναμενόμενο ότι θα χειροτέρευε, με αυτά που αποκαλούνται corporate media αλλά και τα κρατικά media να δίνουν ρέστα αντιδραστικής προσέγγισης στα γεγονότα, να προωθούν τα αφόρητα κλισέ περί “αβάτου” και πάει λέγοντας. Η διαφορετική στάση μερικών δημοσιογράφων είναι μια λεπτομέρεια που δεν αλλάζει τη γενική εικόνα. Το Κόκκινο είναι “μπουρδέλο”· στο Ριζοσπάστη είναι “ρουφιάνοι”· και στο Πριν και στην Αυγή· κι αυτός ο Κούλογλου, “ρουφιάνος” είναι· κι εγώ το ίδιο―και άλλα πολλά, δε συνεχίζω, πιάνετε το νόημα.

Πρέπει να πω πως τα χθεσινά δεν ήταν καθόλου απροσδόκητα για μας. Έχει τύχει να δούμε στο εσωτερικό πόρτας κλούβας αφίσα των χρυσών αυγών. Έχουμε ακούσει αστυνομικούς να συζητούν σοβαρά-σοβαρά έξω από το υπουργείο Πολιτισμού ότι το καθεστώς Παπαδόπουλου ήταν πολύ επιεικές. Η ένταξη ορισμένων ανθρώπων με ανοικτά φασιστικές πεποιθήσεις στα σώματα ασφαλείας και κυρίως η εκπαίδευση των αστυνομικών να λειτουργούν ως ολοκληρωτικός κατασταλτικός μηχανισμός είναι κάτι που δεν έχει ερευνηθεί ποτέ συστηματικά. Και η συμπεριφορά των αστυνομικών τον τελευταίο καιρό γινόταν όλο και πιο ανοικτά προσβλητική προς τους πολίτες στη συνοικία, που έχει υποβαθμιστεί κατά σύστημα. Έχουμε παρεμπιπτόντως δει πολλές φορές με τα μάτια μας προβοκάτορες να αγκαλιάζονται με συναδέλφους τους αστυνομικούς πριν πάνε να παρεισφρήσουν σε πορείες για να προκαλέσουν επεισόδια.

Η οργή είναι δικαιολογημένη λοιπόν. Συζητούσαμε χθες ότι πολύς κόσμος ενστικτωδώς τάχθηκε με τους διαδηλωτές―το ότι περίοικοι πέταξαν γλάστρες σε αστυνομικούς λέει πάρα πολλά. Αλλά αυτό που θα έλεγα στους ανθρώπους που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις και τα επεισόδια αν μπορούσαμε να συζητήσουμε ήρεμα είναι αυτό που είχαμε βιώσει στην Δρέσδη, όταν είχαμε πάει σε όλες τις αντιφασιστικές διαδηλώσεις μια ημέρα του εφετινού Φεβρουαρίου: οι διαδηλωτές στο black block μας πήραν μαζί ―ξένους δημοσιογράφους· για σκεφτείτε το λίγο―, μας εξήγησαν τι επρόκειτο να γίνει, τους όρους με τους οποίους μπορούσαμε να φωτογραφίσουμε (τους είπαμε ότι τους θεωρούσαμε αυτονόητους ήδη, και συνδέθηκαν) και μας έδωσαν υλικό από όλες τις οργανώσεις που συμμετείχαν. Γιατί αντιλήφθηκαν αμέσως αυτό που οι φίλοι που μας αντιμετώπισαν με αυτόν τον τρόπο χθες δεν κατάλαβαν: πήγαμε στην διαδήλωση για να την καλύψουμε. Γιατί μας ένοιαζε. Γιατί θεωρούσαμε πως έπρεπε να είμαστε εκεί.

Υπάρχουν πύραυλοι και πύραυλοι.

Αφού “συγκλόνισε το Μπάκινχαμ” παίζοντας Μπραμς στο πιάνο για την Εξοχότητά της την βασίλισσα, η Κοντολίζα Ράις πήγε στο Νέο Δελχί για να εξηγήσει τους λόγους που οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σωστό να βομβαρδίζουν το Πακιστάν―αλλά η Ινδία όχι.