Incredible India.

Την 16η Φεβρουαρίου, στο Ανώτατο Δικαστήριο του ομόσπονδου κρατιδίου Κεράλα της Ινδίας εκδικάζεται η προσφυγή εναντίον του ΚΚΙ(Μ) που κατέθεσε ένας από τους εισαγγελείς του, ονόματι Σετούνατ: ο νομικός φρίττει διότι το κόμμα τάσσεται υπέρ της εγκαθίδρυσης μιας “δικτατορίας του προλεταριάτου”, βασισμένης “στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό”, πράγμα που θεωρεί “αντισυνταγματικό”, ανακαλύπτοντας με μια μικρή καθυστέρηση (ενός αιώνα, περίπου) ότι το πρόγραμμα ενός από τα κόμματα που πρωτοστάτησαν στον αγώνα για την ανεξαρτησία της χώρας και την εγκαθίδρυση της ινδικής δημοκρατίας είναι “αντιδημοκρατικό” και καλεί να εξοστρακισθεί πάραυτα από όλους τους θεσμούς—περιλαμβανομένων των δυο σωμάτων της βουλής. Θα ήταν βέβαια υπερβολικό να απαιτήσει κανείς από τον ανησυχούντα για την δημοκρατία νομικό να εντρυφήσει στην μαρξιστική-λενινιστική ορολογία, πάντως η επίθεσή του εναντίον ενός πολιτικού σχηματισμού που ουσιαστικά κρατά τη σημερινή κυβέρνηση στην εξουσία δεν μπορεί να θεωρηθεί ακριβώς ανυστερόβουλη.

Σε άλλες ειδήσεις από την χώρα, οι αναλυτές επιμένουν να αναμασούν εκτιμήσεις και ξόρκια για το λαμπρό μέλλον της οικονομίας της (όχι και τόσο “απαστράπτουσας”, πλέον) Ινδίας παρά τα προβλήματα μεσούσης της παγκόσμιας κρίσης. Παραβλέπεται φυσικά το γεγονός ότι οι ανισότητες στη χώρα συνεχίζουν να είναι αβυσσαλέες: δύο εκατομμύρια παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν κάθε χρόνο, κι ο υποσιτισμός κάνει θραύση. Το ζήτημα της εξαθλίωσης αποτέλεσε την αφορμή για μια επιτυχημένη ταινία, η οποία προκάλεσε τεράστιο σάλο. Για όλους τους λάθος λόγους.

Σωτήρες.

“Αρκετές” τράπεζες διασώθηκαν το δεύτερο μισό του 2008 —ενώ ηχηρά ονόματα κατέρρεαν εν μέσω της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης—, χάρη στα κεφάλαια ορισμένων μη κατονομαζόμενων “επενδυτών”. Και οι δύο πλευρές θα προτιμούσαν να υπάρξει η μέγιστη δυνατή διακριτικότητα γύρω από το θέμα.

Περί ποίων επενδυτών ο λόγος;

Των λαθρεμπόρων ναρκωτικών.

Καληνύχτα και καλή τύχη.

φωτ.: Boeing

 

Λοιπόν, οι αναρτήσεις θα αραιώσουν ως το τέλος του μήνα.

“Αλλάζουμε την πραγματικότητα”.

Ήταν περίπου οκτώμιση το πρωί το Σάββατο στην Τζαμπάλια. Πέντε έφηβοι βρέθηκαν εν μέσω ενός ακόμη βομβαρδισμού του Ισραηλινού πυροβολικού. Προσπάθησαν να διαφύγουν. Τρεις γλύτωσαν. Αλλά ο ένας, ο Τάερ, 19 ετών, τραυματίστηκε· το πόδι του διαλύθηκε. Ο φίλος του ο Άλι, επίσης 19, τον άρπαξε και προσπάθησε να τον μεταφέρει σε ασφαλές σημείο. Πριν προλάβει να διανύσει μεγάλη απόσταση δέχθηκε μια σφαίρα στο κεφάλι κι έπεσε νεκρός ακαριαία. Πέρασαν 75-90 λεπτά πριν ένα ασθενοφόρο της Ερυθράς Ημισελήνου καταφέρει να φθάσει στο σημείο. Οι νοσοκόμοι Αραφά, 35 ετών, και Αλάα, 22, μετέφεραν τον Τάερ στο όχημα. Γύρισαν να περισυλλέξουν τη σωρό του Άλι. Καθώς πλησίαζαν στην πόρτα του οχήματός τους, γύρω τους άρχισαν να σκάνε οβίδες. Ο Αλάα λέει ότι στην αρχή δεν ένοιωσε τίποτα. Μετά άρχισε να τον πονάει όλο του το σώμα, που είχε πληγεί σε πολλαπλά σημεία από θραύσματα. Ο Αραφά, πατέρας πέντε παιδιών, εκπαιδευτής νοσοκόμων για λογαριασμό του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, δέχθηκε ένα θραύσμα στον πνεύμονα—άντεξε περίπου δύο ώρες. Πρώην ακτιβιστής του κινήματος ISM και μέλος της οργάνωσης Free Gaza που παραμένει στην περιοχή κατέγραψε τα γεγονότα, όπως τα διηγήθηκε ο σοβαρά τραυματίας Αλάα.

Παράλληλα: στα θύματα των Ισραηλινών βομβαρδισμών ανιχνεύθηκε απεμπλουτισμένο ουράνιο· τουλάχιστον 525 Παλαιστίνιοι, περιλαμβανομένων 90 παιδιών, έχουν σκοτωθεί και πάνω από 2.500 έχουν τραυματισθεί από την 27η Δεκεμβρίου· η Τσεχική προεδρία της ΕΕ προσπαθούσε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, ο Αμπάς προσπαθούσε να εκμεταλλευθεί το γεγονός ότι η αντίπαλη παράταξη δεχόταν επίθεση, κι η Ισραηλινή υπουργός Εξωτερικών Τζίπι Λίβνι διεμήνυσε ότι στόχος του στρατού της χώρας της είναι να “αλλάξει την πραγματικότητα” και ότι η χώρα της “δε θα αντιδρά πλέον με αυτοσυγκράτηση” (όπως προφανώς θεωρεί ότι κάνει τώρα).

Crónicas intergalácticas

Στις 17 Νοεμβρίου 1983, ιδρύθηκε ο EZLN και σαν EZLN αρχίσαμε να βαδίζουμε στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού, κουβαλώντας μία μικρή μαύρη σημαία με ένα πεντάκτινο κόκκινο αστέρι και τα γράμματα ‘EZLN’, επίσης κόκκινα, κάτω από αυτό το αστέρι. Κουβαλάω ακόμη αυτή τη σημαία. Είναι φθαρμένη και γεμάτη μπαλώματα, όμως εξακολουθεί να κυματίζει στη Γενική Διοίκηση του Εθνικοαπελευθερωτικού Ζαπατιστικού Στρατού.

Και η ψυχή μας ακόμη είναι γεμάτη μπαλώματα, πληγές που υποτίθεται ότι έχουν επουλωθεί όμως ανοίγονται εκεί που δεν το περιμένεις.

Υποδιοικητής Μάρκος

Γκλόρια Μουνιός Ραμίρες, EZLN, η φωτιά και ο λόγος, μετάφραση Νίκου Κοκκαλά, εκδ. Κουκκίδα, Αθήνα, 2007, σελ. 22.

Μου δίδαξε ο γερο-Αντόνιο πως κάποιος είναι τόσο μεγάλος όσο ο εχθρός που διάλεξε να παλέψει, κι ότι κάποιος είναι τόσο μικρός όσο μεγάλος είναι ο φόβος που τον διακατέχει. «Διάλεξε έναν μεγάλο εχθρό, κι αυτό θα σʼ αναγκάσει να μεγαλώσεις για να τον αντιμετωπίσεις. Μίκρυνε το φόβο σου, γιατί, αν μεγαλώσει, εσύ θα γίνεις μικρός», μου είπε ο γερο-Αντόνιο ένα βροχερό μαγιάτικο απόγευμα, την ώρα εκείνη που βασιλεύουν το ταμπάκο και ο λόγος. Η κυβέρνηση τον τρέμει το λαό του Μεξικού, γιʼ αυτό έχει τόσους στρατιώτες κι αστυνομικούς. Έχει ένα φόβο πολύ μεγάλο. Κατά συνέπεια, η ίδια είναι πολύ μικρή. Εμείς φοβόμαστε τη λήθη, που πάμε να τη μικρύνουμε με πόνο και αίμα. Γιʼ αυτό είμαστε μεγάλοι.

Subcomantante Marcos, Ιστορίες του γερο-Αντόνιο, μετάφραση Γιώργου Καρατζά, εκδ. Ροές/Δοκίμια, Αθήνα 2003, σελ. 79.

Δέκα τα χρόνια της προετοιμασίας. Δεκαπέντε του πολέμου. Σύνολο ένα τέταρτο αιώνα. Οι Ζαπατίστας είναι πάντα εδώ και στέλνουν το μήνυμα: Όλα για όλους… τίποτα για εμάς.