Strategia della tensione.

A group of around 30 pacifists refusing to be conscripted in the Greek army for reasons of conscience were having a discussion about arms purchases of the Greek government (amongst the biggest worldwide per capita), while at the same time the Network for Social & Political Rights convened Tuesday night, at an immigrants’ hangout in Exarcheia, Athens, when a loud bang made everybody stop what they were doing and get out as fast as they could.

A couple of hours later it was official: somebody tried to throw a hand grenade inside the place with obvious intent to kill as many as possible. Had the grenade not deflected on a window in the first floor, it would have resulted in a massacre. But the unknown thrower made the assumption that the grenade would easily break the glass window and penetrate his target, which it didn’t; it detonated outside, just causing damage to a flower pot at Tsamadou Str.; the shrapnel broke some windows in nearby buildings. It was pure coincidence that nobody was passing by—actually this writer walks his dog near there almost every night.

Amazingly, the incident was not reported by any major Greek TV station at all. Major newspapers did not carry the story until two days later, and when they did it was a mere reproduction of the police’s ‘concerns’. Originally, the only news item there was about the fact was a post in a Greek citmedia website, Indy.gr; a greek blogger, nicknamed ‘The Dog of Valia Calda’ did (not so) improbably his best covering the matter.

Other bloggers picked up the story and pointed out that this was not exactly unexpected. Two days before the attack, a newspaper famous for its connections to the Greek security apparatus, To Vima, gave its readers a colourful glimpse of what’s been discussed about the new ‘leftist terrorist groups’ in the police and intelligence ‘community’. And two days after the attack in Exarcheia, it suggested that it might be the work of ‘leftists’  who had a ‘grudge’ with the people who were meeting there for reasons unexplained.

This line of argument brings to mind a lot of false flag attacks carried out in the past in Greece—the famous ’strategy of tension’, as it became known in Italy (via) seems to be somehow strangely revived here too, after what happened in December.

Θαλασσινά.

Τζέημς Πόρτερ, καθηγητής οικολογίας στο Πανεπιστήμιο της Τζώρτζια των ΗΠΑ, βιολόγος ειδικευμένος στην υποθαλάσσια ζωή. Πρόσφατα ολοκλήρωσε μια έρευνα στο νησί Βιέκες, στις ακτές του Πουέρτο Ρίκο, μεγάλο τμήμα του οποίου, από το 1943 ως το 2003, αποτελούσε πεδίο βολής του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού. Το συμπέρασμά του: σε σημεία έως και δύο μέτρα από τις βόμβες και τα υπόλοιπα πυρομαχικά που δεν έχουν εκραγεί, η συγκέντρωση καρκινογόνων τοξινών ξεπερνά 100.000 φορές τα επιτρεπόμενα όρια. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι κάτοικοι του νησιού, οι οποίοι έχουν αρκετά θαλασσινά στο διαιτολόγιό τους, προσβάλλονται από καρκίνο κατά ποσοστό 23% υψηλότερο από αυτό των πολιτών του ηπειρωτικού Πουέρτο Ρίκο. Ο Πόρτερ λέει ότι η απειλή για τους ανθρώπους και το περιβάλλον είναι τεράστια και προτείνει την απομάκρυνση των πυρομαχικών από το βυθό επειγόντως. Ίσως, κάποτε, κάποιος ακούσει.

Από μέσα.

Ως τον Οκτώβριο του 2008, 32 καταγεγραμμένες επιθέσεις, στη συντριπτική τους πλειοψηφία από μη επανδρωμένα, τηλεχειριζόμενα αεροσκάφη του αμερικανικού στρατού, της αεροπορίας και της CIA, με στόχους στελέχη “της αλ Κάιντα και των Ταλιμπάν” στο έδαφος του Πακιστάν, στοίχισαν τη ζωή τουλάχιστον 301 αμάχων, σύμφωνα με στοιχεία που συνέθεσε το υπουργείο Εσωτερικών του Πακιστάν. Ο απολογισμός ήταν πιθανότατα πολύ “μετριοπαθής”: αξιωματούχος των ενόπλων δυνάμεων, πρώην στέλεχος των μυστικών υπηρεσιών, έλεγε στις αρχές του Οκτωβρίου ότι οι επιθέσεις των UAVs ήταν μέχρι τότε τουλάχιστον 50 από το καλοκαίρι, χωρίς να υπολογίζονται οι 10 επιθέσεις μονάδων των ειδικών δυνάμεων, στο πλαίσιο του “μυστικού πολέμου” των Αμερικανών στο Πακιστάν. Το Ισλαμαμπάντ αξίωσε οι επιθέσεις “να σταματήσουν αμέσως”· η αμερικανίδα πρέσβειρα Πάτερσον εκλήθη στο υπουργείο Εξωτερικών και της επεδόθη διαμαρτυρία· ενώ ο (διορισμένος από τον πραξικοπηματία στρατηγό και προηγούμενο “πρόεδρο” Περβέζ Μουσάραφ) Α/ΓΕΕΘΑ, Άσφακ Περβέζ Καγιάνι, δήλωνε ότι οι ένοπλες δυνάμεις του Πακιστάν θα υπεραμυνθούν της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας “με κάθε κόστος”. Λίγες εβδομάδες πιο πριν, με αφορμή την ανταλλαγή πυρών Πακιστανών και Αμερικανών στην μεθόριο των εδαφών των φυλών με το Αφγανιστάν στα μέσα Σεπτεμβρίου, ο Πακιστανός πρόεδρος Άσιφ Άλι Ζαρντάρι, χήρος της Μπεναζίρ Μπούτο (και γνωστός ως “ο κ. 10%” σε ορισμένους κύκλους) δήλωνε από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών: “δεν μπορούμε να επιτρέπουμε στους φίλους μας να παραβιάζουν την εδαφική μας ακεραιότητα”. Πολλοί αναλυτές έβλεπαν τότε με ανησυχία την κλιμάκωση της “κρίσης” στις σχέσεις Ουάσινγκτον-Ισλαμαμπάντ: πολλοί διερωτώνταν αν οι Αμερικανοί θα βρεθούν “αντιμέτωποι με τα ίδια τους τα όπλα”. Δεν ήταν αβάσιμες, με τα τότε δεδομένα, οι εκτιμήσεις περί σοβαρής επιδείνωσης, αν όχι καταστροφής, στις διμερείς σχέσεις.

Η διένεξη πέρασε έκτοτε από τα πρωτοσέλιδα στα μονόστηλα. Η οικονομική κρίση ανάγκασε την κυβέρνηση Ζαρντάρι να καταπιεί την (όποια) εθνική της “υπερηφάνεια” και να ζητήσει δάνεια, ως συνήθως. Ο πρωθυπουργός Γκιλάνι, ένας πολιτικός παντός καιρού —ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα χάρη σ’ έναν δικτάτορα, υπηρέτησε υπό έναν ακόμη, και τώρα ηγείται της. . . μεταπολίτευσης—, καταπίνοντας τις περιλάλητες δηλώσεις Ομπάμα ότι “θα βομβαρδίσει” το Πακιστάν “αν χρειαστεί” (πράγμα που μερικοί πιτσιρικάδες στην Πεσάβαρ αντιμετώπισαν στέλνοντάς του ως συμβολή στην προεκλογική του εκστρατεία περί τα 261 δολάρια από τα. . . χαρτζηλίκια τους) φέρεται να υποσχόταν πως, όταν αποχωρήσει η κυβέρνηση Μπους, οι βομβαρδισμοί “θα σταματούσαν”. Αυτό που συμβαίνει μετά την ανάληψη των καθηκόντων του νέου υπερατλαντικού “αφεντικού” είναι ακριβώς το αντίθετο: μόνο το Σάββατο, 27 άνθρωποι, οι περισσότεροι των οποίων ήταν, λέει, “Ουζμπέκοι” σκοτώθηκαν από επιθέσεις που έκαναν ρομποτικά αεροσκάφη Predator 2. Το Ισλαμαμπάντ αυτή τη φορά δεν αντέδρασε. Γιατί; Ίσως, μεταξύ άλλων, και διότι δύο ημέρες νωρίτερα, εξέχουσα πολιτικός του κυβερνώντος κόμματος στις Ηνωμένες Πολιτείες έκανε μια δήλωση που αποκαλύπτει ότι η κυβέρνηση στο Πακιστάν απλώς κοροϊδεύει τον κόσμο, και κυρίως το λαό της χώρας. Η Νταϊάν Φάινσταϊν, μέλος της επιτροπής της Γερουσίας των ΗΠΑ που είναι αρμόδια για τις υπηρεσίες πληροφοριών, εξέφρασε την “έκπληξή της” για την “αντίθεση” της κυβέρνησης Ζαρντάρι στις πτήσεις των μη επανδρωμένων αεροσκαφών της CIA. Και το ξεφούρνισε: “εξ όσων γνωρίζω, γίνονται από μια βάση μέσα στο Πακιστάν”.

Τρεις γραμμές.

Η απίθανη ιστορία της δίωξης εναντίον του linking συνεχίζεται. Γράφει σχετικά ο Αστέρης—αυτό που μπορώ να κάνω από αυτό το μετερίζι είναι απλώς να παραπέμψω στο κείμενό του.

Αριθμητική.

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών προσπαθεί να παράσχει βοήθεια σε 1,5 εκατ. Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας.

Οι αρχές του Ισραήλ επιτρέπουν να περάσουν προμήθειες για 30.000.

Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας: Φεβρουάριος.

Φεβρουάριος 1901: λίγο μετά τον Ισπανο-Αμερικανικό πόλεμο, οι ΗΠΑ εμπλέκονται σε ένα βάρβαρο κατακτητικό πόλεμο στον Ειρηνικό. Ως το 1900, πάνω από 75.000 Αμερικανοί στρατιώτες —τα τρία τέταρτα ολόκληρου του στρατού των ΗΠΑ— στέλνονται στις Φιλιππίνες. Αντιμέτωποι με μια συντριπτικά ισχυρότερη δύναμη, οι Φιλιππινέζοι υιοθετούν τακτικές ανταρτοπολέμου. Η εφημερίδα New York World περιγράφει, την 5η Φεβρουαρίου 1901, πώς αντέδρασαν οι αμερικανικές δυνάμεις: “. . .οι λοχαγοί κι οι υπολοχαγοί μερικές φορές δρουν ως δικαστές, σερίφηδες κι εκτελεστές. ‘Δε θέλω να σταλούν άλλοι αιχμάλωτοι στην Μανίλα’, ήταν η προφορική διαταγή του γενικού κυβερνήτη πριν τρεις μήνες. Πλέον είναι έθιμο κάθε θάνατος Αμερικανού στρατιώτη να προκαλεί ως αντίποινα την πυρπόληση σπιτιών και σκοτωμούς ιθαγενών δεξιά κι αριστερά”.

Φεβρουάριος 1939: χιλιάδες άνθρωποι παρελαύνουν παρουσιάζοντας όπλα προς τιμήν του ηγέτη τους, ακραιφνούς Ναζί. Στη Γερμανία; Κάθε άλλο. Στο Madison Square Garden, το ιστορικό γήπεδο της Νέας Υόρκης, όπου  παραληρούντα μέλη της γερμανοαμερικανικής πολιτικής ένωσης ύψωσαν το δεξί χέρι σε φασιστικό χαιρετισμό στο Φριτς Κουν, που έστεκε μπροστά στο πορτραίτο του Τζωρζ Ουάσινγκτον περιστοιχισμένο από μαύρες σβάστικες, κραυγάζοντας “Free Amerika!” αντί για “Sieg Heil!”. Ήταν η εποχή που ο Χίτλερ τύγχανε εκδηλώσεων θαυμασμού από πολλούς δυτικούς ηγέτες.

Ο νεοϋορκέζος Μίκυ Ζ. θυμίζει κι άλλους ξεχασμένους Φεβρουάριους.

Παράδειγμα.

46: ο αριθμός των ανδρών οι οποίοι αντιμετωπίζουν έρευνα από την (γνωστή μας) Υπηρεσία για την Προώθηση των Ηθών και την Πρόληψη της Αμαρτίας της Σαουδικής Αραβίας, παράρτημα Μέκκας, για τον ομαδικό κι εξακολουθητικό βιασμό μιας 38χρονης Ινδονήσιας υπηρέτριας, η οποία είχε εγκαταλείψει το σπίτι του εργοδότη της για άγνωστο λόγο, σ’ ένα πανδοχείο, πριν από περίπου ένα μήνα. Το χορό έσυρε ένας αστυνομικός που την ανακάλυψε τη νύχτα που “απέδρασε”, σύμφωνα με την εφημερίδα Al Watan. Άλλοι 45, εξ αυτών πολλοί ένοικοι του πανδοχείου, μιμήθηκαν το παράδειγμά του, το ίδιο βράδυ και την επόμενη ημέρα· κατόπιν η γυναίκα μεταφέρθηκε και πετάχτηκε, σαν χρησιμοποιημένο κι άχρηστο πια σκεύος, σε έναν άδειο δρόμο. Εκεί την βρήκε άλλη περίπολος της αστυνομίας που την μετέφερε στο νοσοκομείο Βασιλιάς Φαϊζάλ, όπου νοσηλεύεται. Προφανώς βάσει της μαρτυρίας της, αστυνομικοί έκαναν επιδρομή στο πανδοχείο και συνέλαβαν τους υπόπτους, ένας από τους οποίους για να ελαφρύνει τις εις βάρος του κατηγορίες αποκάλυψε τα ονόματα και άλλων ανδρών που μετείχαν στον κατά συρροή βιασμό της γυναίκας.

Οι ύποπτοι απελευθερώθηκαν με εγγύηση. Η έρευνα συνεχίζεται, χωρίς να αναμένεται να επιβληθούν στους κατηγορουμένους ιδιαίτερα βαριές ποινές.

Αλλά υπάρχει μια λεπτομέρεια που οι δράστες δεν γνώριζαν.

Οι ιατρικές εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε η Ινδονήσια αποκάλυψαν ότι πάσχει από AIDS.

Bon Appétit.

Στη βόρεια Ιταλία, αυτοδιοικήσεις που πρόσκεινται στην “κεντροδεξιά” (κατ’ ευφημισμόν ο όρος, που έχει αμφισβητηθεί έντονα) κυβέρνηση Μπερλουσκόνι εξαπέλυσαν αυτήν την εβδομάδα ανένδοτη εκστρατεία εναντίον των κεμπάπ και του “ξένου φαγητού” εν γένει: στη Λούκα, το δημοτικό συμβούλιο εξόρισε τα εστιατόρια που προσφέρουν ξένες κουζίνες πέραν των ορίων των αρχαίων τειχών της· ακολούθησαν η Λομβαρδία και το Μιλάνο. Η Λέγκα του Βορρά ανακοίνωσε ότι η εκστρατεία έχει στόχο “να προστατεύσει τις τοπικές σπεσιαλιτέ από τις ξένες κουζίνες”. Ο Λούκα Ζάια, υπουργός Γεωργίας—στέλεχος της Λέγκας από την περιοχή Βενέτο—εξήρε τις τοπικές αρχές για την πρωτοβουλία τους. “Τασσόμεθα υπέρ της παράδοσης και της υπεράσπισης του πολιτισμού μας”, σημείωσε, κι απαίτησε από τα εστιατόρια με ξένες κουζίνες στα οποία έχουν δοθεί άδειες λειτουργίας, “είτε σερβίρουν κεμπάπ, είτε σούσι, είτε κινέζικο”, να “σταματήσουν να εισάγουν κρέας και ψάρια από ποιος ξέρει πού” και να χρησιμοποιούν αποκλειστικά υλικά που παράγονται εγχωρίως. Ο Μεχμέτ Καρατούτ, ο οποίος έχει τέσσερα μαγαζιά με κεμπάπ στην πόλη, έσπευσε να διαβεβαιώσει ότι το κρέας του είναι 100% ιταλικό. Ερωτηθείς αν έχει φάει ποτέ κεμπάπ, ο Ζάια απάντησε “όχι—και προκαλώ οποιονδήποτε να αποδείξει το αντίθετο. Προτιμώ τα πιάτα της πατρίδας μου, του Βενέτο. Αρνούμαι να φάω ακόμη και ανανά”. Η εφημερίδα La Stampa τιτλοφόρησε φλεγματικά το πρωτοσέλιδο σχετικό της θέμα “Νέα Σταυροφορία της Λομβαρδίας εναντίον των Σαρακηνών”. Ο Ντάβιντε Μπόνι, δημοτικός σύμβουλος στο Μιλάνο εκλεγμένος με τη Λέγκα του Βορρά, ο οποίος τάσσεται αναφανδόν εναντίον της ανέγερσης ισλαμικών τεμενών στις Ιταλικές πόλεις, υπερθεμάτισε: τα κεμπαμπτζίδικα δουλεύουν ως αργά, σημείωσε, πράγμα που συνιστά αθέμιτο ανταγωνισμό. Από την πλευρά της, η κεντροαριστερά στη Λούκα εξερράγη, κατηγορώντας την κυβερνώσα το δήμο παράταξη ούτε λίγο ούτε πολύ για “γαστρονομική εθνική εκκαθάριση”. (Η Ιταλική κεντροαριστερά τελευταία δε νοιώθει πολύ καλά.)

Ο γνωστός Ιταλός σεφ Βιτόριο Καστελάνι εξέφρασε ενστάσεις από τεχνικής άποψης: “δεν υπάρχει κανένα πιάτο στη γη που να μην έχει προέλθει από την ανάμιξη τεχνικών, προϊόντων και γεύσεων από κουλτούρες που συναντήθηκαν και συνδυάστηκαν προϊόντος του χρόνου”. Ο Καστελάνι έκανε και μια όχι και τόσο γαστρονομική διαπίστωση με αφορμή την διαμάχη· η δυσανεξία και η ξενοφοβία, είπε, γιγαντώνονται στην Ιταλία. Η εκστρατεία εξ αλλου στρέφεται απευθείας εναντίον των μεταναστών εκείνων που κερδίζουν τα προς το ζην παρασκευάζοντας και διαθέτοντας φαγητό—που είναι εξαιρετικά δημοφιλές και φθηνό. 

Η Λέγκα ανακάλυψε λοιπόν άλλο ένα προνομιακό γήπεδο για να σκοράρει εθνικιστικούς πόντους. Τι κι αν η περίφημη τομάτα του Σαν Μαρζάνο, που αποτελεί τη βάση για πολλές Ιταλικές σάλτσες, εισήχθη στο Βασίλειο της Νάπολης από το Περού ως δώρο τον 18ο αιώνα; Τι κι αν το σπαγγέτι φέρεται να έφθασε για πρώτη φορά στα βασίλεια που αποτελούν σήμερα την Ιταλία από την Κίνα, όπου πιστεύεται ότι το ανακάλυψε ο Μάρκο Πόλο; Τι κι αν τα πορτοκάλια και τα λεμόνια καλλιεργήθηκαν για πρώτη φορά στον Αραβικό κόσμο; Για την Ιταλική άκρα δεξιά, αυτά είναι επουσιώδεις λεπτομέρειες. Ο Μάσιμο Ντι Γκράτσια, εκπρόσωπος της δημαρχίας στη Λούκα, διατείνεται ότι τα μέτρα στρέφονται εξ ίσου εναντίον φαστφουντάδικων όπως τα ΜακΝτόναλντς κι έχουν στόχο την προστασία των προϊόντων της Τοσκάνης. Ωστόσο και η δεξιά μοιάζει να διακατέχεται από μια ορισμένη σύγχυση όσον αφορά τους στόχους της. Η Γαλλική κουζίνα δεν έχει προγραφεί—πιθανώς κι εξ αιτίας της ιδεολογικής σύμπλευσης με το Σαρκοζύ. Αντίθετα, δεν είναι ακόμη σαφές αν η Σικελιάνικη κι η νοτιοϊταλική κουζίνα, που είναι επηρεασμένη από την Αραβική, θα τεθεί κι αυτή στο στόχαστρο. (Μην το πείτε στον ευαίσθητο συνιστολόγο Ρίνο αυτό.)

Ο Φιλίπο Καντελίζε, δημοτικός σύμβουλος στη Λούκα, επιχείρησε να προκαταλάβει το κλίμα όσον αφορά το νέο μέτωπο της μάχης: “το να μας κατηγορήσει κανείς για ρατσισμό θα είναι εξοργιστικό. Το μόνο που κάνουμε είναι να προστατεύουμε την πατρογονική μαγειρική τέχνη της πόλης”. Ωστόσο το κύμα ρατσιστικής βίας και η καλλιέργεια ατμόσφαιρας τρόμου σχετικά με την εγκληματικότητα “των ξένων” (στην πατρίδα της μαφίας, που έχει βάλει το χεράκι της σε όλα ετούτα) εντείνεται. Την εβδομάδα που πέρασε σημειώθηκαν διάφορες επιθέσεις εναντίον μεταναστών σε μπαρ και καταστήματα, μετά τη σύλληψη έξι Ρουμάνων που φέρονται ως ύποπτοι για τον ομαδικό βιασμό ενός κοριτσιού στην Γκουιντόνια, ένα προάστιο της Ρώμης.