Πατάτες.

400.000 τόνους πατάτες διένειμε δωρεάν η κυβέρνηση του κοσμαγάπητου Ιρανού προέδρου Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ στο πλαίσιο της προεκλογικής του εκστρατείας.

Από τα κάτω.

Στη χώρα που χαρακτηριζόταν άλλοτε “η Ελβετία της Λατινικής Αμερικής”, ο αριθμός των πολιτών που βρέθηκαν αντιμέτωποι με το φάσμα της ακραίας φτώχειας έφτασε το 34% το 2003, από το 15% το 1995. Σήμερα, 251.000 άνθρωποι, κατά συντηρητικούς υπολογισμούς, ζουν σε παραγκουπόλεις, με μέσο ηλικιακό όρο τα 21 έτη. Αριθμός τρομακτικός, αν ληφθεί υπ’ όψιν το γεγονός πως το σύνολο των πολιτών της γενέτειρας του Εδουάρδο Γαλεάνο δεν ξεπερνά τα 3,3 εκατομμύρια. Η κατάσταση βελτιώθηκε μόνο όταν οι ίδιοι ανέλαβαν την πρωτοβουλία. Επί των ημερών Βάσκες η κατάσταση μπορεί να αμβλύνθηκε, και το ποσοστό των φτωχών να μειώθηκε στο 21% του πληθυσμού, αλλά τα προβλήματα κάθε άλλο παρά ξεπεράστηκαν.

Θλίψη, δάκρυα και αίμα*.

Οι άνθρωποι που επέβαλαν διαδοχικές χούντες, εκτέλεσαν τον Κεν Σάρο Ουίουα, βασάνιζαν, βίαζαν κι εκτελούσαν ως τάγματα θανάτου των πετρελαϊκών εταιριών αμάχους και βομβάρδιζαν ανελέητα πόλεις για να τις “σώσουν” παρουσιάζουν μια νέα υπερπαραγωγή στο εξαθλιωμένο Δέλτα του Νίγηρα τις τελευταίες ημέρες: ο στρατός της Νιγηρίας, περί ου ο λόγος, σπέρνει θάνατο και καταστροφή σε δεκάδες χωριά στην περιοχή για την πάταξη του MEND και μικρότερων ενόπλων αντάρτικων ομάδων, αφού η “υπομονή” της κυβέρνησης και των αφανών αφεντικών της, των ΔΣ των πολυεθνικών πετρελαϊκών εταιριών, όσον αφορά την εξέγερση στην περιοχή “εξαντλήθηκε”.

Ο επικεφαλής του στρατού στην περιοχή συνταγματάρχης Ράμπε Αμπουμπακάρ διακήρυξε πως ασφαλώς “στόχος μας είναι [. . .] να απαλλαγούμε από τους κακοποιούς σε διάφορες κοινότητες στο Δέλτα”, προειδοποιώντας “τους αθώους” ότι αν θέλουν να “μην αντιμετωπίσουν προβλήματα”, πρέπει “να συνεργαστούν”. Ο συνταγματάρχης για κάποιο απέφυγε να αναφερθεί στο γιατί τουλάχιστον 500 άμαχοι είναι ήδη νεκροί: προφανώς θεωρεί ότι πρόκειται για κάτι αυτονόητο, εάν δεν “συνεργάστηκαν” αρκετά.

_______________

* Φέλα Κούτι (Olufela Olusegun Oludotun Ransome-Kuti, 1938–1997).

Άλλο ένα εποικοδομητικό λουτρό αίματος.

Εκτοπισμένοι Ταμίλ πρόσφυγες σε στρατόπεδο συγκέντρωσης του στρατού (φωτ.: rabbletv)

Η κυβέρνηση της Σρι Λάνκα υπό τον πρόεδρο Μαχίντα Ρατζαπάκσε πανηγυρίζει μια “ιστορική”, όχι μόνο για τη χώρα αλλά “και για όλο τον κόσμο”, το δίχως άλλο, “νίκη” επί του αντάρτικου μειονοτικού στρατού των Τίγρεων των Ταμίλ, που “τερμάτισε τρεις δεκαετίες τρομοκρατίας”, “απελευθερώνοντας” τη χώρα, κι η οποία, σύμφωνα με τον υπουργό Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Μαχίντα Σαμαρασίνγκε, “δεν συνοδεύτηκε από ένα λουτρό αίματος, όπως κάποιοι φοβούνταν”. Στην πραγματικότητα, καμμία από τις παραδοχές αυτές δεν έχει την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα, παρ’ όλο το εθνικιστικό παραλήρημα στο Κολόμπο για τη συντριπτική στρατιωτική ήττα και το “τέλος” των LTTE, η οποία συνοδεύτηκε από αναρίθμητα εγκλήματα πολέμου και μια σφαγή ανείπωτης αγριότητας τις τελευταίες εβδομάδες.

Το πρώτο και κύριο ψέμμα της κυβέρνησης είναι πως η ήττα των Τίγρεων συνεπάγεται ότι έπαψε να υπάρχει το βασικό γενεσιουργό αίτιο του πολέμου. Το ζήτημα των διακρίσεων σε βάρος της μειονότητας των Ταμίλ (και των μουσουλμάνων) προϋπήρξε της εμφύλιας σύρραξης, και η εξόντωση των ανταρτών και της ηγεσίας τους δε σηματοδοτεί κατ’ ανάγκη —για την ακρίβεια, δε σηματοδοτεί σε καμμιά περίπτωση— ότι το πολιτικό πρόβλημα (που έσπειρε, με τρομακτική επιτυχία, όπως σχεδόν σε όλες τις περιοχές από όπου αναγκάστηκε να αποχωρήσει, η Βρετανική αυτοκρατορία) λύθηκε. Το δεύτερο ψέμμα αφορά τη φύση της σύγκρουσης, καθώς ο μειονοτικός στρατός κάθε άλλο παρά υπήρξε ο μόνος που άσκησε τακτικές “τρομοκρατίας”: ο στρατός κι οι υπηρεσίες ασφαλείας της Σρι Λάνκα επιδόθηκαν σε επανειλημμένους βομβαρδισμούς νοσοκομείων με βαρύ πυροβολικό, δολοφονίες παιδιών, και διεξήγαγαν μια εκστρατεία “εξαφανίσεων” πολιτών που φέρονταν να είναι “συμπαθούντες” προς το αντάρτικο. Αλλά, όπως παρατήρησε και ο πολύπειρος Τζων Πίλτζερ, η υιοθέτηση της φρασεολογίας του λεγόμενου “πολέμου κατά της τρομοκρατίας” ήταν ο εγγυημένος τρόπος ευγράμμισης και σύμπλευσης με την Ουάσινγκτον. Το τρίτο ψέμμα είναι και το πιο θρασύ: όχι μόνο υπήρξε λουτρό αίματος στην εμπόλεμη ζώνη με θύματα κυρίως άμαχους, αλλά επιπλέον ήταν ένα από τα χειρότερα των τελευταίων δεκαετιών. Σύμφωνα με στοιχεία που συνέλεξε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, τουλάχιστον 7.000 άμαχοι σκοτώθηκαν και 16.700 τραυματίστηκαν από την 20ή Ιανουαρίου έως την 7η Μαΐου 2009. Άλλοι 1.000 σκοτώθηκαν, πολλοί εξ αυτών από τις οβίδες του στρατού, την επόμενη εβδομάδα και άγνωστος αριθμός τις τελευταίες ημέρες, με μεγάλο ποσοστό των θυμάτων μέσα στην ανακηρυγμένη από τον ίδιο το στρατό “αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη”. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο το εάν ο ΟΗΕ ή κάποιος άλλος θα αρχίσει έρευνα για τα εγκλήματα πολέμου που αποδόθηκαν, με τη συνήθη ρητορεία ίσων αποστάσεων, “και στις δύο εμπόλεμες πλευρές”, πάντως, αν κρίνει κανείς από τις “κυρώσεις” που φερόταν να “μελετά”, αλλά δεν επέβαλε ποτέ, η διεθνής κοινότητα, μάλλον για λόγια του αέρα πρόκειται. Η εκτέλεση των ανώτατων στελεχών των Τίγρεων, περιλαμβανομένου και του ηγέτη τους, Βελουπιλάι Πραμπακαράν, είναι εξαιρετικά “βολική”: οι νεκροί δεν μπορούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, κι έτσι το σύνολο των εγκλημάτων που διεξήχθησαν στη σύρραξη μπορεί να αποδοθεί σ’ αυτούς χωρίς αντίλογο, πιθανώς με μια δόση συνένοχης μουρμούρας από μέρους του Συμβουλίου Ασφαλείας.

[Παρενθετικά, αξίζει να σημειωθεί ο διακριτικά επαινετικός τόνος ενός άρθρου μιας υπεράνω υποψίας ελληνικής εφημερίδας για τις άοκνες προσπάθειες του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών να πείσει την διεθνή κοινότητα να αναλάβει δράση: το Λονδίνο όχι μόνο δημιούργησε και τροφοδότησε το πρόβλημα ιστορικά, αλλά εξόπλισε ενθουσιωδώς το στρατό της πρώην αποικίας του για το μακελλειό—οι πωλήσεις βρετανικών όπλων προς τη Σρι Λάνκα αυξήθηκαν κατά τουλάχιστον 60% το 2008.]

Όσο για τους εκτοπισμένους της κρίσης, που κατά εκτιμήσεις φθάνουν το μισό εκατομμύριο, εγκλείονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (και πάλι βολικά απόντων των μέσων ενημέρωσης, που αποτέλεσαν στόχο της κυβέρνησης καθ’ όλη την διάρκεια του πολέμου).

Are you tuning in?

Η δημοτική αρχή της Νέας Υόρκης υπό το ζάπλουτο επιχειρηματία Μάικλ Μπλούμπεργκ αξιώνει από τις 9.000 οικογένειες που ζουν στα δημοτικά κέντρα στέγασης αστέγων ενοίκιο.

Υπάρχουν και καλές ειδήσεις.

Βραβείο Polar απονεμήθηκε στο Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου.

Χλωρά, ξερά κ.λπ.

“Δεν είδαμε κανέναν Ταλιμπάν, είναι πάνω στα βουνά, αλλά ο στρατός ισοπεδώνει τα χωριά μας”.

Μοχάμαντ, ετών 45, πρόσφυγας.

Μη-είδηση.

Ένα από τα πιο διαδεδομένα αποφυλλωτικά και ζιζανιοκτόνα παγκοσμίως, 200 εκατ. λίτρα του οποίου διασπείρονται κάθε χρόνο στην Αργεντινή με αεροψεκασμούς, για να “προστατεύεται” το βασικό εξαγωγικό προϊόν της χώρας, η σόγια —οι καλλιέργειες της οποίας καλύπτουν το 50% των καλλιεργήσιμων εδαφών της— ενοχοποιείται, σύμφωνα με έρευνα του μοριακού εμβρυολόγου Αντρές Καράσκο του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες, για “μόνιμες, συστηματικές και θανάσιμες” βλάβες σε βρέφη. Πρόκειται για το glyphosate, γνωστό με το εμπορικό όνομα Roundup. Παραγωγός του, ποια άλλη, η Monsanto.

Λογικό, ως εκ τούτου, το ότι για τα Δυτικά μέσα ενημέρωσης, το θέμα δεν υφίσταται.

Μακριά.

Άλλοι πάνε,

άλλοι έρχονται.

Τίτλοι τέλους:

Κατά κανόνα, σ’ αυτόν το σκατόκοσμο η ευαισθησία έχει συνήθως στομωμένη κόψη. Είναι αλήθεια ότι πεθαίνουν υπερβολικά πολλοί άνθρωποι, όμως [. . .] είναι μακριά. Γίνεται πόλεμος. Ζούμε τον απόηχο. Ο απόηχος δεν έχει κόψη, δεν ματώνει. Οι απόηχοι ταξιδεύουν με την αριθμολογία, οι νεκροί είναι ποσότητες.

PIT II