Bienvenidos a Honduras

Παρασκευή 24 Ιούλη. Σχεδόν ένα μήνα μετά την απαγωγή του και τη βίαιη απέλασή του από τη χώρα στις 28 Ιουνίου φτάνει στο Λας Μάνος, το συνοριακό πέρασμα μεταξύ της Νικαράγουας και της Ονδούρας. Αρχίζει τις συνεντεύξεις. Μετά από λίγο σηκώνει την αλυσίδα που χωρίζει τις δύο χώρες, εισέρχεται στο έδαφος της Ονδούρας. Αρχίζει να περπατά. Οι στρατιώτες κάνουν πίσω. Στέκεται κάτω από την ταμπέλα που «καλωσορίζει» τους επισκέπτες στη χώρα. Bienvenidos a Honduras. 28 λεπτά αργότερα επιστρέφει πίσω στο έδαφος της Νικαράγουας. Παραμένει εκεί μέχρι νεωτέρας.

Η πολεμική έχει αρχίσει. Ο Μελ «έχει επιδοθεί σε επικοινωνιακό σώου», «είναι τσίρκο», «παίζει με το λαό», «θα έπρεπε να προχωρήσει με όλες τις συνέπειες», «αποτελεί το alter ego των Γκοριλέτι» και πολλά άλλα ωραία. Ενδεχομένως βάσιμα, ίσως ακόμη και ορθά.  Η αλήθεια είναι ότι κάτι θετικό για το Μελ δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μας. Ακόμη και από τους διαδηλωτές που τα ΜΜΕ τους παρουσιάζουν μονίμως ως «οπαδούς».

Δύσκολο εξάλλου. Ο Σελάγια δεν ανήκει τη «ροζ παλίρροια» της Λατινικής Αμερικής. Προέκυψε. Πιθανότατα λόγω των συντριπτικών αλλαγών* που έχουν συντελεστεί στη χώρα του και στην ευρύτερη περιοχή και των αδιεξόδων, κυρίως οικονομικών. Μέχρι στιγμής, οι αντιφάσεις και οι παλινδρομήσεις είναι το κύριο χαρακτηριστικό του.  Η αγωνιστικότητά του εξαντλείται σε ρητορικές κορώνες. Ακόμη και η εικόνα του με το παχύ μουστάκι και το καουμπόικο καπέλο φαντάζει σουρεάλ, τουλάχιστον για εμάς εδώ στην Ευρώπη.

Όμως αυτή η σουρεάλ εικόνα είναι ενδεικτική του «στυλ» της παλαιάς αστικής τάξης την οποία εκπροσωπεί, τους  μεγάλους γαιοκτήμονες. Αστικής τάξης που σταδιακά περιθωροποιήθηκε οικονομικά, κοινωνικά ενδεχομένως και πολιτικά τις τελευταίες δύο δεκαετίες από τη νέα αναδυόμενη ολογαρχία, της οποίας η βασική ενασχόληση είναι οι επιχειρήσεις «νέου τύπου», που απαιτούν ελάχιστες υποδομές και κεφάλαιο, που βασίζονται στην εντατικοποίηση της εργασίας και προϋποθέτουν ανοιχτά σύνορα, όπως οι μακιλαδόρας, οι τηλεπικοινωνίες και όχι μόνο. Δεν είναι πρωτόγνωρο, μάλλον συνηθισμένο όταν συντελούνται τόσο ριζικές αλλαγές στην πολιτική/κοινωνική/οικονομική βάση της χώρας.  Ούτε είναι πρωτόγνωρο το γεγονός ότι μέρος της αστικής τάξης θα ριζοσπαστικοποιηθεί. Η πρόσφατη ιστορία βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων, από την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Αργεντινή, την Κούβα έως σήμερα στην Ονδούρα.

Ο Μελ λοιπόν συνεχίζει τη διαδρομή της ριζοσπαστικοποίησης εν πολλοίς «εξ ανάγκης».

«Εξ ανάγκης» λόγω της σύγκρουσής του με το φυσικό του χώρο πολιτικά εξ αιτίας των «προοδευτικών επιλογών του ως πρόεδρος».

«Εξ ανάγκης» λόγω του δοκιμασμένου επί Αριστίντ αλλά και Ούγο Τσάβες τρόπου ανατροπής του.

«Εξ ανάγκης» λόγω των χαμένων ψευδαισθήσεων για την «αλλαγή στις ΗΠΑ». Τις ΗΠΑ όπου τίποτα δεν έχει αλλάξει εδώ και σχεδόν ένα αιώνα, ασχέτως εάν ήταν Δημοκρατικοί ή Ρεπουμπλικανοί στο Λευκό Οίκο: στρατιωτικές επεμβάσεις, επεμβάσεις με πραξικοπήματα, επιτυχημένα και αποτυχημένα, «βελούδινα» και μη, πραξικοπήματα, πολιτικές δολοφονίες, τάγματα θανάτου… ασχέτως βέβαια εάν κάποιες μέθοδοι εκσυγχρονίστηκαν υιοθετώντας το δόγμα «smart power».

«Εξ ανάγκης» λοιπόν έστω και με δειλά βήματα διήνυσε αυτά τα λίγα μέτρα εντός του εδάφους της Ονδούρας ανακτώντας, εν μέρει, την πρωτοβουλία των κινήσεων και μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από τις διαπραγματεύσεις στο Σαν Χοσέ στην εν εξελίξει εξέγερση.

«Εξ ανάγκης» παραμένει εκεί και πλέον ακόμη και σε λεκτικό επίπεδο αρνείται τη «διαμεσολάβηση» των ΗΠΑ είτε με διαπραγματεύσεις μέσω Αρίας είτε απευθείας από την Ουάσινγκτον.

Μπορεί τα κίνητρα για την παραμονή του στο Λας Μάνος και τη δεδηλωμένη προθεσή του να μπεί μαζί με χιλιάδες ανθρώπους μέσα σην Ονδούρα να είναι «σκοτεινά» ή «εγωιστικά». Δεν πρόκειται να κάνουμε δίκη προθέσεων.

Διότι απλούστατα είναι χιλιάδες αυτοί και αυτές που ρισκάρουν και τη ζωή τους ακόμη εδώ και ένα μήνα, όχι για την επιστροφή του τόσο, όσο για την προώθηση αυτών των αλλαγών που ευαγγελίζεται, για την ανάγκη αλλαγής πλεύσης της χώρας. Γιατί ο λαός της Ονδούρας «θα γράψει την τελευταία λέξη» όπως είπε και ο Φιντέλ Κάστρο και δυστυχώς ή ευτυχώς ή οτιδήποτε άλλο ο Μελ είναι ο άνθρωπος κλειδί, όπως έχουν διαμορφωθεί οι εξελίξεις και ενδεχομένως θα κρίνει και την έκβαση αυτής της αναμέτρησης. Τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον.

Λέμε για το άμεσο μέλλον διότι αυτό που συντελείται στην Ονδούρα είναι μια πρωτόγνωρη λαϊκή κινητοποίηση, που συνεπάγεται τρομακτικές πολιτικές ζυμώσεις σε όλο το πολιτικό σκηνικό (ήδη υπάρχουν συζητήσεις για την δημιουργία ενιαίου κόμματος με βουλευτές του Φιλελεύθερου κόμματος, του UD και δυνάμεων που συμμετέχουν στο Μέτωπο), και δεδομένων των συσχετισμών στη Λατινική Αμερική είναι σχεδόν βέβαιο ότι ανεξαρτήτως της έκβασης της εξελισσόμενης μάχης, θα έχει συνέχεια: ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει.

____________________

* Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, οι πέντε χώρες που συνιστούν την Κεντρική Αμερική εισήλθαν σε μία μακρά περίοδο ριζικών και καταλυτικών αλλαγών όσον αφορά την οικονομική και κοινωνική τους δομή: η αγροτική παραγωγή παύει να είναι θεμέλιος λίθος των οικονομιών τους, ενώ ο στρατός από κυρίαρχος πρωταγωνιστής των πολιτικών εξελίξεων από την εποχή της αποαποικιοποίησης περνά σταδιακά στο περιθώριο, χωρίς όμως να χάνει εντελώς την εξουσία του. Σε διάστημα μόλις μερικών ετών έχουμε κοινωνικές ανακατατάξεις εξαιτίας της σχετικής περιθωριοποίησης της μέχρι τότε εθνικής οικονομικής ελίτ η ευμάρεια της οποίας στηριζόταν αποκλειστικά στην γεωργική παραγωγή, τον υπερκερασμό της από μία νέα ελίτ, η οποία είχε επιδοθεί σε επιχειρηματικές δραστηριότητες που είχαν αποκτήσει μείζονα σημασία καθώς αποτελούσαν πλέον το βασικό πυλώνα της οικονομικής δραστηριότητας και των εξαγωγών όπως την παραβιομηχανία (βιομηχανίες ή βιοτεχνίες συναρμολόγησης- maquiladoras). Την ίδια στιγμή από εξαγωγικές γεωργικές χώρες έγιναν χώρες εξαρτημένες από τις εισαγωγές τροφίμων και άλλων βασικών ειδών ενώ μεγάλο μέρος της οικονομίας της στηριζόταν στα εμβάσματα που έστελναν τα εκατομμύρια των μεταναστών, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων βρίσκονταν στα Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο οικονομικός μετασχηματισμός σήμανε παράλληλα και την σχεδόν ολοκληρωτική σύνδεση και αλληλοεξάρτηση των περιφερειακών ελίτ σε μία κλίμακα χωρίς προηγούμενο. Η τάση προς τις οικονομίες ή καλύτερα αγορές που «δεν γνωρίζουν σύνορα»  ισχυροποιήθηκε ακόμη περισσότερο από διμερείς ή και πολυμερείς συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου και την Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου για την Κεντρική Αμερική- CAFTA  αποτέλεσαν το βασικό στοιχείο ενίσχυσης και εγκαθίδρυσης των νέων ολιγαρχιών καθώς οι επενδύσεις και η συνεργασία σε περιφερειακό επίπεδο ήταν αναγκαία συνθήκη και μεταβλήθηκαν σταδιακά σε θεσμό για το κεφάλαιο που δραστηριοποιείτο στην Κεντρική Αμερική.

Ο μετασχηματισμός αυτός όπως είναι απολύτως φυσιολογικό έχει επιπτώσεις και στην πολιτική. Παρατηρείται λοιπόν μία συνεχώς διευρυνόμενη τάση οι οικονομικοί παράγοντες της περιοχής να επιχειρούν να καθορίσουν τις πολιτικές ηγεσίες όλων των χωρών. Το παράδειγμα του Ελ Σαλβαδόρ είναι ίσως το πλέον χαρακτηριστικό όπου ο υποψήφιος του FMLN για δύο συνεχόμενες προεδρικές ενόσω ήταν ο επικρατέστερος και μεγάλη διαφορά έχανε τελικά αναμετρήσεις (2001 ο Φακούντο Γκουαρδάδο έχασε από τον Φρανσίσκο Φλόρες Πέρες και ο ηγέτης του FMLN Σαφίκ Αντάλ από τον Αντόνιο Σάκα) μεσούντων καταγγελιών για νοθεία αλλά και μεταφορά ψηφοφόρων από γειτονικές χώρες, όπως τη Γουατεμάλα και την Ονδούρα. Έχει πλέον καταστεί σαφές ότι η ενίσχυση και επέμβαση από το περιφερειακό κεφάλαιο αυτή ήταν δεδομένη προκειμένου να αποτραπεί το ενδεχόμενο εκλογής ενός μη αρεστού προέδρου. Αναλόγως έχουμε την στήριξη και χρηματοδότηση του συντηρητικού υποψήφιου στις εκλογές του 2001 στην Κόστα Ρίκα, την άμεση ανάμειξη επιχειρηματιών από το Ελ Σαλβαδόρ για την επικράτηση του Ρικάρντο Ροδόλφο Μαδούρο Χόεστ στην Ονδούρα το 2001 και την ανάμειξη επιχερειματιών της Ονδούρας και του Ελ Σαλβαδόρ στην επικράτηση του Όσκαρ Μπέργκερ Περδόμο στην Γουατεμάλα.

Η παρέμβασή τους στις εξελίξεις στην Ονδούρα και κυρίως η αποκαλυπτική στήριξή τους στους Γκοριλέτι είναι ενδεικτική. Είτε με τις δηλώσεις του ηγέτη της αντιπολίτευσης στη Νικαράγουα, Εντουάρδο Μοντεαλέγκρε που χαρακτήρισε τον Μελ και τους διαδηλωτές «τρομοκράτες» και ζήτησε να απελαθούν από τη χώρα γιατί θέτουν σε κίνδυνο την “ασφάλειά” της. Είτε πολύ περισσότερο με τη «πρόσληψη» του Λάνυ Ντέϊβις και άλλων Clintonites εκ μέρους της CEAL, του Επιχειρηματικού Επιμελητηρίου της Λατινικής Αμερικής, για την προώθηση των πραξικοπηματιών στους κρίσιμους κύκλους άσκησης πολιτικής και εξουσίας στην Ουάσινγκτον.

Δώστε κάτι.

“Παίξτε κι ένα tango, να σύρει το χορό ο Λινέρα”.

Στο τραγούδι απόψε μαζί μας, ο Ούγο Τσάβες και o Ραφαέλ Κορέα (h/t: Sabina Becker).

Νόμος και τάξη (πάλι).

Όποιος αστειεύεται σε βάρος του προέδρου Άσιφ Ζαρντάρι μέσω σύντομων γραπτών μηνυμάτων, ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή ιστολογίου αντιμετωπίζει ποινή κάθειρξης 14 ετών στο Πακιστάν.

Επιχείρηση “Ατιμώρητο Μολύβι”.

Εν είδει επεξήγησης, η κρατική τρομοκρατία παράγει τρομοκράτες: σπέρνει μίσος και θερίζει άλλοθι.

*

Όλα δείχνουν ότι αυτή η σφαγή στη Γάζα, που σύμφωνα με τους θύτες θέλει να τελειώνει με τους τρομοκράτες, θα καταφέρει να τους πολλαπλασιάσει.

*

Από το 1948, οι Παλαιστίνιοι ζουν καταδικασμένοι σε αιώνιο εξευτελισμό. Δεν μπορούν ούτε να αναπνεύσουν χωρίς άδεια. Απώλεσαν την πατρίδα τους, τη γη τους, το νερό, την ελευθερία τους, ό,τι ήταν δικό τους. Στερούνται έως και του δικαιώματός τους να εκλέξουν αυτούς που θα τους κυβερνήσουν. Όταν ψηφίσουν αυτούς που δεν πρέπει, τιμωρούνται. Η Γάζα τιμωρείται. Έχει μετατραπεί σε μια ποντικοπαγίδα χωρίς διαφυγή από τότε που η Χαμάς κέρδισε με διαφανείς διαδικασίες τις εκλογές του 2006. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί στο Σαλβαδόρ το 1932, όταν το Κομμουνιστικό Κόμμα θριάμβευσε στις εκλογές. Λουσμένοι στο αίμα, οι Σαλβαδορένιοι ξέπλυναν τα κρίματα της κακής τους διαγωγής και από τότε έζησαν υπό τον ζυγό στρατιωτικών δικτατορικών καθεστώτων.

*

Είναι παιδιά της ανημπόριας οι πύραυλοι οικιακής κατασκευής που οι μαχητές της Χαμάς, εγκλωβισμένοι στη Γάζα, εκτοξεύουν, σημαδεύοντας αδέξια, προς τη γη που υπήρξε παλαιστινιακή και που η ισραηλινή κατοχή σφετερίστηκε. Και η απελπισία, στο χείλος της αυτοκτονικής παράνοιας, είναι η μητέρα των τσαμπουκαλίδικων απειλητικών κραυγών που αρνούνται το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ, κραυγών χωρίς κανένα αποτέλεσμα, τη στιγμή που η άκρως αποτελεσματική γενοκτονία αρνείται, εδώ και χρόνια, το δικαίωμα ύπαρξης παλαιστινιακού κράτους.

Απομένει πια λίγη Παλαιστίνη. Βήμα το βήμα, το Ισραήλ τη σβήνει από το χάρτη. Οι έποικοι εισβάλλουν, και πίσω τους οι στρατιώτες διορθώνουν τα σύνορα. Οι σφαίρες καθαγιάζουν την εκκένωση και την μεταμφιέζουν σε νόμιμη άμυνα.

*

Δεν υπάρχει επιθετικός πόλεμος που να μην αυτοαποκαλείται “αμυντικός”. Ο Χίτλερ εισέβαλε στην Πολωνία για να αποφύγει την εισβολή της Πολωνίας στη Γερμανία. Ο Μπους εισέβαλε στο Ιράκ για να αποτρέψει το Ιράκ να εισβάλλει στον πλανήτη. Σε κάθε έναν από τους αμυντικούς του πολέμους, το Ισραήλ τρώει κι ένα κομμάτι της Παλαιστίνης, και τα γεύματα συνεχίζονται. Η καταπάτηση επικυρώνεται μέσω των τίτλων ιδιοκτησίας που η Βίβλος παραδίδει σε αντάλλαγμα για τα δυο χιλιάδες χρόνια καταδίωξης που υπέστη ο εβραϊκός λαός και για τον πανικό που δημιουργούν οι υπό στενή παρακολούθηση παλαιστίνιοι.

*

Το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα που δε συμμορφώνεται ποτέ με τις συστάσεις ή τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, η χώρα που ποτέ δε σέβεται τις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων, η χώρα που μέμφεται τους νόμους του διεθνούς δικαίου, και είναι επίσης η μόνη χώρα που έχει νομιμοποιήσει το βασανισμό των ομήρων.

*

Ποιος της εκχώρησε το δικαίωμα να άρει όλα τα δικαιώματα; Από πού προκύπτει αυτό το πλεονέκτημα της ατιμωρησίας, η απουσία κυρώσεων υπό το καθεστώς της οποίας το Ισραήλ πραγματοποιεί τη σφαγή στη Γάζα; Η ισπανική κυβέρνηση δε θα μπορούσε να βομβαρδίσει ατιμωρητί τη Χώρα των Βάσκων για να τελειώνει με την ETA, ούτε η βρετανική κυβέρνηση θα μπορούσε να σαρώσει την Ιρλανδία για να εξολοθρεύσει τον IRA. Μήπως η τραγωδία του Ολοκαυτώματος συνοδεύεται από μια βούλα αιώνιας ατιμωρησίας; Ή μήπως όλο αυτό το πράσινο φως προέρχεται από τον παγκόσμιο δερβέναγα που βρίσκει στο Ισραήλ τον πιο υπάκουο ακόλουθό του;

*

Ο Ισραηλινός στρατός,ο πιο σύγχρονος και εξεζητημένος στον κόσμο, ξέρει ποιον σκοτώνει. Δεν σκοτώνει από λάθος. Σκοτώνει από τρόμο. Τα θύματα μεταξύ των αμάχων βαφτίζονται παράπλευρες απώλειες, κατά το λεξικό άλλων αυτοκρατορικών πολέμων. Στη Γάζα, σε κάθε δέκα παράπλευρες απώλειες, οι τρεις είναι παιδιά. Και ανέρχονται σε χιλιάδες οι ακρωτηριασμένοι, θύματα της τεχνολογίας του ανθρώπινου ξεκοκαλίσματος, που η στρατιωτική βιομηχανία δοκιμάζει με επιτυχία σ’ αυτήν την επιχείρηση εθνικής κάθαρσης.

*

Κι όπως πάντα, πάντα τα ίδια: εκατό προς ένας. Για κάθε εκατό Παλαιστίνιους νεκρούς, ένας Ισραηλινός.

*

Επικίνδυνοι άνθρωποι, προειδοποιεί ο άλλος βομβαρδισμός, αυτός των μέσων μαζικής χειραγώγησης, που μας προτρέπουν να πιστέψουμε ότι μια ισραηλινή ζωή αξίζει όσο εκατό παλαιστινιακές. . . Και αυτά τα μέσα μας καλούν επίσης να πιστέψουμε ότι είναι ανθρωπιστικού χαρακτήρα οι διακόσιες ατομικές βόμβες του Ισραήλ, και ότι μια πυρηνική δύναμη, που ονομάζεται Ιράν, ήταν αυτή που ισοπέδωσε τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

*

Η επονομαζόμενη “διεθνής κοινότητα” υπάρχει;

*

Είναι κάτι περισσότερο από μια λέσχη εμπόρων, τραπεζιτών και πολεμάρχων; Είναι κάτι περισσότερο από το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο που υιοθετούν οι ΗΠΑ όταν παίζουν θέατρο;

*

Μπροστά στην τραγωδία της Γάζας, η παγκόσμια υποκρισία λάμπει για μια ακόμη φορά. Όπως πάντα, η αδιαφορία, οι κενές ομιλίες, οι τρύπιες δηλώσεις, οι βαρύγδουπες καταγγελίες, οι αμφίρροπες θέσεις, απονέμουν φόρο τιμής στην ιερή ατιμωρησία.

*

Μπροστά στην τραγωδία της Γάζας, οι αραβικές χώρες νίπτουν τας χείρας τους. Όπως πάντα. Και, όπως πάντα, οι ευρωπαϊκές χώρες τρίβουν τα χέρια τους.

*

Η γηραιά Ευρώπη, τόσο επιδέξια σε ομορφιά και διαστροφή, χύνει κάνα-δυο δάκρυα, ενώ στα κρυφά χαιρετίζει αυτήν την εξαιρετική ζαριά. Γιατί το κυνήγι των Εβραίων υπήρξε ανέκαθεν ευρωπαϊκή συνήθεια, αλλά εδώ και μισό αιώνα αυτό το ιστορικό χρέος το πληρώνουν οι Παλαιστίνιοι, που είναι επίσης Σημίτες και ποτέ δεν ήταν ούτε είναι αντισημίτες. Αυτοί πληρώνουν, με αίμα τοις μετρητοίς, το λογαριασμό ενός άλλου.

*

(Αυτό το άρθρο αφιερώνεται στους Εβραίους φίλους μου που δολοφονήθηκαν από τις λατινοαμερικάνικες δικτατορίες στις οποίες το Ισραήλ παρείχε στήριξη.)

του Εδουάρδο Γαλεάνο

Μετάφραση: Άννα Θεοδωρίδου

Από την Αλάνα, τ. 10, Μάιος 2009, σσ. 3-4.

Αντίστροφη μέτρηση

O Micheleti δεν είναι πρόεδρός μου. Υπογραφή: ο λαός

Δεν νομίζω ότι έχει αποφύγει κανείς να παρακολουθήσει κάποια ταινία δράσης όπου οι «ήρωες» με αγωνία προσπαθούν να εξουδετερώσουν μία βόμβα. «Μην κόψεις το κόκκινο καλώδιο» είναι η ατάκα σήμα κατατεθέν των προσπαθειών των ηρώων να αφοπλίσουν την βόμβα ενόσω τα δευτερόλεπτα λιγοστεύουν, αποσυνδέοντας τα καλώδια με τη σωστή σειρά ώστε να αποφύγουν να ανατινάξουν ολόκληρη την πόλη…

Κάπως έτσι έχει διαμορφωθεί η κατάσταση σήμερα στην Ονδούρα καθώς οι ώρες ως την επιστροφή (;) του Μανουέλ Σελάγια λιγοστεύουν. Από την επιστροφή ή όχι θα κριθούν πολλά, όχι μόνο για την Ονδούρα και την Κεντρική Αμερική αλλά και για την ευρύτερη περιοχή.

Με βάση τα δεδομένα μέχρι στιγμής τέσσερις είναι οι πιθανές εκδοχές:

1. Ο Σελάγια τελικά αποφασίζει να μην επιστρέψει –προφανώς μετά από συμφωνία με το μεγάλο αφεντικό της περιοχής—, κα γίνεται ένας περιπλανώμενος πρόεδρος μέχρι τη λήξη της θητείας του, το Γενάρη του 2010,. Μετά βρίσκει καταφύγιο σε κάποια άλλη χώρα και είναι άλλος ένας εξόριστος, πρώην, ανατραπέντας πρόεδρος, όπως ο πρώην πρόέδρος της Αϊτής Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ, μετά την «απαγωγή» του, το Φλεβάρη του 2004.  Στην περίπτωση αυτή ουδείς θα νοιάζεται για τους «τίτλους» του Σελάγια, αλλά για το λουτρό αίματος που θα ακολουθήσει. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, που σχεδόν μία εβδομάδα βρίσκονται στους δρόμους, διακινδυνεύοντας τη ζωή τους, υπερασπιζόμενοι τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο και κυρίως την διαδικασία που προσπάθησε να προωθήσει, θα γίνουν βορά των πραξικοπηματιών και κυρίως του Μπίλυ Χόγια και των ταγμάτων θανάτου του… Εκατομμύρια άλλοι, οι φτωχοδιάβολοι που ίσως δεν τόλμησαν μέχρι σήμερα να αντιδράσουν, να στηρίξουν ή να πιστέψουν απλώς θα απογοητευτούν και όλα θα φτάσουν πάλι στο σημείο μηδέν. Αυτά όσον αφορά στην ίδια την Ονδούρα. Εντούτοις, η συνθηκολόγηση αυτή θα σημάνει την νομιμοποίηση των Γκοριλέτι. Συνεπώς ανοίγει η «πόρτα» και για άλλες χώρες καθώς πλέον όλοι οι νόμιμα εκλεγμένοι πρόεδροι της Λατινικής Αμερικής που «ενοχλούν» τίθενται υπό αμφισβήτηση. Ήδη η αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα προετοιμάζεται, το σκηνικό στήνεται και στη Νικαράγουα με τις «καταγγελίες» περί νοθείας του αποτελέσματος των δημοτικών εκλογών και στη Βολιβία τα μαχαίρια βγαίνουν για τα καλά αυτομάτως…
2. Ο Σελάγια επιστρέφει και συλλαμβάνεται. Η σύλληψη θα σημάνει ουσιαστικά εμφύλιο πόλεμο στην Ονδούρα. Στην περίπτωση δε που συνοδεύεται από αρχηγούς κρατών και επικεφαλείς Κοινοβουλίων, νομπελίστες κ.ά., όπως έχει ανακοινωθεί μέχρι σήμερα ώστε να σχηματιστεί ένας “κλοιός ασφαλείας”, η σύλληψη αυτή δεν πρόκειται να είναι «εύκολη», ενδεχομένως θα είναι και αιματηρή, ενώ θα σημάνει την εμπλοκή άλλων χωρών και μάλιστα νομίμως.  Σύμφωνα με πληροφορίες η Ριγκομπέρτα Μεντσού είναι ήδη στην Ονδούρα ενώ και οι Γκοριλέτι «ετοιμάζουν» όπως δηλώνουν 25.000 κόσμο –προφανώς και ενόπλους—, εκτός του στρατού της αστυνομίας,  ώστε οι εισαγγελείς να μπορέσουν να εκτελέσουν το ένταλμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Χοσέ Μιγκέλ Ινσούλσα  έφτασε την Παρασκευή με αεροσκάφος της πολεμικής αεροπορίας της Βραζιλίας στην στρατιωτική βάση της Τεγκουσιγκάλπα Ερνάν Ακόστα Μεχία όπου τον περίμενε ειδική ομάδα της αστυνομίας και εισαγγελείς με το ένταλμα σύλληψης ανά χείρας για την περίπτωση που γυρνούσε και ο Σελάγια μαζί του…
3. Ο Σελάγια να επιστρέψει και να μην συλληφθεί. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρξει «αιφνιδιασμός». Να επιστρέψει είτε από αέρος –εξαιρετικά δύσκολο— είτε να εισέλθει στη χώρα οδικώς, από κάποια γειτονική χώρα. Αναγκαιότητα για να μην συλληφθεί, η προστασία του από χιλιάδες διαδηλωτές –κάτι που μάλλον πρέπει να θεωρείται δεδομένο— και ενδεχομένως από κάποιες μονάδες του στρατού που θα δηλώσουν πίστη στον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο. Ίσως, εάν υπάρξει μεγάλη λαϊκή στήριξη, θα υπάρξει η αναγκαία ανταρσία τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων. Στην περίπτωση που ο Σελάγια κατορθώσει να μην συλληφθεί τοτε οι ώρες των «πραξικοπηματιών» θα είναι λίγες και μάλλον αυτοί, πλέον, θα ψάχνουν να βρουν πού θα καταφύγουν. Οι συνήθεις προορισμοί: Μαϊάμι και εσχάτως Περού. Η ανατροπή του πραξικοπήματος με αυτόν τον τρόπο θα είναι σημείο καμπής, παρά το γεγονός ότι η κατάσταση στην Ονδούρα θα είναι πολύ δύσκολη εσωτερικά, καθώς θα πρόκειται για νίκη όλων των χωρών που προωτοστάτησαν σε διπλωματικό επίπεδο στην καταδίκη, στην απομόνωση και στην ανατροπή τελικά του πραξικοπήματος. Θα είναι σαφές μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι το σκοτεινό παρελθόν είναι οριστικά παρελθόν.
4. Οι Γκοριλέτι τελικά να αποφασίσουν την τελευταία στιγμή να εγκαταλείψουν την εξουσία. Δεν πρόκειται να το κάνουν εξ αιτίας των πιέσεων του ΟΑΕ, ούτε του ΟΗΕ, ούτε οποιουδήποτε άλλου, αλλά εάν υπάρξουν ανυπέρβλητες εσωτερικές έριδες και διαφωνίες, ειδικά εάν οι ΗΠΑ τελικά εξαναγκαστούν να κάνουν την κίνηση και προχωρήσουν τελικά σε διακοπή της βοήθειας. Κλειδί σε αυτή την περίπτωση είναι ο στρατός, που ναι μεν δηλώνει «πιστός στα ιδεώδη», όμως καθώς ουδένα από τα στελέχη του προέρχεται από οικονομικές ελίτ αλλά από τη μεγάλη μάζα των φτωχών της Ονδούρας τελικά θα «υπακούσει» σε αυτούς από τους οποίους εξαρτάται η επιβίωσή του: τις ΗΠΑ.

Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα είναι ο μεγάλος χαμένος, όπως είναι σήμερα η διάταξη των δυνάμεων στη σκακιέρα, καθώς εάν φανεί ότι στηρίζει τους πραξικοπηματίες αυτό θα σημάνει πλήρη απομόνωσή της από τη Λατινική Αμερική, χώρο εξαιρετικά ζωτικό για την επιβίωση της χώρας ως μεγάλης δύναμης. Οικονομικά και πολιτικά.

Εκτός εάν υπάρχει ένα ευρύτερο σχέδιο για όλη τη Λατινική Αμερική, ανάλογο με αυτό της δεκαετίας ’60-’70. Φυσικά κανείς δεν μπορεί να απορρίψει αυτό το ενδεχόμενο. Εάν όντως υπάρχει ένα τέτοιο σχέδιο τότε  η Ονδούρα είναι απλώς το πρώτο επεισόδιο. Όπως ήταν η Γουατεμάλα το 1954.

Πάντως, όπως δείχνουν οι εξελίξεις η «ροζ παλίρροια της Λατινικής Αμερικής» όπως την αποκαλούν μετά το πρώτο 48ωρο του πραξικοπήματος προχωρά πολύ προσεκτικά με κινήσεις συντονισμένες ακόμη και σε «πολεμικό επίπεδο» γνωρίζοντας καλά τον αντίπαλο που προφανέστατα δεν είναι οι Γκοριλέτι. Εξ ου και οι λιγοστές και σχετικά χαμηλών τόνων παρεμβάσεις του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγο Τσάβες, οι πολύ προσεκτικές κινήσεις του πρόεδρου Έβο Μοράλες και του προέδρου της Νικαράγουας Ντανιέλ Ορτέγκα. Αποτελεί προφανώς προϊόν σοβαρού σχεδιασμού και συντονισμού, όλων σχεδόν, το ποιοι και πώς θα συνοδεύσουν τον Σελάγια. Οι κινήσεις του “Μελ” μετά τον Παναμά, όπου παρέστη στην ορκωμοσία του νέου προέδρου Ρικάρδο Μαρτινέλι, δείχνουν να αποτελούν και αυτές μέρος συντονισμένου σχεδίου, καθώς δεν ανακοινώνει πού μεταβαίνει, απλώς κάνει δηλώσεις όταν πλέον έχει φτάσει, όπως έγινε με το Ελ Σαλβαδόρ.

Η αναμέτρηση και η έκβαση της είναι εξαιρετικά κρίσιμη, ειδικά εάν τίθενται σε εφαρμογή ευρύτεροι σχεδιασμοί.

Λάθη.

Περίπου 100 κρατούμενοι πέθαναν από τα βασανιστήρια στα οποία τους υπέβαλαν πράκτορες των υπηρεσιών πληροφοριών και του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, κάτι που αναγνωρίζουν και πρώην στελέχη τους. Πώς αντιδρά ο πρόεδρος Ομπάμα; Δήλωσε, μπροστά στα 89 αστέρια που είναι χαραγμένα στον τοίχο του Λάνγκλεϋ, ότι η CIA πρέπει να αναγνωρίσει τα “δυνητικά λάθη” της και “να πάει μπροστά”:

Μου φαίνεται πώς κάπου τό ’χω ξανακούσει αυτό.