“Schlampe”.

Άρχισε σήμερα η δίκη του “επαναπατρισθέντος” από τη Ρωσία Alex W., για την απίστευτη υπόθεση της δολοφονίας μιας μαντιλοφορούσας στην Δρέσδη—να, σαν κι αυτή στη φωτογραφία.

Ευνομούμενη πολιτεία.

“Τα πήγαμε πολύ καλά”. Την δήλωση έκανε ο Τζιμ Γκρήνγουντ, πρώην μέλος του Κογκρέσου με τους Ρεπουμπλικάνους και σήμερα λομπίστας των φαρμακευτικών εταιριών, οι οποίες στην μανιασμένη προσπάθειά τους να αποτρέψουν την μεταρρύθμιση του τομέα υγείας και πρόνοιας στις Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν 110 εκατ. δολάρια, με τη βοήθεια μιας λεγεώνας 1.228 ανθρώπων μέσα στο Κογκρέσο — δηλαδή, κατά μέσον όρο, 2,3 ανά κάθε μέλος του σώματος.

Κάτι που μάλλον εξηγεί διάφορα.

Καράμπα!

Οι Μεξικάνοι ενήλικες, λέει σχετική έρευνα, βρίζουν κατά μέσον όρο 20 φορές την ημέρα, πράγμα που σημαίνει πως καθημερινά στη χώρα ακούγονται 1,3 δις βρισιές.

Φακ δε φάκιν φάκερς, που έλεγε και ο άλλος.

Τόμπολα.

Το Σάββατο το βράδυ, ένα πολύχρωμο πλήθος φορώντας τα καλά του είχε γεμίσει το μπαρ La Tombola στην Τόα Μπάχα, ένα προάστιο του Σαν Χουάν, όταν μια ομάδα εκτελεστών μπήκε μέσα κι άνοιξε πυρ αδιακρίτως. Αρκετοί από τους πελάτες τράβηξαν κι αυτοί όπλα κι ανταπάντησαν. Απολογισμός: 8 νεκροί, ανάμεσά τους το παιδί μιας εγκύου, και 20 τραυματίες, ανάμεσά τους ένα κορίτσι 9 ετών. Η αστυνομία εκτίμησε ότι επρόκειτο για ξεκαθάρισμα λογαριασμών λαθρεμπόρων ναρκωτικών που μάχονται για τον έλεγχο των διαμετακομιστικών οδών στη χώρα, που ως αποικία των Ηνωμένων Πολιτειών τα τελευταία 111 χρόνια έχει ασφαλώς “προνομιακή” πρόσβαση στην μεγαλύτερη αγορά παραισθησιογόνων του κόσμου. Το οργανωμένο έγκλημα τελευταία γνωρίζει ημέρες δόξας στο Πουέρτο Ρίκο, όπου οι κοινωνικές συνθήκες επιδεινώνονται ραγδαία, με την επίσημη ανεργία στο 15,8%. Και ο “πόλεμος” που διεξάγεται εναντίον του φυσικά προτάσσεται των εργασιακών εντάσεων—π.χ. των απεργιακών κινητοποιήσεων για τις απολύσεις σχεδόν 17 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων.

Photo by Ricardo Figueroa | SEIU (cc-nc-sa)

Ειδήσεις.

. . .από την Ονδούρα:

[via]

“Απειλές”.

Από το καλό στο καλύτερο πάνε τα πράγματα στη Νότια Αφρική: οι άνθρωποι που ψήφισαν τον Τζέηκομπ Ζούμα ελπίζοντας ότι εννοούσε όσα έλεγε προεκλογικά για την αποκατάσταση των τεράστιων κοινωνικών αδικιών εξακολουθούν να διαδηλώνουν, και συνεχίζουν ν’ αντιμετωπίζονται με τα πατροπαράδοτα χημικά, πλαστικές σφαίρες και αθρόες συλλήψεις. Στο μεταξύ, η δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού ανακοίνωσε ένα “αναπτυξιακό” πρόγραμμα τριετίας που περιλαμβάνει αύξηση της τιμής του ρεύματος για τους τελικούς καταναλωτές κατά 135%, πράγμα που η φτωχή πλειοψηφία είναι σίγουρο πως θα εκτιμήσει ιδιαίτερα, ενώ κατά πληροφορίες μπράβοι που σχετίζονται με το κυβερνών κόμμα δεν διστάζουν να σκοτώνουν κατοίκους παραγκουπόλεων σε περιοχές που πρόκειται να “αναπτυχθούν” εν όψει του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου του 2010 προκειμένου να τους κατατρομοκρατήσουν και να τους διώξουν. Συναφώς, κι όπως αναμενόταν, η κυβέρνηση Ζούμα θα έχει την πολύτιμη αρωγή και του διεθνούς χαφιεδότσουρμου ώστε να εξαλειφθεί οποιαδήποτε “απειλή” για την ασφάλεια της διοργάνωσης.

“Στον έβδομο ουρανό όλοι αδέρφια”, κατά την εμβληματική ατάκα αθλητικογράφου καταληφθέντος από παραισθήσεις εθνικού μεγαλείου.

Κλοιός.

Η Φάταχ απέρριψε την περαιτέρω συζήτηση στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών για την έκθεση Γκόλντστοουν σχετικά με τα εγκλήματα πολέμου του Ισραηλινού στρατού στη Γάζα. Ο καημένος ο Αμπάς δεν είναι προδότης: με τους άλλους είναι.

Στο μεταξύ, η Χαμάς απαγόρευσε στους οδηγούς μοτοσικλετών να μεταφέρουν γυναίκες στο πίσω κάθισμα, για “την προστασία των παραδόσεων” του Παλαιστινιακού λαού.

Οι Παλαιστίνιοι βρίσκονται παγιδευμένοι ανάμεσα σε μια ενδοτική δεξιά, στους ισλαμιστές και τα ιδεολογήματά τους και στις δυνάμεις κατοχής.

Μόρφωση.

“Αχ, το φθινόπωρο. Η αρχή της πανεπιστημιακής χρονιάς. Νέα μαθήματα. Νέοι καθηγητές. Νέες ιδέες. Απειλές. Εξαφανίσεις. Φόνοι”.

Απλά καθημερινά πράγματα, δηλαδή.

“Un símbolo de la lucha por la libertad”.

Αντίο, νεγρίτα.

Βασικά μαθήματα αδικίας.

Haiti: Ηunger and Rage, © Jan Sochor, 2008

Στη Λατινική Αμερική τα παιδιά και οι έφηβοι συνιστούν περίπου το μισό του συνολικού πληθυσμού. Το μισό αυτού του μισού ζει μες στη μιζέρια. Επιζώντες: στη Λατινική Αμερική πεθαίνουν εκατό παιδιά την ώρα, από πείνα ή από ιάσιμες ασθένειες και, παρ’ όλα αυτά, ο αριθμός των φτωχών παιδιών, τόσο στις πόλεις όσο και στην ύπαιθρο, συνεχώς αυξάνεται σ’ αυτή τη γωνιά του κόσμου που παράγει φτωχούς αλλά απαγορεύει τη φτώχεια.

Οι αρχές στην Δομινικανή Δημοκρατία έχουν θορυβηθεί. Ο αριθμός των παιδιών και των εφήβων που καταλήγουν από το δυτικό τμήμα της νήσου Ισπανιόλα —από την πάμπτωχη, κατεστραμμένη Αϊτή— στην επικράτειά της καθημερινά πολλαπλασιάζεται. Παρά το ότι καθημερινά απελαύνονται 15-22 κατά μέσον όρο, στη χώρα καταλήγουν 100 παιδιά κάθε βράδυ, συχνά τα ίδια που “επαναπροωθούνται”. Προσπαθούν να βγάλουν τα προς το ζην κάνοντας δουλειές του ποδαριού: καθαρίζοντας παρμπρίζ στα φανάρια· γυαλίζοντας παπούτσια· ζητιανεύοντας. Οι αρμόδιες υπηρεσίες αντιμετωπίζουν όλο και περισσότερα προβλήματα στην προσπάθειά τους να “χειριστούν” την κατάσταση.

Μέρα με τη μέρα, τα παιδιά στερούνται το δικαίωμα να είναι παιδιά. Η πραγματικότητα, που περιγελά αυτό το δικαίωμα, επιβάλλει τα διδάγματά της στην καθημερινή ζωή. Η κοινωνία μεταχειρίζεται τα παιδιά των πλουσίων σαν να είναι χρήμα, ώστε κι εκείνα σιγά σιγά να συνηθίζουν να δρουν σαν το χρήμα. Η κοινωνία μεταχειρίζεται τα παιδιά των φτωχών σαν να είναι σκουπίδια, ώστε να τα μετατρέψει σιγά σιγά σε σκουπίδια.

Η επιβολή αυστηρότερων μέτρων ασφαλείας στην μεθόριο από την διαβόητη MINUSTAH που υποτίθεται πως είχε στόχο, μεταξύ άλλων, την πάταξη της “λαθρομετανάστευσης” δεν μοιάζει να φέρνει αποτελέσματα, μολονότι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών “χαιρετίζει” τη βελτίωση, οπωσδήποτε, της “κατάστασης ασφάλειας”. Ο αριθμός των Αϊτινών που ζουν στην Δομινικανή Δημοκρατία υπολογίζεται πως ξεπερνά το ένα εκατομμύριο και αυξάνεται ταχύτατα. Δεν υπάρχουν εκτιμήσεις για το ποσοστό των ανηλίκων.

Ποιο μέλλον επιφυλάσσεται άραγε στους ανθρώπους που δεν είναι τίποτα αφού δεν κατέχουν τίποτα, στις χώρες όπου το δικαίωμα στην ιδιοκτησία γίνεται σιγά σιγά το μοναδικό δικαίωμα των ανθρώπων; Και τα παιδιά αυτών των ανθρώπων; Η πείνα ωθεί πολλά απ’ αυτά τα παιδιά, ολοένα και περισσότερα, στην κλοπή, την επαιτεία και την πορνεία· και η καταναλωτική κοινωνία τα προσβάλλει προσφέροντας αγαθά που γι’ αυτά είναι απαγορευμένα.

Με τη σκλαβιά παιδιών να εξακολουθεί να μαστίζει άτυπα την Αϊτή —τη χώρα που την κατήργησε πρώτη στην ήπειρο. . .—, το προσδόκιμο ζωής στη χώρα να μην ξεπερνά τα 61 χρόνια, την παιδική θνησιμότητα στα ύψη (περίπου 60 θάνατοι βρεφών ανά 1.000 γεννήσεις), τον αναλφαβητισμό στο 47,1%, την ανεργία στο 70%, την οικονομία συντρίμμια, τις φυσικές καταστροφές να διαδέχονται η μια την άλλη, θα έλεγε κανείς ότι κάθε προσπάθεια να βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο θα επαινείτο. Συμβαίνει το αντίθετο. Το 2004, όταν ο Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ τόλμησε να εισηγηθεί αύξηση του κατώτατου μισθού, ανατράπηκε σε χρόνο-ρεκόρ, ακριβώς όπως κι ο Μανουέλ Σελάγια. Διότι, όπως το έθεσε ο αντιπρόεδρος μιας τράπεζας του Παναμά, “κάθε πολυεθνική ξέρει ότι αν αυξηθούν οι μισθοί [. . .] θα ακολουθήσει και η υπόλοιπη Λατινική Αμερική”.

Η παγκόσμια οικονομία έχει ανάγκη από καταναλωτικές αγορές που να διευρύνονται στο διηνεκές, ώστε να βρίσκει διέξοδο η αυξανόμενη παραγωγή της και να μην κατρακυλούν τα ποσοστά κέρδους της. Ταυτόχρονα όμως έχει ανάγκη από εργατικά χέρια και πρώτες ύλες σε εξευτελιστικές τιμές, για να μειώνει το κόστος παραγωγής. Το ίδιο σύστημα που έχει ανάγκη να πουλάει ολοένα περισσότερο, έχει ανάγκη να πληρώνει ολοένα λιγότερο. Από αυτό το παράδοξο προκύπτει ένα άλλο παράδοξο: ο Βορράς διατάζει, όλο και πιο αυταρχικά, το Νότο και την Ανατολή να πολλαπλασιάσουν τους καταναλωτές τους αλλά τελικά αυτό που πολλαπλασιάζεται, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, είναι το έγκλημα.

Σκλαβιά, πείνα και θάνατος: αυτή είναι η μοίρα που επιφυλάσσεται στα σμήνη των παιδιών της Αϊτής που προσπαθούν να  ξεφύγουν απεγνωσμένα, συχνά καταλήγοντας σε κάθε λογής παγίδες.

*

Τα παραθέματα είναι από το βιβλίο του Εδουάρδο Γαλεάνο Ένας Κόσμος Ανάποδα (μτφρ. Γεωργίας Ζακοπούλου, εκδ. Στάχυ, Αθήνα 2000).

Η φωτογραφία του τσέχου φωτορεπόρτερ Jan Sochor χρησιμοποιείται με την άδεια του, για την οποία τον ευχαριστώ κι από εδώ.