Σχόλια για Διαλείψεις & Παρεμβολές

Σχόλιο στο Τα δάκρυα του στρατηγού. από Αντώνης

Αντώνης — Thu, 26 Nov 2009 20:40:27 +0000

Μοναδικό site, εξαιρετική αρχειακή δουλειά σε παγκόσμια κλίμακα. Πολλά μπράβο.

Σχόλιο στο “Θάνατος στις Άνδεις”. από Ο Λύκος της Στέππας

Ο Λύκος της Στέππας — Thu, 26 Nov 2009 17:48:29 +0000

Χουανίτο: τους επηρεάζει, και πολύ μάλιστα, όσο κι αν ο αγαπημένος μας κυρ-Γκαρσία παραμυθιάζει ασύστολα τις “αγορές” κι είναι όλοι ευχαριστημένοι. Όσο για την κανιβαλική βιομηχανία “ομορφιάς” (περί ορέξεως κολοκυθόπιττα) ελπίζω να μάθουμε κάποτε ποιες είναι οι εταιρίες που αγόραζαν.

Σχόλιο στο “Θάνατος στις Άνδεις”. από Juan Belmonte

Juan Belmonte — Thu, 26 Nov 2009 08:08:39 +0000

Πως να τους επηρεάσει η κρίση όταν στήνουν τέτοιες πανέξυπνες δουλειές;
Εν ολίγοις, στην Γιουρόπα και στο US -εκεί που η Λατινική Αμερική παρουσιάζεται ως το άντρο της εγκληματικότητας και της αστάθειας και μόνο- αλείφονται με indigenos θρεπτικά συστατικά;

Σχόλιο στο Aquí nadie se rinde από Una farsa organizada « Camino del Fuego

Una farsa organizada « Camino del Fuego — Tue, 24 Nov 2009 10:33:18 +0000

[...] τον Roger Iván Bados, μέλος της UD…Ήταν μέσα Ιουλίου. Δεν ήμουν ο μόνος που πίστευε ότι το Μέτωπο μπορεί να εξελιχθεί σε έναν –έστω και ετερόκλητο- πολιτικό [...]

Σχόλιο στο Aquí nadie se rinde από mrsbishop

mrsbishop — Sun, 15 Nov 2009 23:59:47 +0000

Θα συμφωνήσω ότι οι Γκοριλέτι έχουν κατορθώσει “να σταματήσουν το χρόνο”. Εντούτοις ήταν και η μοναδική τους δυνατότητα όπως εξελίχθηκε η κατάσταση. Ουδείς περίμενε ότι θα υπάρξει τόσο μαζική και συντονισμένη αντίδραση.

Δεν θεωρώ τίποτα βέβαιο στην Ονδούρα. Βάσει των πληροφοριών όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά: εκλογές αλλά και μη διενέργεια των εκλογών.

Δύο εβδομάδες μένουν μέχρι τις εκλογές, τυπικά δύο εβδομάδες. Αλλά… κατά τον Dr. Andres Pavon εκτός του ενδέχεται να μην μείνει όρθιο κολυμπηθρόξυλο, ενδέχεται και οι εκλογές να «ακυρωθούν» από τους ίδιους του πραξικοπηματίες. Αναλόγως πώς βολεύει.

Από την άλλη οι εκλογικές αναμετρήσεις του παρελθόντος «τεχνικώς» ήταν έγκυρες. Στις τελευταίες εκλογές όταν εκλέχτηκε και ο Μελ εκτός της πολύ χαμηλής συμμετοχής (45%) η νοθεία ήταν το χαρακτηριστικό τους.

Το Frente δεν πρόκειται να συμμετάσχει παρά το γεγονός ότι ο υποψήφιος του ο Carlos H. Reyes μάλλον τα “πήγαινε καλά”. Σε ένα βαθμό κατά την άποψή μου έχει αυτονομηθεί από τον Μελ, για το αντίστροφο δεν βάζω και στοίχημα. Έχει βάλει ως άμεσο στόχο το “μποϋκοτάρισμα των εκλογών”. Δεν θα είναι δύσκολο υπό τον όρο να κατορθώσουν να επιβιώσουν και επιζήσουν από το κυνηγητό.

Αρνητική εξέλιξη η απόφαση του UD -το μοναδικό κόμμα της αριστεράς που εκπροσωπείτο στο Κοινοβούλιο με έξι βουλευτές και συμμετείχε στην αντίσταση- να συμμετάσχει στις εκλογές υπό το σκεπτικό να “μην χάσει τη νομιμοποίησή του ως κόμμα”, λόγο νόμου. Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει…

Σχόλιο στο Aquí nadie se rinde από Μαύρο πρόβατο

Μαύρο πρόβατο — Sun, 15 Nov 2009 18:51:21 +0000

Πάρα πολύ ωραία.
Αρκετά φλυάρησα κι εγώ, περί της ισχύος των αμερικανών και της δυναμικής της – ας μη συσκοτίζουν αυτά το συμπέρασμα: έχουμε αμερικανοκίνητο πραξικόπημα (όχι και τόσο) νέας τεχνολογίας.
Το κόλπο είναι σαφές: έχοντας καταφέρει να “σταματήσει ο χρόνος”, οι Γοριλέτηδες ή καλύτερα οι εντολοδόχοι τους, διοργανώνουν εκλογές και ποντάρουν στην επάρκεια αυτού του προσχήματος ώστε να επέλθει “λήθη” στη διεθνή κοινότητα, κυρίως τη Λατ. Αμ., και η νέα βάρδια των εκλογικώς αναβαπτισμένων υπαλλήλων να αναδειχθεί ως συνεχιστής μιας ομαλής δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Μόνη ελπίδα να μην περάσουν όλα αυτά, το μαζικό κίνημα στη χώρα και τα γεγονότα που θα δημιουργήσει ώστε τα προσχήματα να αρθούν και η λατ. αμ. κοινότητα να μην τσιμπήσει στη μετάλλαξη της χούντας.

Ο αγώνας συνεχίζεται, είναι σκληρός, θα χρειαστεί – φοβάμαι – κι άλλο αίμα, μπαίνουν πολλά ζητήματα τακτικής (πότε/πώς θα το αυτονομήσεις από το Μελ;) ενώ το κέρδος είναι η διάλυση των αυταπατών οτι μπορεί οι γιάνκηδες, έστω και συγκυριακά, να πάψουν να είναι το μεγάλο στήριγμα της μαύρης αντίδρασης στην ήπειρο!

Σχόλιο στο “Επιτακτική Οργή”. από Ο Λύκος της Στέππας

Ο Λύκος της Στέππας — Tue, 10 Nov 2009 16:14:02 +0000

Άσε, Χουανίτο, που δικαιώθηκε και ο Ρέιγκαν που έλεγε ότι το αεροδρόμιο στη Γρενάδα θα γίνει στρατιωτική βάση, όπως φαίνεται ξεκάθαρα σε αυτήν εδώ την φωτογραφία.

Σχόλιο στο “Επιτακτική Οργή”. από Juan Belmonte

Juan Belmonte — Tue, 10 Nov 2009 14:57:56 +0000

Μην τους κατηγορείς άδικα τους γκρίνκος: ένα νησί μικρότερο από τη Νάξο δεν μπορεί παρά να απειλεί την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ…

Σχόλιο στο Aquí nadie se rinde από mrsbishop

mrsbishop — Fri, 06 Nov 2009 10:18:02 +0000

hey, ya can’t take a joke?

Θα συμφωνήσω ότι είναι πολύ πιο μπερδεμένα τα πράγματα.

Όσο για την Βραζιλία, θα διαφωνήσω. Οι φιλοδοξίες της, οι ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες, τις οποίες επιδιώκει να πραγματοποιήσει με κάθε μέσο θεμιτό ή αθέμιτο και με την αμέριστη συμπαράσταση φίλων όπως το PCdoB, είναι μεγάλες. Τόσο μεγάλες που δεν αγκαλιάζουν μόνο όλη τη Λατινική Αμερική αλλά την οδηγούν και στις υπόλοιπες ηπείρους. Μαζί νομίζω ψάχναμε το Λούλα, ο οποίος ήταν εξαφανισμένος όταν ξέσπασε το πραξικόπημα στην Ονδούρα και τον ανακαλύψαμε να κάνει περιοδείες «ενίσχυσης των δεσμών συνεργασίας» στην Αφρική.

Οι φιλοδοξίες αυτές φέρνουν τη Βραζιλία σε τροχιά σύγκρουσης με την Αργεντινή -εδώ και δεκαετίες- τη Βενεζουέλα αλλά πλέον ακόμη και με τις ΗΠΑ.

Ο μέγα-βλαχοδήμαρχος Λούλα, έσπευσε να συναντήσει τον Ομπάμα αμέσως μετά την ορκωμοσία του με την El Pais να αφιερώνει σεντόνια ότι ο Λούλα πάει να προτείνει να “γίνει εταίρος” της αμερικανικής κυβέρνησης στα της αμερικανικής ηπείρου. Την El Pais που χρόνια τώρα προχωρεί σε σε συστηματική διαστρέβλωση των εξελίξεων στην Λατινική Αμερική έχοντας στοχοποιήσει κατά κύριο λόγο τον Τσάβες αλλά και τους υπόλοιπους “άτακτους”.

Η ειδική αναφορά στην El Pais δεν είναι τυχαία καθώς το συγκεκριμένο μέσο αποτελεί την βασική εάν όχι αποκλειστική πηγή “πληροφόρησης” όλων σχεδών των ΜΜΕ της Ευρώπης και όχι μόνο, για θέματα Λατινικής Αμερικής (γλώσσα, αποικιακό παρελθόν κλπ).

Είναι γεγονός ότι οι ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες της Βραζιλίας τα τελευταία χρόνια έχουν βρει πρόσφορο έδαφος. Κυρίως εξαιτίας της φθοράς των ΗΠΑ ειδικά στο “δικό τους σπίτι”.

Όντως θα συμφωνήσω ότι οι ΗΠΑ διέρχονται βαθύτατη κρίση, οικονομική, θεσμική κλπ. Η διγλωσσία πάντως έχει χρησιμοποιηθεί τα μάλα και στο παρελθόν (Κένεντι με Κούβα αλλά και Βιετνάμ, Κάρτερ επί Ιράν, Κεντρική Αμερική, Κλίντον παντού!).

Και σε αυτές τις περιπτώσεις συνιστούσε δείγμα της κρίσης που διέρχονταν. Τώρα ακόμη περισσότερο. Τα υπαλληλάκια τους, που δεν είναι λίγα δρουν σε αρκετές περιπτώσεις “αυτοβούλως” και δεν ορμώνται μόνο από “μονομανίες”, αφού ανοικτά εξυπηρετούν συγκεκριμένες σκοπιμότητες και συμφέροντα. Ανοικτά. Ο Valenzuela ακόμη δεν έχει διορισθεί υφυπουργός Εξωτερικών ειδικός για θέματα δυτικού ημισφαιρίου. Έτσι στην Ονδούρα πήγε ο προκάτοχός του, ο Τόμας Σάνον, το neocon. Που είναι προφανές ότι έχει πολύ καλύτερη συνεργασία με τα Clintonites που οργιάζουν σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.

Και δεν έχουν σκοπό να ενδώσουν σε πιέσεις όσον αφορά το θεσμικό τους ρόλο καθώς δεν απαιτείται πλέον. Οι “θεσμοί” καταρρέουν, οι ΗΠΑ παραμένουν η μεγαλύτερη στρατιωτική μηχανή του πλανήτη αλλά…

Όσο για την περιοχή. Η Τουρκία κατά την άποψή μου εξακολουθεί να είναι ο “επιτήδειος ουδέτερος” όπως την είχε χαρακτηρίσει ο Frank Weber και μεγάλος παίκτης στην περιοχή ασχέτως εάν τα τελευταία χρόνια είχε πέσει σε “ανυποληψία” λόγω της άρνησής της να επιτρέψει το 2003 στα αμερικανικά στρατεύματα να περάσουν από το έδαφός της και να προκαλέσουν “πνιγμό” στο Ιράκ, από βορρά και νότο. Καιρός να αξιοποιηθεί το potential που έχει.

Σχόλιο στο Aquí nadie se rinde από Μαύρο πρόβατο

Μαύρο πρόβατο — Thu, 05 Nov 2009 01:12:17 +0000

Καλησπέρα,
πιό μπερδεμένα νομίζω τα πράγματα.
-Φυσικά και τα μεγέθη της Βραζιλίας δεν έχουν σχέση με των ΗΠΑ. Επιπλέον, η Βραζιλία δεν έχει ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στην περιοχή, η αντιπαραβολή είναι λοιπόν επί του συμβολικού.
-το ζήτημα είναι, κι αυτό επισημαίνω ως σύμπτωμα κρίσης και υποχώρησης, οτι η διγλωσσία γίνεται τρόπος ύπαρξης της αμερικανικής διπλωματίας. Είτε δεν μπορούν πλέον να μαζέψουν τα υπαλληλάκια τους, είτε είναι αναγκασμένοι να παίζουν αυτό το θέατρο με την επίσημη πολιτική τους και μια ανεπίσημη που την αναιρεί, είτε δεν έχουν πλέον ισχυρή ενιαία θέληση, όποια υπόθεση και να πάρει κανείς το συμπέρασμα είναι το ίδιο: βαθιά κρίση.
Τα ίδια παρατηρούμε στη Μέση Ανατολή: το Ισραήλ δηλώνει οτι δεν αναγνωρίζει το Κόσσοβο, η Χίλαρι τα κάνει γαργάρα όλα περί παλαιστινίων μπροστά (!) στο Νετανιάχου, πετάει όμως πάλι οτι “τίποτε δεν άλλαξε” (στις θέσεις μας κατά της συνέχισης του αποικισμού στα κατεχόμενα). Παράλληλα αφήνουν με ανακούφιση την Τουρκία να κάνει παιχνίδι στην ευρύτερη περιοχή, που σημαίνει και να τα τσουγκρίσει με το Ισραήλ, γιατί (ορισμένοι κύκλοι συνειδητοποιούν οτι) δεν αντέχουν πλέον το κόστος της στήριξης της αυτοκτονικής πολιτικής του, ιδιαίτερα αν επιχειρήσει να στραφεί κατά του Ιράν. Παράλληλα πάλι, άλλη μερίδα, προσπαθεί να περάσει κι ένα χαλινάρι στην Τουρκία, ρίχνοντας και κάποιες μπηχτές για την Κύπρο (που σκέφτεται μεταξύ άλλων να δώσει άδειες ερευνών για οφσορ πετρέλαιο σε ισραηλινά κονσόρτσιουμ – μύλος!)

Συγνώμη για το άσχετο με το θέμα μπλαμπλάδιασμα. Εννοώ οτι πιστεύω οτι συνολικά οι ΗΠΑ, εξακολουθώντας να είναι η κορυφαία ιμπεριαλιστική δύναμη, μπαίνει σε άλλη φάση – αρκετά γρήγορα.