Συγγνώμη δηλαδή, εσείς το βρίσκετε σωστό που για το σκάνδαλο της ύπαρξης μυστικής φυλακής της CIA στο Βίλνιους αναγκάστηκε να παραιτηθεί μόνο ο επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών της Λιθουανίας Πόβιλας Μαλάκαουσκας;

Εκπληκτικά νέα από την γκρούβυ Ουγκάντα, όπου η εξάπλωση της δημοκρατίας και του σεβασμού των δικαιωμάτων των σεξουαλικών μειονοτήτων, με τη βοήθεια εξόχως προοδευτικών οργανώσεων των Ηνωμένων Πολιτειών, πάει χάρμα. Με τη σθεναρή στήριξη του προέδρου Γιοουέρι Μουσέβενι, προωθείται στη βουλή νόμος που προβλέπει ότι θα επιβάλλεται η ποινή του θανάτου σε ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες—κάτι για το οποίο ήδη υπερηφανεύονται οι πυροβολημένοι θρησκόληπτοι με διόλου ευκαταφρόνητη επιρροή στην αμερικάνικη πολιτική ζωή που συνέβαλαν στην κατάρτισή του.

Μουράντ Σαρντάρ, ετών 45. Μέλος της αρχαίας θρησκευτικής σέκτας των Γιαζίντι του Ιράκ· και τελευταίος έμπορος στη Βαβυλώνα που πουλούσε αλκοόλ. Την Δευτέρα, “συνελήφθη” από αστυνομικούς, σύμφωνα με την οικογένειά του, κι έκτοτε η τύχη του αγνοείται. Πριν την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν, οι Γιαζίντι και οι Χριστιανοί επιτρεπόταν να πωλούν αλκοολούχα ποτά — τους απαγορεύθηκε με την κατίσχυση των ισλαμιστών στη Βαγδάτη, πριν δυόμιση χρόνια. Στη Χίλα, πρωτεύουσα της Βαβυλώνας, πλέον ζουν μόνο δύο οικογένειες που ανήκουν στην μειονότητα. Στο μεταξύ στην Μοσούλη, οι αρχές έκλεισαν και το τελευταίο κατάστημα που πουλούσε αλκοόλ, ενώ ένας ακόμα Χριστιανός μειονοτικός δολοφονήθηκε, μερικές ημέρες μετά την διπλή εμπρηστική επίθεση σε εκκλησίες που είχαν ως αποτέλεσμα να βρει το θάνατο ένα κοριτσάκι επτά ημερών.

Ο Χουάν Κόουλ καγχάζει άγρια θυμίζοντας τις αυτοσυγχαρητήριες κορώνες των νεοσυντηρητικών για το πόσο “εκκοσμικευμένο” είναι το καθεστώς που δημιούργησαν στο Ιράκ. Επιτέλους, γράφει, το Ιράκ είναι “απελευθερωμένο”.

Από τις 21 Σεπτεμβρίου ο Μανουέλ Σελάγια βρίσκεται στην πρεσβεία της Βραζιλίας… το προεδρικό σκάφος του Μεξικού έχει ήδη προσγειωθεί στο αεροδρόμιο Toncontín για να τον παραλάβει με προορισμό το Μεξικό. Σύγχυση επικρατεί για άλλη μία φορά…

Οι Γκοριλέτι εμφανίζονται ότι παρέχουν όλες τις απαραίτητες διαβεβαιώσεις για την ασφαλή μετάβαση του στο αεροδρόμιο—δηλαδή ότι δε θα συλληφθεί—, ενώ η κυβέρνηση του Μεξικού υπόσχεται να του δώσει πολιτικό άσυλο.

Ο Μελ δηλώνει ότι οι διαβεβαιώσεις δεν υπάρχουν και ότι δεν έχει ζητήσει άσυλο από καμία χώρα. Ο Enrique Flores Lanza, υπουργός της κυβέρνησής του, δηλώνει ότι η έξοδος Σελάγια σημαίνει “διπλωματική επίθεση”.

Nobody does chaos better than the Latin Americans!

Η πρόεδρος των Φιλιππίνων Γκλόρια Αρόγιο “παραμένει φίλη” της οικογένειας Αμπατουάν, δήλωνε στα τέλη Νοεμβρίου εκπρόσωπός της. Παρά την “κατάσταση” στην οποία έχουν μπλεχτεί τα μέλη της οικογένειας, “δε θα τους γυρίσουμε την πλάτη”, τόνισε η εκπρόσωπος.

Ποια είναι η παλιοκατάσταση στην οποία “μπλέχτηκε” η οικογένεια των φίλων και πολιτικών συμμάχων, επί μια δεκαετία και πλέον, της προέδρου; Η σφαγή 57 ανθρώπων, περιλαμβανομένων 24 γυναικών και 18 δημοσιογράφων. Επρόκειτο για αντιπροσωπεία πολιτικού αντιπάλου του “διαδόχου” της οικογένειας, που πήγαινε να καταθέσει την υποψηφιότητά του στις τοπικές εκλογές. Η οικογένεια είχε προειδοποιήσει τον Ισμαήλ Μανγκουνταντάτου ότι αν τολμούσε να θέσει υποψηφιότητα για τη θέση του κυβερνήτη, θα τον έκοβαν κομματάκια. Έτσι, ο πολιτικός αποφάσισε να στείλει τη γυναίκα του, συγγενείς του και δημοσιογράφους να υποβάλλουν τα απαραίτητα έγγραφα—πιστεύοντας ότι η φαμίλια και οι πιστολάδες της δε θα πείραζαν γυναίκες, παιδιά και δημοσιογράφους.

Λάθος. Τουλάχιστον 100 άνδρες οπλισμένοι ως τα δόντια, υπό τις διαταγές του ίδιου του Αμπατουάν τζούνιορ, σταμάτησαν την οχηματοπομπή,  την πήγαν σε μια κοιλάδα λίγο μακρύτερα και άρχισαν το μακελειό με M-16 και ματσέτες. Οι γυναίκες βιάστηκαν. Πολλά θύματα κυριολεκτικά κομματιάστηκαν. Κατόπιν, θάφτηκαν βιαστικά στους ήδη ανοιχτούς μαζικούς τάφους. Όταν αποκαλύφθηκε τι είχε συμβεί, ο νεαρός Αμπατουάν παραδόθηκε και διέψευσε ότι ενέχεται στη σφαγή· το ίδιο και η οικογένεια των κυβερνητικών στελεχών και προυχόντων, που έδωσε μια πομπώδη συνέντευξη Τύπου. Τι κι αν υπάρχουν 10 μάρτυρες που ήδη έχουν καταθέσει γραπτώς; Λεπτομέρειες.

Πριν ασκηθεί δίωξη σε βάρος του νεαρότερου Αντάλ Αμπατουάν, η πρόεδρος —που έχει ήδη στο. . . παλμαρέ της διακρίσεις όπως ότι είναι η λιγότερο δημοφιλής αρχηγός του κράτους και θεωρείται η πιο διεφθαρμένη πρόεδρος μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1986— ασφαλώς δεσμευόταν ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη, το μαχαίρι θα φθάσει στο κόκκαλο, κ.λπ., αερολογώντας ως συνήθως. Κατά τ’ άλλα η Αρόγιο, που θα αποχωρήσει (;) από την εξουσία το 2010, δεν μοιάζει να σκοτίζεται και πολύ για το σάλο που έχει ανακύψει και το γεγονός ότι έχουν σηκωθεί και οι πέτρες καταγγέλλοντας την υποκρισία της.

Και η διεθνής κοινότητα που κατήγγειλε το “ειδεχθές έγκλημα” δια στόματος Μπαν Γκι Μουν, πώς και σιώπησε έτσι ξαφνικά; Ίσως να έχει κάποια σχέση το ότι η Αρόγιο είναι η πρώτη αρχηγός κράτους από χώρα της Ασίας που συνάντησε ο Μπαράκ Ομπάμα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, είναι παλιά συμμαθήτρια του Μπιλ Κλίντον, “φίλη” της Χίλαρι, και αναντικατάστατη σύμμαχος της Ουάσινγκτον στην περιφέρεια· πριν πάει στο Λευκό Οίκο, η πρόεδρος συναντήθηκε με τον επικεφαλής της CIA Λίον Πανέτα, στον οποίο υποσχέθηκε να παραταθεί η λεγόμενη συμφωνία “επισκεπτόμενων δυνάμεων”.

Μια συμφωνία που έχει καταγγελθεί από την αντιπολίτευση ως αντισυνταγματική, όπως εξ άλλου και η κήρυξη στρατιωτικού νόμου από την κυβέρνηση στην επαρχία Μαγκιντανάο, όπου έγινε το μακελειό, υποτίθεται για να “επιταχυνθεί η απόδοση δικαιοσύνης”. Μένει να φανεί πόσους και ποιους από τους “φίλους” της θα κάψει η αδίστακτη Αρόγιο, η οποία συναγωνίζεται στον τρόπο άσκησης της εξουσίας τον αγαπημένο μας Άλβαρο Ουρίμπε.

«Εκείνο το μακρύ ταξίδι των εννέα ομήρων της τυρρανίας κράτησε ακριβώς ένδεκα χρόνια, έξι μήνες και επτά μέρες. Στην ιστορία της ανθρωπότητας, της απέραντα βασανισμένης ανθρωπότητας, υπήρξαν πολλά ιστορικά προηγούμενα. Ο πόνος είναι η μοίρα της. Ο θεός δεν πρέπει να φύσηξε τη λάσπη για να πλάσει τους τους ανθρώπους: το πιθανότερο είναι να το έκανε χτυπώντας την.

Οι εννέα που σημάδεψε η μπότα της τυρρανίας ήμασταν οι: Adolfo Wasem, Raúl Sentic, Jorge Manera, Julio Marenales, José Mujica, Jorge Zabalza, Henry Engler, Mauricio Rosencof και ο Eleuterio Fernández».

Μαουρίσιο Ροσενκόφ και Νιάτο Φερνάντες Ουδόμπρο, Τουπαμάρος: Ημερολόγιο φυλακής, Εκδόσεις Κουκκίδα, Αθήνα 2009, σ.24.

. . . . . . . . . .

Οι εννέα όμηροι δεν ήταν άλλοι από ηγετικά στελέχη του Movimiento de Liberación Nacional-Tupamaros.

Ο συνιδρυτής και ηγέτης των Tupamaros Raúl Sentic πέθανε το 1989 στο Παρίσι. Ο Adolfo Wasem πέθανε πέντε χρόνια νωρίτερα το 1984. O Eleuterio (Niato) Fernandez Huidobro είναι γερουσιαστής με το  Frente Amplio.

Ο Mauricio Rosencof, ή «Ρώσος», είναι συγγραφέας, ποιητής και δημοσιογράφος και υπεύθυνος Πολιτισμού του Δήμου Μοντεβιδέο.

Ο Jorge Zabalza έχοντας διαφωνήσει με την κυβέρνηση του Frente Amplio θα αποχωρήσει και θα ιδρύσει με τον Helios Sarthou από τα ιδρυτικά στελέχη του Frente Amplio το κόμμα Asamblea Popular.

Ο γιατρός Henry Willy Engler Golovchenko, γνωστός και ως Octavio θα ασχοληθεί με την επιστήμη του, την πυρηνική ιατρική με έδρα την Σουηδία και συγκεκριμένα την Ουπσάλα.

Ο Julio Marenales, συνιδρυτής των Τουπαμάρος, επιχειρήθηκε να μετατραπεί στο κεντρικό πρόσωπο στο «βρώμικο πόλεμο» που εξαπέλυσε ο πρώην πρόεδρος Jorge Batlle εναντίον του Frente Amplio.

Από τους εννέα ομήρους, 14 χρόνια μετά το τέλος της χούντας, ο José Alberto Mujica Cordano, γνωστός και ως ο El Pepe, σύμφωνα με τα exit polls και τα πρώτα αποτελέσματα εκλέγεται πρόεδρος της Ουρουγουάης.

Ωραία τα είπε η Μαιρούλα: η σημερινή ψηφοφορία στην Ονδούρα “τερματίζει τη βραχυχρόνια ισχυρή επίδραση της αριστεράς στην κυβέρνηση της Ονδούρας, διότι οι δύο υποψήφιοι που προηγούνται είναι πλούσιοι επιχειρηματίες με κεντρώα προγράμματα”. Μια παράγραφο πριν, αξιωματούχος της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών ο οποίος φυσικά ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος εξήγησε γιατί θα αναγνωριστεί το αποτέλεσμα των “εκλογών” στη χώρα: δηλαδή “τι να κάναμε, να καθόμασταν τέσσερα χρόνια και να καταδικάζαμε το πραξικόπημα;”.

159η ημέρα μετά το πραξικόπημα του Ιουνίου σήμερα. “Η ολιγαρχία ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το τελευταίο στάδιο στο μακάβριο σχέδιό της για κυριαρχία”, έγραφε χθες ο Όσκαρ. Με εντελώς δημοκρατικές μεθόδους, όπως η διαταγή προς τους δημοσίους υπαλλήλους από το καθεστώς να κατεβαίνουν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του πιο “δικού του” υποψηφίου, με το νόμιμο πρόεδρο περικυκλωμένο από το στρατό στην πρεσβεία της Βραζιλίας, με 100 και πλέον νεκρούς, όπως λέει η νόμιμη υπουργός Εξωτερικών Πατρίσια Ρόδας, και τους περισσότερους πολιτικούς στη Λατινική Αμερική να μιλάνε για νομιμοποιητική “σφραγίδα” στο πραξικόπημα από την Ουάσινγκτον και τέσσερις συμμάχους της (Περού, Κόστα Ρίκα, Παναμάς, Ισραήλ, ενδεχομένως και άλλες εντελώς ανεξάρτητες ηγεσίες). Η τηλεόραση παίζει σε λούπα σκηνές από την πρόκριση στο μουντιάλ και από μανούβρες του στρατού. Ο στρατός πυροβολεί κόσμο στο δρόμο. Τα εκλογικά κέντρα άνοιξαν, αλλά όλως περιέργως είναι άδεια. Αρκετοί διερωτώνται πόση θα είναι η αποχή. To Μέτωπο Αντίστασης στο Πραξικόπημα κάλεσε τους πολίτες να μην ψηφίσουν, ο Σελάγια ομοίως, τα συνθήματα στους τοίχους το ίδιο.

Οι σημερινές “εκλογές” στην Ονδούρα δε θα αλλάξουν τις βασικές παραμέτρους της σύγκρουσης στη χώρα. Αυτό που μένει να φανεί είναι σε ποια κατεύθυνση θα κινηθεί το κίνημα που αναδείχθηκε ως ο πιο απρόβλεπτος παράγοντάς της. Και ίσως ο πιο ελπιδοφόρος.

Ποιος είναι και γιατί κλαίει ο κύριος; Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Πρόκειται για το στρατηγό ε.α. Χάιμε Ουμπέρτο Ουσκάτεγι των ενόπλων δυνάμεων της Κολομβίας, προπυργίου της δημοκρατίας στη Λατινική Αμερική, όπως θα έλεγε και ο κάτοχος του Νομπέλ Ειρήνης, ο οποίος χθες καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης 40 ετών για την “απραξία” του στην διάρκεια της πενθήμερης σφαγής δεκάδων χωρικών από ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς που έφθασαν στη βάση του με αεροπλάνα κι έσπευσαν να αναλάβουν δράση, εν έτει 1997. Φυσικά, δήλωσε πιο αθώος κι από λευκό περιστέρι και θα ασκήσει έφεση (θράσος που το έχουν μερικοί). Και τα δάκρυα; Λόγω της αδικίας που υφίσταται; Εχμ, όχι ακριβώς. Το στιγμιότυπο είναι από τον Ιανουάριο εφέτος, όταν διεξαγόταν η δίκη του παρασημοφορημένου αξιωματούχου. Οι δικαστές απαίτησαν να μάθουν ποιος ήταν ο επικεφαλής των μονάδων των AUC που διέπραξαν τη σφαγή, και ο γενναίος στρατηγός μας ξέσπασε αγχωμένος σε κλάματα διότι, όπως είπε διαφωτιστικά, “καλύτερα τα παιδιά μου να έχουν πατέρα φυλακισμένο, παρά στο χώμα”. Βλέπετε, ο Σαλβατόρε Μανκούσο, περί ου ο λόγος, μπορεί να είναι κρατούμενος της κυβέρνησης, αλλά ο στρατηγός ξέρει πως αν τον “έδινε”, θα κατέληγε να κάνει παρέα στα αμέτρητα θύματα των παλικαριών του. Επιμύθιον: ευτυχώς που ο πρόεδρος Ουρίμπε διέλυσε τους παραστρατιωτικούς.

Η ονείρωξη του διευθυντή τηλεοπτικών ειδήσεων και η χαρά της σκανδαλοθηρικής τάχα μου σοβαρής φυλλάδας ήρθε με φόρα την περασμένη εβδομάδα από το Περού, όπου η αστυνομία ανακοίνωσε τη σύλληψη τεσσάρων μελών μιας συμμορίας στην οποία δόθηκε από τις αρχές το όνομα μυθικών βρυκολάκων, χρησιμοποιημένων κι από το Μάριο Βάργκας Γιόσα στη νουβέλα Lituma en los Andes, και τους κατηγόρησε ότι σκότωναν και κομμάτιαζαν ανύποπτα θύματα για να τα κρεμάσουν από γάντζους και να αποστάξουν το λίπος τους για να το πουλήσουν σε εταιρίες που παράγουν καλλυντικά στην Ευρώπη. “Θα θέλατε και πατάτες με αυτό, κύριε;” σάρκασε ο Όττο, ξορκίζοντας τη φρίκη, ενώ στα καθ’ ημάς, η τραγωδία χρησίμευσε για να προκύψουν αβίαστα διδακτικά όσο και ιδεαλιστικά επιμύθια του στυλ “πρέπει να ταρακουνηθούμε, να αφυπνιστούμε, να κάνουμε επιτέλους το καλό”, αμήν. Πάντως, κι ενώ ακόμα η έρευνα κάθε άλλο παρά έχει ολοκληρωθεί, εμμένουν μπόλικα ερωτήματα που δεν έχουν βρει απάντηση. Για παράδειγμα, ποιοι ακριβώς είναι οι δύο Ιταλοί που περιλαμβάνονται στους επτά καταζητούμενους· πολύ περισσότερο, ποιες είναι οι εταιρίες ομορφιάς, ή καλλυντικών, που υπήρξαν ένοχες για αποδοχή προϊόντων εγκλημάτων, ή ηθικοί αυτουργοί, ό,τι προτιμάτε, των πέντε ομολογημένων, αλλά συνολικά “έως και 60” δολοφονιών που πιστεύεται ότι διαπράχθηκαν στις επαρχίες Ουάνουκο και Πάσκο για να συλλεχθεί το λίπος από τις σορούς των θυμάτων. Ασαφές είναι, ακόμα, τι έκαναν τα μέλη της συμμορίας τα εσωτερικά όργανα των δολοφονημένων που κατά όσα είπε ένα από τα μέλη τους “αφαιρούσαν”.

Το πιο βέβαιο σχετικά μ’ αυτήν την ρυπαρή ιστορία είναι το κίνητρο: το κέρδος. 15.000 δολάρια το λίτρο λέγεται ότι ήταν η τιμή για το “προϊόν”. Το μέσο κατά κεφαλήν ετήσιο εισόδημα στη χώρα εκτιμήθηκε το 2009 ότι έφτανε τα 8.825 δολάρια, με τη φτώχεια γύρω στο 40%, και αυτά με βάση την άκρως δημιουργική λογιστική της κυβέρνησης Γκαρσία που μέχρι πριν καναδυό μήνες έλεγε ότι δεν την επηρεάζει η οικονομική κρίση.

Ενημέρωση: στις αρχές του Δεκεμβρίου οι αρχές ανασκεύασαν. Κατηγόρησαν αξιωματούχο της αστυνομίας ότι “κατασκεύασε” την ιστορία· μια εκδοχή είναι ότι η μυθοπλασία είχε στόχο τη συγκάλυψη εξωδικαστικών εκτελέσεων από στελέχη των υπηρεσιών ασφαλείας. Ασφαλώς κάτι τέτοιο δε θα ήταν έκπληξη.

Ιζατουλάχ Ουασίφι, ετών 51, παιδικός φίλος του —αδιαβλήτως πάνω απ’όλα— επανεκλεγέντος “προέδρου” του Αφγανιστάν Χάμιντ Καρζάι, πρώην σερβιτόρος στο ξενοδοχείο του αδελφού του Καρζάι στο Μέριλαντ και, από το 2007, επικεφαλής της λεγόμενης Γενικής Ανεξάρτητης Διεύθυνσης Καταπολέμησης της Διαφθοράς. Εν έτει 1988, είχε συλληφθεί από την αστυνομία στο Λας Βέγκας, στη Νεβάδα, όταν είχε προσπαθήσει να πουλήσει ηρωίνη αξίας 2 εκατ. δολαρίων σε μπάτσο· εξέτισε ποινή φυλάκισης μόλις τριών ετών και οκτώ μηνών, μάλλον χάρη στις διασυνδέσεις του. Από το 1994 ως το 1999 ήταν ο ιδιοκτήτης μιας αλυσίδας με πιτσαρίες. Το 2001 έφυγε για το Αφγανιστάν, όπου τα προφανή προσόντα του τον οδήγησαν αμέσως να αναλάβει διοικητικές θέσεις. Είναι φυσικά ο “λαγός” του τίτλου, κατά τον τρυφερό χαρακτηρισμό που σημείωσε ότι του έχει αποδοθεί η Μαλαλάι Τζόγια.