Aquí nadie se rinde

Η αποκατάσταση του Μανουέλ Σελάγια «δεν πρόκειται να γίνει αν δεν υπάρξει στρατιωτική επέμβαση» δήλωνε το πρωί της Πέμπτης ο επικεφαλής των πραξικοπηματιών Ρομπέρτο Μιτσελέτι. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ανακοίνωνε ότι επιτεύχθηκε συμφωνία.

Ούρλιαζαν οι ειδήσεις: Συμφωνία για την επίλυση της πολιτικής κρίσης στην Ονδούρα—το πάγιο και εκ προθέσεως λεκτικό μασκάρεμα του πραξικοπήματος της 28ης Ιούνη σε «πολιτική κρίση» συνεχίστηκε.

«Ιστορική» χαρακτήρισε την «συμφωνία» η επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Χίλαρι Κλίντον. Θριαμβολόγησε η ΕΕ. Η Λατινική Αμερική σιώπησε.

Μόλις 48 ώρες χρειάστηκε η «υψηλόβαθμη» αμερικανική αντιπροσωπεία —ο Τόμας Σάνον, υφυπουργός Εξωτερικών ειδικός για θέματα Δυτικού Ημισφαιρίου, ο βοηθός του, Κρεγκ Κέλι, και οι δύο γνωστά στελέχη της κυβέρνησης Μπους και διαπρύσιοι επικριτές της Κούβας και του Ούγο Τσάβες, καθώς και ο ειδικός σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα και μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου Νταν Ρεστρέπο, και φυσικά ο γνωστός σε όλους πρέσβης των ΗΠΑ Ούγο Γιόρενς— για να κάμψει τις αντιρρήσεις των Γκοριλέτι.

Και μόνο αυτό το γεγονός μας δίνει μια σαφή ένδειξη για το ποιος πραγματικά κινεί τα νήματα.

Οι ΗΠΑ εάν δεν ενορχήστρωσαν το πραξικόπημα παρείχαν το αναγκαίο οξυγόνο για να διαρκέσει 18 εβδομάδες. Για 126 ημέρες, οι Γκοριλέτι, αυτή η πραγματικά εγκληματική συμμορία αφεντάδων, with a little help from their friends, όπως της Mossad, των παραστρατιωτικών από την Κολομβία και γειτονικές χώρες, του Billy Joya, του Lanny Davis και τόσων άλλων, έκαναν ό,τι μπορούσαν προκειμένου να συντρίψουν το λαϊκό ηφαίστειο που ξύπνησε εντελώς ξαφνικά το μοιραίο πρωϊνό της τελευταίας Κυριακής του περασμένου Ιούνη.

Εκατόν είκοσι έξι ημέρες, στην διάρκεια των οποίων 13 παιδιά την ημέρα έχαναν τη ζωή τους. Χιλιάδες οι συλληφθέντες. Άγνωστος παραμένει ο αριθμός των νεκρών από την δράση των οργάνων της χούντας. Σύμφωνα με το Εθνικό Μέτωπο ενάντια στο Πραξικόπημα ο πραγματικός αριθμός των νεκρών ενδεχομένως φτάνει τους 100· ο αριθμός βασίζεται σε στοιχεία μέχρι την 21η Σεπτεμβρίου, ημέρα που επέστρεψε κρυφά ο Μελ στην Τεγκουσιγκάλπα και κατέφυγε στην πρεσβεία της Βραζιλίας. Ημέρα που οι Γκοριλέτι ανέστειλαν τις συνταγματικές ελευθερίες και έκλεισαν τους μόνους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, το Radio Globo και το Canal 36, που δεν μετέδιδαν την προπαγάνδα του μεταπραξικοπηματικού καθεστώτος.

Η συμφωνία υπεγράφη και πλέον είναι στα χέρια του Κοινοβουλίου να την εγκρίνει ασχέτως εάν ο Μιτσελέτι πρόσθεσε κατά το δοκούν και το Ανώτατο Δικαστήριο. Ο Μελ κατήγγειλε τον Μιτσελέτι για το αυτονόητο, «για βρώμικο παιχνίδι». Το Μέτωπο, ο πραγματικός πρωταγωνιστής αυτών των 126 ημερών, ο παίκτης που έβαλε τη μπάλα στο σημείο του πέναλτι εκεί που δεν το περίμενε κανένας, προφανώς δέχτηκε την συλλογιστική και εμπιστεύτηκε τον Μελ, θεωρώντας πως «ό,τι κατοχυρώνεται με νόμο, μπορεί να ανακληθεί με νόμο». Η αποκατατάσταση του Μελ είναι νίκη δηλώνει σημειώνοντας ότι η υπογραφή της συμφωνίας από τους Γκοριλέτι σημαίνει παραδοχή ότι όντως υπήρξε πραξικόπημα. Και διευκρινίζει πως «επειδή εδώ κανείς δεν παραδίδεται» θα συνεχίσει να πιέζει για την έγκριση της συμφωνίας από το ίδιο Κοινοβούλιο που 4 μήνες πριν είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή του Μελ προκειμένου να νομιμοποιήσει το πραξικόπημα. Θα συνεχίσει να μάχεται για τη σύσταση συντακτικής συνέλευσης.

Μέχρι σήμερα η Ονδούρα μας ξαφνιάζει και μας αφήνει μόνιμα μια απορία. Απορία που μπορεί να γίνει η αρχή της κατανόησης.

Είμαστε και πάλι στο σημείο μηδέν με τους Γκοριλέτι να προσπαθούν να σπρώξουν με βία για άλλη μία φορά τους δείκτες του ρολογιού αυτή τη φορά προς την 29η Νοέμβρη. Παραμένει άγνωστο εάν ο Μελ θα αφήσει την πρεσβεία της Βραζιλίας με προορισμό το προεδρικό μέγαρο. Παραμένει άγνωστο τι θα γίνει με τις εκλογές. Το Μέτωπο έχει θέσει ως όρο για τη συμμετοχή του την αποκατάσταση του Σελάγια ενώ υπάρχουν διάφορες σκέψεις όσον αφορά τους υποψήφιους όπως το δίδυμο Κάρλος Ρέγιες και Σέσαρ Αμ. Όμως ο χρόνος είναι ελάχιστος για το Μέτωπο, που οφείλει να λάβει μέρος στις εκλογές γιατί μπορεί να πράξει το αδύνατο μέχρι σήμερα, να αλλάξει τον πολιτικό χάρτη, αλλά θα πρέπει να βρει και να στείλει 26.000 εθελοντές στα εκλογικά τμήματα ώστε να μπορέσει να αποτρέψει, εάν είναι δυνατόν, τη νοθεία που είναι δεδομένο ότι ετοιμάζεται, να χαράξει στρατηγική και το κυριότερο να μπορέσει να καταλήξει σε μια προγραμματική συμφωνία μεταξύ των τμημάτων που την απαρτίζουν, δηλαδή από τους βουλευτές του Φιλεύθερου Κόμματος ως τις ιθαγένικες οργανώσεις. Εκείνο που σίγουρα τους έμαθε το πραξικόπημα είναι ότι μπορούν να πάψουν να είναι αντικείμενα της ιστορίας και να γίνουν το υποκείμενο—οι πρωταγωνιστές της.

Ειδήσεις.

. . .από την Ονδούρα:

[via]

Σουρπρίζ!

Διακόπτουμε την κανονική ροή των διακοπών μας για μια έκτακτη είδηση: ο Μελ μας την έκανε—ενώ τον περιμέναμε στη Νέα Υόρκη μπήκε στην Ονδούρα και κατέφυγε στη Βραζιλιάνικη πρεσβεία στην Τεγκουσιγκάλπα, έχοντας εξασφαλίσει τη “στήριξη” της διεθνούς κοινότητας, περιλαμβανομένης της Ουάσινγκτον. Ήδη ο Μιτσελέτι και η χούντα του επέβαλαν απαγόρευση κυκλοφορίας, κι έκλεισαν τ’ αεροδρόμια, εν αναμονή του Χοσέ Μιγκέλ Ινσούλσα, του ΓΓ του OAS, που αναμένεται εντός ωρών στη χώρα. Προβλέπεται ο κακός χαμός: το κίνημα εναντίον του πραξικοπήματος ετοιμάζεται για μια γενικευμένη αναμέτρηση. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα διαρκέσει και δεν θα αποδειχθεί πολύ αιματηρή.

Υστερόγραφο: καθότι είμαστε σε διακοπές (το ξανάπα αυτό;) για ενημέρωση στα ελληνικά σπεύσατε chez Χουανίτο.

Θεσμική συνέχεια.

Δαιμονικές συμπτώσεις: ο άνθρωπος που μαζί με το Ντικ Νίξον και την εξοχότητά του το στρατηγό Εμίλιου Γκαραστασού Μέντισι απεργάζονταν την ανατροπή του Αγιέντε το 1971 στο Oval Office είναι ο ίδιος που η σημερινή υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον δηλώνει πως της δίνει “πολύτιμες συμβουλές” για την άσκηση των καθηκόντων της. Γκουχ. Φαίνεται.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που, λόγω έρωτος, του τα συγχωρούν όλα:

Bienvenidos a Honduras

Παρασκευή 24 Ιούλη. Σχεδόν ένα μήνα μετά την απαγωγή του και τη βίαιη απέλασή του από τη χώρα στις 28 Ιουνίου φτάνει στο Λας Μάνος, το συνοριακό πέρασμα μεταξύ της Νικαράγουας και της Ονδούρας. Αρχίζει τις συνεντεύξεις. Μετά από λίγο σηκώνει την αλυσίδα που χωρίζει τις δύο χώρες, εισέρχεται στο έδαφος της Ονδούρας. Αρχίζει να περπατά. Οι στρατιώτες κάνουν πίσω. Στέκεται κάτω από την ταμπέλα που «καλωσορίζει» τους επισκέπτες στη χώρα. Bienvenidos a Honduras. 28 λεπτά αργότερα επιστρέφει πίσω στο έδαφος της Νικαράγουας. Παραμένει εκεί μέχρι νεωτέρας.

Η πολεμική έχει αρχίσει. Ο Μελ «έχει επιδοθεί σε επικοινωνιακό σώου», «είναι τσίρκο», «παίζει με το λαό», «θα έπρεπε να προχωρήσει με όλες τις συνέπειες», «αποτελεί το alter ego των Γκοριλέτι» και πολλά άλλα ωραία. Ενδεχομένως βάσιμα, ίσως ακόμη και ορθά.  Η αλήθεια είναι ότι κάτι θετικό για το Μελ δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μας. Ακόμη και από τους διαδηλωτές που τα ΜΜΕ τους παρουσιάζουν μονίμως ως «οπαδούς».

Δύσκολο εξάλλου. Ο Σελάγια δεν ανήκει τη «ροζ παλίρροια» της Λατινικής Αμερικής. Προέκυψε. Πιθανότατα λόγω των συντριπτικών αλλαγών* που έχουν συντελεστεί στη χώρα του και στην ευρύτερη περιοχή και των αδιεξόδων, κυρίως οικονομικών. Μέχρι στιγμής, οι αντιφάσεις και οι παλινδρομήσεις είναι το κύριο χαρακτηριστικό του.  Η αγωνιστικότητά του εξαντλείται σε ρητορικές κορώνες. Ακόμη και η εικόνα του με το παχύ μουστάκι και το καουμπόικο καπέλο φαντάζει σουρεάλ, τουλάχιστον για εμάς εδώ στην Ευρώπη.

Όμως αυτή η σουρεάλ εικόνα είναι ενδεικτική του «στυλ» της παλαιάς αστικής τάξης την οποία εκπροσωπεί, τους  μεγάλους γαιοκτήμονες. Αστικής τάξης που σταδιακά περιθωροποιήθηκε οικονομικά, κοινωνικά ενδεχομένως και πολιτικά τις τελευταίες δύο δεκαετίες από τη νέα αναδυόμενη ολογαρχία, της οποίας η βασική ενασχόληση είναι οι επιχειρήσεις «νέου τύπου», που απαιτούν ελάχιστες υποδομές και κεφάλαιο, που βασίζονται στην εντατικοποίηση της εργασίας και προϋποθέτουν ανοιχτά σύνορα, όπως οι μακιλαδόρας, οι τηλεπικοινωνίες και όχι μόνο. Δεν είναι πρωτόγνωρο, μάλλον συνηθισμένο όταν συντελούνται τόσο ριζικές αλλαγές στην πολιτική/κοινωνική/οικονομική βάση της χώρας.  Ούτε είναι πρωτόγνωρο το γεγονός ότι μέρος της αστικής τάξης θα ριζοσπαστικοποιηθεί. Η πρόσφατη ιστορία βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων, από την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Αργεντινή, την Κούβα έως σήμερα στην Ονδούρα.

Ο Μελ λοιπόν συνεχίζει τη διαδρομή της ριζοσπαστικοποίησης εν πολλοίς «εξ ανάγκης».

«Εξ ανάγκης» λόγω της σύγκρουσής του με το φυσικό του χώρο πολιτικά εξ αιτίας των «προοδευτικών επιλογών του ως πρόεδρος».

«Εξ ανάγκης» λόγω του δοκιμασμένου επί Αριστίντ αλλά και Ούγο Τσάβες τρόπου ανατροπής του.

«Εξ ανάγκης» λόγω των χαμένων ψευδαισθήσεων για την «αλλαγή στις ΗΠΑ». Τις ΗΠΑ όπου τίποτα δεν έχει αλλάξει εδώ και σχεδόν ένα αιώνα, ασχέτως εάν ήταν Δημοκρατικοί ή Ρεπουμπλικανοί στο Λευκό Οίκο: στρατιωτικές επεμβάσεις, επεμβάσεις με πραξικοπήματα, επιτυχημένα και αποτυχημένα, «βελούδινα» και μη, πραξικοπήματα, πολιτικές δολοφονίες, τάγματα θανάτου… ασχέτως βέβαια εάν κάποιες μέθοδοι εκσυγχρονίστηκαν υιοθετώντας το δόγμα «smart power».

«Εξ ανάγκης» λοιπόν έστω και με δειλά βήματα διήνυσε αυτά τα λίγα μέτρα εντός του εδάφους της Ονδούρας ανακτώντας, εν μέρει, την πρωτοβουλία των κινήσεων και μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από τις διαπραγματεύσεις στο Σαν Χοσέ στην εν εξελίξει εξέγερση.

«Εξ ανάγκης» παραμένει εκεί και πλέον ακόμη και σε λεκτικό επίπεδο αρνείται τη «διαμεσολάβηση» των ΗΠΑ είτε με διαπραγματεύσεις μέσω Αρίας είτε απευθείας από την Ουάσινγκτον.

Μπορεί τα κίνητρα για την παραμονή του στο Λας Μάνος και τη δεδηλωμένη προθεσή του να μπεί μαζί με χιλιάδες ανθρώπους μέσα σην Ονδούρα να είναι «σκοτεινά» ή «εγωιστικά». Δεν πρόκειται να κάνουμε δίκη προθέσεων.

Διότι απλούστατα είναι χιλιάδες αυτοί και αυτές που ρισκάρουν και τη ζωή τους ακόμη εδώ και ένα μήνα, όχι για την επιστροφή του τόσο, όσο για την προώθηση αυτών των αλλαγών που ευαγγελίζεται, για την ανάγκη αλλαγής πλεύσης της χώρας. Γιατί ο λαός της Ονδούρας «θα γράψει την τελευταία λέξη» όπως είπε και ο Φιντέλ Κάστρο και δυστυχώς ή ευτυχώς ή οτιδήποτε άλλο ο Μελ είναι ο άνθρωπος κλειδί, όπως έχουν διαμορφωθεί οι εξελίξεις και ενδεχομένως θα κρίνει και την έκβαση αυτής της αναμέτρησης. Τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον.

Λέμε για το άμεσο μέλλον διότι αυτό που συντελείται στην Ονδούρα είναι μια πρωτόγνωρη λαϊκή κινητοποίηση, που συνεπάγεται τρομακτικές πολιτικές ζυμώσεις σε όλο το πολιτικό σκηνικό (ήδη υπάρχουν συζητήσεις για την δημιουργία ενιαίου κόμματος με βουλευτές του Φιλελεύθερου κόμματος, του UD και δυνάμεων που συμμετέχουν στο Μέτωπο), και δεδομένων των συσχετισμών στη Λατινική Αμερική είναι σχεδόν βέβαιο ότι ανεξαρτήτως της έκβασης της εξελισσόμενης μάχης, θα έχει συνέχεια: ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει.

____________________

* Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, οι πέντε χώρες που συνιστούν την Κεντρική Αμερική εισήλθαν σε μία μακρά περίοδο ριζικών και καταλυτικών αλλαγών όσον αφορά την οικονομική και κοινωνική τους δομή: η αγροτική παραγωγή παύει να είναι θεμέλιος λίθος των οικονομιών τους, ενώ ο στρατός από κυρίαρχος πρωταγωνιστής των πολιτικών εξελίξεων από την εποχή της αποαποικιοποίησης περνά σταδιακά στο περιθώριο, χωρίς όμως να χάνει εντελώς την εξουσία του. Σε διάστημα μόλις μερικών ετών έχουμε κοινωνικές ανακατατάξεις εξαιτίας της σχετικής περιθωριοποίησης της μέχρι τότε εθνικής οικονομικής ελίτ η ευμάρεια της οποίας στηριζόταν αποκλειστικά στην γεωργική παραγωγή, τον υπερκερασμό της από μία νέα ελίτ, η οποία είχε επιδοθεί σε επιχειρηματικές δραστηριότητες που είχαν αποκτήσει μείζονα σημασία καθώς αποτελούσαν πλέον το βασικό πυλώνα της οικονομικής δραστηριότητας και των εξαγωγών όπως την παραβιομηχανία (βιομηχανίες ή βιοτεχνίες συναρμολόγησης- maquiladoras). Την ίδια στιγμή από εξαγωγικές γεωργικές χώρες έγιναν χώρες εξαρτημένες από τις εισαγωγές τροφίμων και άλλων βασικών ειδών ενώ μεγάλο μέρος της οικονομίας της στηριζόταν στα εμβάσματα που έστελναν τα εκατομμύρια των μεταναστών, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων βρίσκονταν στα Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο οικονομικός μετασχηματισμός σήμανε παράλληλα και την σχεδόν ολοκληρωτική σύνδεση και αλληλοεξάρτηση των περιφερειακών ελίτ σε μία κλίμακα χωρίς προηγούμενο. Η τάση προς τις οικονομίες ή καλύτερα αγορές που «δεν γνωρίζουν σύνορα»  ισχυροποιήθηκε ακόμη περισσότερο από διμερείς ή και πολυμερείς συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου και την Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου για την Κεντρική Αμερική- CAFTA  αποτέλεσαν το βασικό στοιχείο ενίσχυσης και εγκαθίδρυσης των νέων ολιγαρχιών καθώς οι επενδύσεις και η συνεργασία σε περιφερειακό επίπεδο ήταν αναγκαία συνθήκη και μεταβλήθηκαν σταδιακά σε θεσμό για το κεφάλαιο που δραστηριοποιείτο στην Κεντρική Αμερική.

Ο μετασχηματισμός αυτός όπως είναι απολύτως φυσιολογικό έχει επιπτώσεις και στην πολιτική. Παρατηρείται λοιπόν μία συνεχώς διευρυνόμενη τάση οι οικονομικοί παράγοντες της περιοχής να επιχειρούν να καθορίσουν τις πολιτικές ηγεσίες όλων των χωρών. Το παράδειγμα του Ελ Σαλβαδόρ είναι ίσως το πλέον χαρακτηριστικό όπου ο υποψήφιος του FMLN για δύο συνεχόμενες προεδρικές ενόσω ήταν ο επικρατέστερος και μεγάλη διαφορά έχανε τελικά αναμετρήσεις (2001 ο Φακούντο Γκουαρδάδο έχασε από τον Φρανσίσκο Φλόρες Πέρες και ο ηγέτης του FMLN Σαφίκ Αντάλ από τον Αντόνιο Σάκα) μεσούντων καταγγελιών για νοθεία αλλά και μεταφορά ψηφοφόρων από γειτονικές χώρες, όπως τη Γουατεμάλα και την Ονδούρα. Έχει πλέον καταστεί σαφές ότι η ενίσχυση και επέμβαση από το περιφερειακό κεφάλαιο αυτή ήταν δεδομένη προκειμένου να αποτραπεί το ενδεχόμενο εκλογής ενός μη αρεστού προέδρου. Αναλόγως έχουμε την στήριξη και χρηματοδότηση του συντηρητικού υποψήφιου στις εκλογές του 2001 στην Κόστα Ρίκα, την άμεση ανάμειξη επιχειρηματιών από το Ελ Σαλβαδόρ για την επικράτηση του Ρικάρντο Ροδόλφο Μαδούρο Χόεστ στην Ονδούρα το 2001 και την ανάμειξη επιχερειματιών της Ονδούρας και του Ελ Σαλβαδόρ στην επικράτηση του Όσκαρ Μπέργκερ Περδόμο στην Γουατεμάλα.

Η παρέμβασή τους στις εξελίξεις στην Ονδούρα και κυρίως η αποκαλυπτική στήριξή τους στους Γκοριλέτι είναι ενδεικτική. Είτε με τις δηλώσεις του ηγέτη της αντιπολίτευσης στη Νικαράγουα, Εντουάρδο Μοντεαλέγκρε που χαρακτήρισε τον Μελ και τους διαδηλωτές «τρομοκράτες» και ζήτησε να απελαθούν από τη χώρα γιατί θέτουν σε κίνδυνο την “ασφάλειά” της. Είτε πολύ περισσότερο με τη «πρόσληψη» του Λάνυ Ντέϊβις και άλλων Clintonites εκ μέρους της CEAL, του Επιχειρηματικού Επιμελητηρίου της Λατινικής Αμερικής, για την προώθηση των πραξικοπηματιών στους κρίσιμους κύκλους άσκησης πολιτικής και εξουσίας στην Ουάσινγκτον.

Αντίστροφη μέτρηση

O Micheleti δεν είναι πρόεδρός μου. Υπογραφή: ο λαός

Δεν νομίζω ότι έχει αποφύγει κανείς να παρακολουθήσει κάποια ταινία δράσης όπου οι «ήρωες» με αγωνία προσπαθούν να εξουδετερώσουν μία βόμβα. «Μην κόψεις το κόκκινο καλώδιο» είναι η ατάκα σήμα κατατεθέν των προσπαθειών των ηρώων να αφοπλίσουν την βόμβα ενόσω τα δευτερόλεπτα λιγοστεύουν, αποσυνδέοντας τα καλώδια με τη σωστή σειρά ώστε να αποφύγουν να ανατινάξουν ολόκληρη την πόλη…

Κάπως έτσι έχει διαμορφωθεί η κατάσταση σήμερα στην Ονδούρα καθώς οι ώρες ως την επιστροφή (;) του Μανουέλ Σελάγια λιγοστεύουν. Από την επιστροφή ή όχι θα κριθούν πολλά, όχι μόνο για την Ονδούρα και την Κεντρική Αμερική αλλά και για την ευρύτερη περιοχή.

Με βάση τα δεδομένα μέχρι στιγμής τέσσερις είναι οι πιθανές εκδοχές:

1. Ο Σελάγια τελικά αποφασίζει να μην επιστρέψει –προφανώς μετά από συμφωνία με το μεγάλο αφεντικό της περιοχής—, κα γίνεται ένας περιπλανώμενος πρόεδρος μέχρι τη λήξη της θητείας του, το Γενάρη του 2010,. Μετά βρίσκει καταφύγιο σε κάποια άλλη χώρα και είναι άλλος ένας εξόριστος, πρώην, ανατραπέντας πρόεδρος, όπως ο πρώην πρόέδρος της Αϊτής Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ, μετά την «απαγωγή» του, το Φλεβάρη του 2004.  Στην περίπτωση αυτή ουδείς θα νοιάζεται για τους «τίτλους» του Σελάγια, αλλά για το λουτρό αίματος που θα ακολουθήσει. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, που σχεδόν μία εβδομάδα βρίσκονται στους δρόμους, διακινδυνεύοντας τη ζωή τους, υπερασπιζόμενοι τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο και κυρίως την διαδικασία που προσπάθησε να προωθήσει, θα γίνουν βορά των πραξικοπηματιών και κυρίως του Μπίλυ Χόγια και των ταγμάτων θανάτου του… Εκατομμύρια άλλοι, οι φτωχοδιάβολοι που ίσως δεν τόλμησαν μέχρι σήμερα να αντιδράσουν, να στηρίξουν ή να πιστέψουν απλώς θα απογοητευτούν και όλα θα φτάσουν πάλι στο σημείο μηδέν. Αυτά όσον αφορά στην ίδια την Ονδούρα. Εντούτοις, η συνθηκολόγηση αυτή θα σημάνει την νομιμοποίηση των Γκοριλέτι. Συνεπώς ανοίγει η «πόρτα» και για άλλες χώρες καθώς πλέον όλοι οι νόμιμα εκλεγμένοι πρόεδροι της Λατινικής Αμερικής που «ενοχλούν» τίθενται υπό αμφισβήτηση. Ήδη η αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα προετοιμάζεται, το σκηνικό στήνεται και στη Νικαράγουα με τις «καταγγελίες» περί νοθείας του αποτελέσματος των δημοτικών εκλογών και στη Βολιβία τα μαχαίρια βγαίνουν για τα καλά αυτομάτως…
2. Ο Σελάγια επιστρέφει και συλλαμβάνεται. Η σύλληψη θα σημάνει ουσιαστικά εμφύλιο πόλεμο στην Ονδούρα. Στην περίπτωση δε που συνοδεύεται από αρχηγούς κρατών και επικεφαλείς Κοινοβουλίων, νομπελίστες κ.ά., όπως έχει ανακοινωθεί μέχρι σήμερα ώστε να σχηματιστεί ένας “κλοιός ασφαλείας”, η σύλληψη αυτή δεν πρόκειται να είναι «εύκολη», ενδεχομένως θα είναι και αιματηρή, ενώ θα σημάνει την εμπλοκή άλλων χωρών και μάλιστα νομίμως.  Σύμφωνα με πληροφορίες η Ριγκομπέρτα Μεντσού είναι ήδη στην Ονδούρα ενώ και οι Γκοριλέτι «ετοιμάζουν» όπως δηλώνουν 25.000 κόσμο –προφανώς και ενόπλους—, εκτός του στρατού της αστυνομίας,  ώστε οι εισαγγελείς να μπορέσουν να εκτελέσουν το ένταλμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Χοσέ Μιγκέλ Ινσούλσα  έφτασε την Παρασκευή με αεροσκάφος της πολεμικής αεροπορίας της Βραζιλίας στην στρατιωτική βάση της Τεγκουσιγκάλπα Ερνάν Ακόστα Μεχία όπου τον περίμενε ειδική ομάδα της αστυνομίας και εισαγγελείς με το ένταλμα σύλληψης ανά χείρας για την περίπτωση που γυρνούσε και ο Σελάγια μαζί του…
3. Ο Σελάγια να επιστρέψει και να μην συλληφθεί. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρξει «αιφνιδιασμός». Να επιστρέψει είτε από αέρος –εξαιρετικά δύσκολο— είτε να εισέλθει στη χώρα οδικώς, από κάποια γειτονική χώρα. Αναγκαιότητα για να μην συλληφθεί, η προστασία του από χιλιάδες διαδηλωτές –κάτι που μάλλον πρέπει να θεωρείται δεδομένο— και ενδεχομένως από κάποιες μονάδες του στρατού που θα δηλώσουν πίστη στον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο. Ίσως, εάν υπάρξει μεγάλη λαϊκή στήριξη, θα υπάρξει η αναγκαία ανταρσία τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων. Στην περίπτωση που ο Σελάγια κατορθώσει να μην συλληφθεί τοτε οι ώρες των «πραξικοπηματιών» θα είναι λίγες και μάλλον αυτοί, πλέον, θα ψάχνουν να βρουν πού θα καταφύγουν. Οι συνήθεις προορισμοί: Μαϊάμι και εσχάτως Περού. Η ανατροπή του πραξικοπήματος με αυτόν τον τρόπο θα είναι σημείο καμπής, παρά το γεγονός ότι η κατάσταση στην Ονδούρα θα είναι πολύ δύσκολη εσωτερικά, καθώς θα πρόκειται για νίκη όλων των χωρών που προωτοστάτησαν σε διπλωματικό επίπεδο στην καταδίκη, στην απομόνωση και στην ανατροπή τελικά του πραξικοπήματος. Θα είναι σαφές μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι το σκοτεινό παρελθόν είναι οριστικά παρελθόν.
4. Οι Γκοριλέτι τελικά να αποφασίσουν την τελευταία στιγμή να εγκαταλείψουν την εξουσία. Δεν πρόκειται να το κάνουν εξ αιτίας των πιέσεων του ΟΑΕ, ούτε του ΟΗΕ, ούτε οποιουδήποτε άλλου, αλλά εάν υπάρξουν ανυπέρβλητες εσωτερικές έριδες και διαφωνίες, ειδικά εάν οι ΗΠΑ τελικά εξαναγκαστούν να κάνουν την κίνηση και προχωρήσουν τελικά σε διακοπή της βοήθειας. Κλειδί σε αυτή την περίπτωση είναι ο στρατός, που ναι μεν δηλώνει «πιστός στα ιδεώδη», όμως καθώς ουδένα από τα στελέχη του προέρχεται από οικονομικές ελίτ αλλά από τη μεγάλη μάζα των φτωχών της Ονδούρας τελικά θα «υπακούσει» σε αυτούς από τους οποίους εξαρτάται η επιβίωσή του: τις ΗΠΑ.

Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα είναι ο μεγάλος χαμένος, όπως είναι σήμερα η διάταξη των δυνάμεων στη σκακιέρα, καθώς εάν φανεί ότι στηρίζει τους πραξικοπηματίες αυτό θα σημάνει πλήρη απομόνωσή της από τη Λατινική Αμερική, χώρο εξαιρετικά ζωτικό για την επιβίωση της χώρας ως μεγάλης δύναμης. Οικονομικά και πολιτικά.

Εκτός εάν υπάρχει ένα ευρύτερο σχέδιο για όλη τη Λατινική Αμερική, ανάλογο με αυτό της δεκαετίας ’60-’70. Φυσικά κανείς δεν μπορεί να απορρίψει αυτό το ενδεχόμενο. Εάν όντως υπάρχει ένα τέτοιο σχέδιο τότε  η Ονδούρα είναι απλώς το πρώτο επεισόδιο. Όπως ήταν η Γουατεμάλα το 1954.

Πάντως, όπως δείχνουν οι εξελίξεις η «ροζ παλίρροια της Λατινικής Αμερικής» όπως την αποκαλούν μετά το πρώτο 48ωρο του πραξικοπήματος προχωρά πολύ προσεκτικά με κινήσεις συντονισμένες ακόμη και σε «πολεμικό επίπεδο» γνωρίζοντας καλά τον αντίπαλο που προφανέστατα δεν είναι οι Γκοριλέτι. Εξ ου και οι λιγοστές και σχετικά χαμηλών τόνων παρεμβάσεις του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγο Τσάβες, οι πολύ προσεκτικές κινήσεις του πρόεδρου Έβο Μοράλες και του προέδρου της Νικαράγουας Ντανιέλ Ορτέγκα. Αποτελεί προφανώς προϊόν σοβαρού σχεδιασμού και συντονισμού, όλων σχεδόν, το ποιοι και πώς θα συνοδεύσουν τον Σελάγια. Οι κινήσεις του “Μελ” μετά τον Παναμά, όπου παρέστη στην ορκωμοσία του νέου προέδρου Ρικάρδο Μαρτινέλι, δείχνουν να αποτελούν και αυτές μέρος συντονισμένου σχεδίου, καθώς δεν ανακοινώνει πού μεταβαίνει, απλώς κάνει δηλώσεις όταν πλέον έχει φτάσει, όπως έγινε με το Ελ Σαλβαδόρ.

Η αναμέτρηση και η έκβαση της είναι εξαιρετικά κρίσιμη, ειδικά εάν τίθενται σε εφαρμογή ευρύτεροι σχεδιασμοί.

Ζήτω το έθνος, ζήτω ο στρατός, κ.λπ.

Οι ένοπλες δυνάμεις της Ονδούρας “συνέλαβαν”, πριν λίγη ώρα, τον πρόεδρο Μανουέλ Σελάγια, την ημέρα που ο “κεντροαριστερός” πολιτικός κι επιχειρηματίας ο οποίος ασπάστηκε στην πορεία πιο προοδευτικές ιδέες —εξοργίζοντας τους πρώην υποστηρικτές του, και προκαλώντας καχυποψία σε αρκετούς στην αριστερά για τις πραγματικές του προθέσεις— διοργάνωνε δημοψήφισμα στην πάμπτωχη χώρα της κεντρικής Αμερικής με στόχο να αλλάξουν οι πολιτικές δομές. Ο ακριβής λόγος δεν έγινε γνωστός, πάντως κάποια σχέση πρέπει να έχει με το ότι ο μυστακοφόρος “Μελ” έκανε κακές παρέες.

Προσθήκη: ευτυχώς που δικαιώθηκε ο απεσταλμένος του Οργανισμού Ηνωμένων Εχθρών εχμ, Εθνών.

Προσθήκη (2): στα σχόλια δίνουμε συνδέσμους για την παρακολούθηση των εξελίξεων, επιδοθήκαμε σε κάτι σαν liveblogging. Ίσως το εξελίξουμε.

Προσθήκη (3): το παρόν μετατράπηκε σε sticky post, συνεχίζουμε να παρακολουθούμε τις εξελίξεις όσο μπορούμε. Ευχαριστίες στους Μαύρο Πρόβατο και Juan Belmonte για τους συνδέσμους. Επίσης στους Παπούλη, Y, rocean, head charge, νοσφεράτο κι όποιον άλλον έκανε τον κόπο και δεν πήρα είδηση.

Προσθήκη (4): διαβάστε την ανάλυση για τα σενάρια όσον αφορά την εξέλιξη της κρίσης.

Προσθήκη (5): ένα μήνα μετά την ανάρτησή του, το παρόν παύει να είναι μόνιμα στην πρώτη σελίδα. Κλείνω τα σχόλια εδώ (αφήνω ανοικτά trackbacks και pingbacks για όποιον θέλει να αναφερθεί σε ό,τι ειπώθηκε), διότι το ποστ έχει “βαρύνει” πολύ. Η συζήτηση συνεχίζεται στο κομμάτι Bienvenidos a Honduras.

Εισαγωγές.

Ααρόν (ψευδώνυμο), πρώην μέλος της Mara 18, μιας από τις μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες συμμορίες νέων στην Ονδούρα —μια χώρα όπου το 77,7% των κατοίκων της επαρχίας και το 63,1% των κατοίκων των πόλεων μαστίζονται από ενδημική φτώχεια. “Η συμμορία είναι σαν οικογένεια, σαν καταφύγιο, κάτι που ήταν πολύ σημαντικό για ’μένα όταν ο πατέρας μου έφυγε μετανάστης στις Ηνωμένες Πολιτείες. . . Η αποσύνθεση των οικογενειών είναι μια από τις βασικές αιτίες για την ανάπτυξη των συμμοριών. Σου δίνουν φαγητό, χρήματα κι ασφάλεια, πράγματα που ένα διαλυμένο σπίτι δεν μπορεί να σου δώσει”, λέει.

Οι δύο μεγαλύτερες συμμορίες στην Ονδούρα και την Κεντρική Αμερική αποτελούν γέννημα-θρέμμα της Πίκο-Γιούνιον και του Πάρκου ΜακΆρθουρ, δυο πυκνοκατοικημένων συνοικιών του Λος Άντζελες όπου ζούσαν μετανάστες από τη Λατινική Αμερική, και της πολιτικής των απελάσεων των κακοποιών στις πατρίδες τους που υιοθέτησαν οι Αμερικανικές αρχές, όπως είναι γενικά παραδεκτό από εγκληματολόγους.

Η πολιτική “μηδενικής ανοχής” που εισήγαγε η κυβέρνηση του Ρικάρδο Μαδούρο έναντι του εγκλήματος, μιμούμενη το υπόδειγμα του πρώην δημάρχου της Νέας Υόρκης Ρούντολφ Τζουλιάνι, απέβη σε αυτό που η αμερικανίδα ανθρωπολόγος Έιντριεν Πέιν αποκαλεί “αόρατη γενοκτονία”—τις δολοφονίες χιλιάδων νέων, κυρίως ανέργων νεαρών ανδρών, που κατηγοριοποιούνται ως εγκληματίες από μια κοινωνία που δεν έχει χώρο γι’ αυτούς. Πώς δημιουργήθηκαν οι στρατιές των ανέργων που ωθήθηκαν με μαθηματική ακρίβεια να ενταχθούν στις συμμορίες; Φρόντισε το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο κι οι ανισότητες που επέβαλε, λέει η Πέιν: τα προγράμματα “δομικής δημοσιονομικής προσαρμογής” που υπαγόρευσαν το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα στέρησαν από το λαό της Ονδούρας την πρόσβαση στην δημόσια παιδεία και την δημόσια υγεία, και κάτι ακόμη σημαντικότερο, του στέρησαν την δυνατότητα να ασκεί δημοκρατικό έλεγχο στην κυβέρνησή του. Οι αθρόες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα, είτε διαπράττονται από άνδρες των ιδιωτικών εταιριών ασφαλείας που ίδρυσαν πρώην ηγετικά στελέχη του τάγματος θανάτου Battalion 316 που δρούσε την δεκαετία του 1980, είτε από την υποαμοιβόμενη και ανεπαρκώς εκπαιδευμένη αστυνομία, ή από τους ιδιοκτήτες των μακιλαδόρας, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τα προγράμματα αυτά, εξηγεί σε μια συνέντευξη με αφορμή το βιβλίο της Working Hard, Drinking Hard (University of California Press, 2008), προϊόν έρευνας έξι ετών.